Με μια προκλητική απόφαση, που πάρθηκε με πλειοψηφία 3-2, το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών (Τμήμα Αναστολών) απέρριψε την περασμένη Δευτέρα τις αιτήσεις διακοπής έκτισης της ποινής, που είχαν υποβάλει η Ηριάννα Β.Λ. και ο Περικλής Μ. Τα δύο μέλη του δικαστηρίου που μειοψήφισαν είχαν τη γνώμη ότι η έκτιση της ποινής μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης πρέπει να αντικατασταθεί με περιοριστικούς όρους. Δηλαδή, δέχτηκαν αυτό που ήταν υποχρεωτικό για όλους τους δικαστές, αν ήθελαν να τηρήσουν αυτά που ο ίδιος ο νόμος τους προβλέπει.
Τι προβλέπει ο νόμος; Να υπάρχει ένας σοβαρός λόγος, να είναι ο κρατούμενος γνωστής διαμονής και να μην υπάρχει κίνδυνος να διαπράξει τα ίδια αδικήματα. Σοβαρός λόγος προβλήθηκε (για την Ηριάννα η βίαιη διακοπή της ακαδημαϊκής της σταδιοδρομίας, την οποία περιέγραψαν στο δικαστήριοδυο καθηγήτριες του ΕΚΠΑ – για τον Περικλή σοβαρός λόγος υγείας, τον οποίο περιέγραψε γιατρός πνευμονολόγος). Γνωστής διαμονής είναι. Και κίνδυνος διάπραξης των ίδιων αδικημάτων δεν υφίσταται εξ ορισμού.Επί της ουσίας Ηριάννα και Περικλής δε διέπραξαν κανένα αδίκημα, όμως -για τις ανάγκες της συζήτησης- θα δεχτούμε ότι το συγκεκριμένο δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία. Είχε, όμως, σαφέστατο και μη αμφισβητήσιμο κριτήριο: και οι δύο δεν είχαν προφυλακιστεί κατά την προδικασία. Τους είχαν επιβληθεί περιοριστικοί όροι τους οποίους τήρησαν. Μάλιστα, η Ηριάννα δύο φορές είχε ζητήσει την άρση της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, προκειμένου να συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια στο εξωτερικό, και με ισάριθμα βουλεύματα του Συμβουλίου Εφετών της είχε επιτραπεί να ταξιδέψει. Οταν οι περιοριστικοί όροι έχουν τηρηθεί απαρέγκλιτα κατά την προδικασία, ποιος -και με ποια δεδομένα- μπορεί να ισχυριστεί ότι δε θα τηρηθούν στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στη δίκη του πρώτου και του δεύτερου βαθμού;
Και όμως, με όλα αυτά τα δεδομένα, το Πενταμελές Αναστολών δέχτηκε την πρόταση του εισαγγελέα, σύμφωνα με την οποία υπάρχει κίνδυνος διάπραξης των ίδιων αδικημάτων! Τσαλαπάτησαν όχι μόνο τα προβλεπόμενα από τον νόμο τους, αλλά και την ίδια την κοινή λογική. Και βέβαια, τσαλαπάτησαν το «κοινό περί δικαίου αίσθημα», που εκφράστηκε με έναν καταιγισμό δηλώσεων αλληλεγγύης, όχι από τους πολιτικούς χώρους της επαναστατικής Αριστεράς και της αναρχίας/αντιεξουσίας, αλλά ακόμα και από αστικά ρεύματα.
Οι δικαστές γνώριζαν πολύ καλά την ουσία της υπόθεσης. Γνώριζαν ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα αδίκημα. Οτι δυο νέοι άνθρωποι καταδικάστηκαν καθαρά για πολιτικούς-εκδικητικούς λόγους. Είχαν την ευκαιρία να διορθώσουν εν μέρει την αδικία, αποφασίζοντας να κάνουν δεκτές τις αιτήσεις αποφυλάκισης, ώστε να μην μείνουν στη φυλακή οι δυο νέοι μέχρι την εκδίκαση της έφεσής τους. Βάσει των πραγματικών δεδομένων και του νόμου -το ξανατονίζουμε- έπρεπε το τρομοδικείο (Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων) που τους καταδίκασε να δώσει ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεσή τους. Αντί να διορθώσουν την αδικία, τουλάχιστον σ' αυτό το μίνιμουμ επίπεδο, επέλεξαν -απολύτως συνειδητά- να συνεχίσουν το δικαστικό πραξικόπημα, τσαλαπατώντας τον ίδιο τους το νόμο.
