Ομιλία Στουρνάρα στην Ενωση Ελλήνων Εφοπλιστών, την περασμένη Δευτέρα. Αφαιρούμε τη συνήθη σε τέτοιες ομιλίες παπαρολογία και πάμε στην ουσία, αποκωδικοποιώντας την υποκριτική γλώσσα της αστικής πολιτικής οικονομίας.
1
«Από την αρχή της κρίσης χρέους, το 2010, η Ελλάδα εφάρμοσε ένα πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής, που οδήγησε στην εξάλειψη του δημοσιονομικού ελλείμματος και του ελλείμματος του εξωτερικού ισοζυγίου, καθώς και στη βελτίωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας ειδικά ως προς το κόστος εργασίας. Παράλληλα, εφαρμόστηκε ένα απαιτητικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στο Ασφαλιστικό, στην Υγεία, στις αγορές εργασίας και προϊόντων, στο επιχειρηματικό περιβάλλον, στη δημόσια διοίκηση, στο φορολογικό σύστημα και στο δημοσιονομικό πλαίσιο. Η υλοποίησή του, παράλληλα με το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, βρίσκεται σε εξέλιξη».
«Κόστος εργασίας» φυσικά δεν υπάρχει. Πρόκειται για έναν πρόστυχο όρο της αστικής πολιτικής οικονομίας, με τον οποίο προσπαθούν να κρύψουν την ουσία της ταξικής εκμετάλλευσης. Να κρύψουν το γεγονός ότι η εργατική δύναμη είναι το μόνο εμπόρευμα που παράγει νέα αξία, την οποία καρπώνονται οι καπιταλιστές (από την απλήρωτη εργασία των εργατών προκύπτει η υπεραξία που μετατρέπεται σε κέρδος). Οταν οι καπιταλιστές και οι αστοί οικονομολόγοι μιλούν για «κόστος εργασίας» εννοούν μισθούς-μεροκάματα, εργασιακές σχέσεις και εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές (στην πραγματικότητα εργατικές είναι και αυτές που εμφανίζονται σαν εργοδοτικές εισφορές).
Μας λέει, λοιπόν, ο Στουρνάρας ότι πέραν της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας, η οποία επιτεύχθηκε με το ανελέητο χαράτσωμα του ελληνικού λαού με κάθε είδους άμεσους και έμμεσους φόρους, η προσοχή τους εστιάστηκε στη «βελτίωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας ειδικά ως προς το κόστος εργασίας». Δηλαδή, στόχος τους ήταν να ρίξουν τους μισθούς και τα μεροκάματα, να αποσαθρώσουν τις εργασιακές σχέσεις ώστε να μπορούν να βγάζουν πρόσθετη υπεραξία ανά εργάτη και -κατά συνέπεια- να ρίξουν και τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. (Εμείς βέβαια γνωρίζουμε, με βάση ανάλυση που δημοσιεύτηκε πρόσφατα -επικαιροποιημένη- στην «Κόντρα», πως ούτε τις βεβαιωμένες ασφαλιστικές εισφορές δεν πληρώνουν οι καπιταλιστές, με αποτέλεσμα τα φέσια τους προς τα ασφαλιστικά ταμεία να ξεπερνούν τα 30 δισ. ευρώ).
Αξίζει να θυμίσουμε σ' αυτό το σημείο πως αυτός ο στόχος είχε τεθεί από το πρώτο Μνημόνιο: μισθοί, μεροκάματα και εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα πρέπει να είναι συγκρίσιμα με τα ανάλογα μεγέθη στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (τις βαλκανικές χώρες και την Τουρκία, δηλαδή).
2
«Ως αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών, έχει αυξηθεί σημαντικά η εξωστρέφεια της οικονομίας και έχει ήδη αρχίσει η αναδιάρθρωσή της υπέρ κλάδων παραγωγής εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών με εξαγωγικό προσανατολισμό».
Τι μας λέει ο Στουρνάρας; Οτι ζητούμενο για τον ελληνικό καπιταλισμό δεν είναι η εσωτερική αγορά, αλλά οι εξαγωγές. Και γιατί δεν είναι ζητούμενο η εσωτερική αγορά; Γιατί στόχος τους είναι αυτή να εξακολουθήσει να παραμένει εξαιρετικά στενή, μέσω της χαμηλής καταναλωτικής ικανότητας των λαϊκών νοικοκυριών, αποτέλεσμα των μισθών, μεροκάματων και συντάξεων πείνας, σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση που δεν αναμένεται να μειωθεί για τους εργαζόμενους (ο μόνος στόχος που έχουν βάλει είναι η μείωση της φορολογίας κερδών).
Ιδού, λοιπόν, η κινεζοποίηση όπως περιγράφεται με τη στεγνή τεχνοκρατική γλώσσα. Θέλουμε μια χώρα στην καρδιά της Ευρώπης, μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, στην οποία μισθοί, μεροκάματα και συντάξεις θα είναι σε «τριτοκοσμικά» επίπεδα, η οποία θα παράγει εμπορεύματα και υπηρεσίες που κυρίως θα εξάγονται. (Γι' αυτό πλακώνουν εδώ διάφορες εταιρίες παροχής υπηρεσιών, όπως π.χ. τηλεπωλήσεων ή παροχής σέρβις μέσω τηλεφώνου, εκμεταλλευόμενες τα εξευτελιστικά μεροκάματα ακόμα και σε ανθρώπους με πανεπιστημιακή μόρφωση και άριστη γνώση ξένων γλωσσών). Αυτό για το οποίο προειδοποιούσαμε από το 2010 (όταν διάφοροι φωστήρες μιλούσαν για «κρίση χρέους») γίνεται όχι απλά διακηρυγμένος στόχος του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά εξελισσόμενη πραγματικότητα.