Η πλειοψηφία του Πενταμελούς Αναστολών είχε μια παράδοση να συνεχίσει. Οσοι έχουν καταδικαστεί για συμμετοχή στη ΣΠΦ πρέπει να πηγαίνουν στη φυλακή. Οχι μόνο τα μέλη της ΣΠΦ, που με υπερηφάνεια αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση, αλλά και όσοι έχουν εμπλακεί από την Αντιτρομοκρατική, είτε λόγω προσωπικών σχέσεων με μέλη της ΣΠΦ, είτε επειδή έτυχε να περάσουν από ένα νεανικό σπίτι (που σκόπιμα το βάφτισαν «γιάφκα») και ν' αφήσουν εκεί ένα αποτύπωμα. Υπάρχουν, όμως, και πρόσθετοι λόγοι που οδήγησαν σ' αυτή την απόφαση.
Ο δικαστικός μηχανισμός έδειξε για μια ακόμα φορά το αποκρουστικό-δικτατορικό του πρόσωπο. Βασανίζοντας δυο νέους ανθρώπους, επέλεξε να στείλει ένα τρομοκρατικό μήνυμα σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό: σ' αυτά τα θέματα κουμάντο κάνουμε εμείς και δε χαμπαριάζουμε από ανακοινώσεις και κινήματα αλληλεγγύης. Το έχουν κάνει και σε άλλες περιπτώσεις, αδιαφορώντας για την κοινωνική κατακραυγή. Ετσι κι αλλιώς, αυτός ο μηχανισμός ουδέποτε πήρε υπόψη του την κοινωνία κι αυτό που στην ίδια τη νομική επιστήμη χαρακτηρίζεται «κοινό περί δικαίου αίσθημα». Καλυμμένος πίσω από την ισοβιότητα και την ασυλία, ο δικαστικός μηχανισμός έχει υπηρετήσει ιστορικά όλα τα καθεστώτα, αποτελώντας αιχμή του δόρατος της κρατικής καταστολής. Από το «ιδιώνυμο» του Βενιζέλου ενάντια στους κομμουνιστές, στη δικτατορία του Μεταξά. Από τα έκτακτα στρατοδικεία του εμφύλιου και το όργιο των εκτελέσεων λαϊκών αγωνιστών, μέχρι τα δικαστήρια της χούντας. Αυτό το ρόλο του υπενθυμίζει και τώρα, με τη φασιστική απόφαση να στείλει την Ηριάννα και τον Περικλή στη φυλακή και να τους κρατήσει εκεί, παρά τη γενική κατακραυγή.
Δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα, όμως είναι βάσιμη η σκέψη ότι η Ηριάννα και ο Περικλής χρησιμοποιήθηκαν και σαν «υλικά» στην κόντρα που σοβεί ανάμεσα στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και την πλειοψηφία του δικαστικού μηχανισμού, δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ταχθεί υποκριτικά υπέρ της αποφυλάκισης. Αν ισχύει αυτό, το δικαστικό πραξικόπημα γίνεται ακόμα πιο αποκρουστικό. Εχουμε μια εκδικητική συμπεριφορά, όχι μόνο για λόγους «αντιτρομοκρατικού» μένους, αλλά και για λόγους ενδοαστικής αντιπαράθεσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει τη σπέκουλα με το ζήτημα της Ηριάννας και του Περικλή, όπως γράφουμε στη διπλανή στήλη. Θα περίμενε κανείς, ιδιαίτερα από τον Κοντονή, να είναι προσεκτικός στις δηλώσεις του, για να μη δίνει λαβή είτε στον δικαστικό μηχανισμό είτε στη μνημονιακή αντιπολίτευση να τον κατηγορούν για «παρέμβαση στη Δικαιοσύνη». Ομως ο Κοντονής αδιαφορεί και συνεχίζει, όπως συνεχίζουν και τα άλλα κυβερνητικά στελέχη, γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να χρησιμοποιήσουν την υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή για τους δικούς τους σκοπούς.
Την ίδια σπέκουλα (από την αντίθετη) κάνουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που κατήγγειλαν την κυβέρνηση για «παρέμβαση στη Δικαιοσύνη», παριστάνοντας πως δεν βλέπουν την ουσία της υπόθεσης. Γλείφουν έτσι τον δικαστικό μηχανισμό στην πιο αποκρουστική εμφάνισή του, προσδοκώντας σε σύσφιξη των σχέσεών τους και στην είσπραξη ανταλλαγμάτων στο παιχνίδι του εξουσιαστικού ανταγωνισμού.
Αισχρή σπέκουλα συριζαίων
Τη θέση τους στην κόντρα τους με το δικαστικό μηχανισμό προσπαθούν να στηρίξουν οι συριζαίοι, κάνοντας αισχρή σπέκουλα με την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών, που απέρριψε τις αιτήσεις αποφυλάκισης της Ηριάννας Β.Λ. και του Περικλή Μ. Χαρακτηριστικό το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» την επομένη της δικαστικής απόφασης κι εξίσου χαρακτηριστική η δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης, Σταύρου Κοντονή, που δοκίμασε… «δυσάρεστη έκπληξη» από την απόρριψη των αιτημάτων αποφυλάκισης και σημείωσε ότι «οι πολίτες ζητούν και απαιτούν από τη Δικαιοσύνη ίσα μέτρα και ίσα σταθμά για όλους», αναφερόμενος σε αποφυλακίσεις ατόμων που έχουν καταδικαστεί σε πολυετείς ποινές για εμπόριο ναρκωτικών, εν αντιθέσει με την Ηριάννα (ο Περικλής για τον Κοντονή «δεν υπάρχει»). Ακόμα πιο αιχμηρός ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, χαρακτήρισε «κακή εξέλιξη» την απόφαση του Πενταμελούς Αναστολών, σημειώνοντας ότι «καταγράφεται στο “μαύρο βιβλίο“ της ελληνικής Δικαιοσύνης». Και για να μην μείνει καμιά αμφιβολία ότι εκείνο που κάνουν είναι καθαρή σπέκουλα, ο Τζανακόπουλος δήλωσε ότι «η Δικαιοσύνη δημιουργεί την υπόνοια ότι κρίνει και σταθμίζει με κριτήρια πέραν της νομικής κρίσης».
Οι «παρτίδες» που έχουν οι συριζαίοι με τον αστικό δικαστικό μηχανισμό δεν έχουν καμιά σχέση με την καταστολή ενάντια σε αγωνιστές και κινήματα. Είναι κομμάτι του ενδοαστικού ανταγωνισμού για τον έλεγχο του κράτους. Για «βρομιές» συγκρούονται, όχι για το δίκιο. Καλά θα κάνουν, λοιπόν, να το βουλώσουν και να σταματήσουν την αισχρή σπέκουλα με την υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή.
Γιατί δεν μιλούν, αυτοί οι εραστές της δικαιοσύνης, για τα προκλητικά εισαγγελικά βέτο και τις εξίσου προκλητικές δικαστικές αποφάσεις, με τις οποίες κόβουν τις άδειες που δικαιούται ο Δημήτρης Κουφοντίνας, απαιτώντας απ' αυτόν δήλωση αποκήρυξης και μετάνοιας; Δεν υπάρχει και σ' αυτή την περίπτωση ζήτημα ορθής απονομής της δικαιοσύνης; Γιατί διατηρούν τη φασιστική διάταξη Δένδια, που θέσπισε το εισαγγελικό βέτο, μετατρέποντας το Συμβούλιο της Φυλακής σε μονοπρόσωπο αυτοκρατορικό όργανο; Επέλεξαν την περίπτωση της Ηριάννας, που είναι πραγματικά για «κράξιμο», για να το παίξουν τζάμπα μάγκες και να σπεκουλάρουν παράλληλα στη διαμάχη τους με την πλειοψηφία του δικαστικού μηχανισμού, που ελέγχεται από τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης.
Ακόμα και σ' αυτό το επίπεδο, όμως, η σπέκουλά τους είναι ξέχειλη από υποκρισία. Γιατί και πώς βρέθηκαν η Ηριάννα και ο Περικλής στα νύχια του δικαστικού μηχανισμού; Η Αντιτρομοκρατική έστησε τη σκευωρία, για να εκδικηθεί για την αθώωση του Κώστα Παπαδόπουλου, που τον είχε παραπέμψει ως μέλος της ΣΠΦ. Δεν κατάφεραν να καταδικάσουν τον Παπαδόπουλο (αθωώθηκε πανηγυρικά από το τρομοδικείο, με αθωωτική πρόταση και από τον μακαρίτη εισαγγελέα Σ. Μπάγια) και έστησαν σκευωρία ενάντια στη σύντροφό του και τον πρώην συγκάτοικό του. Και υποστήριξαν αυτή τη σκευωρία και στο τρομοδικείο που στήθηκε, μιλώντας για «μερικό γενετικό αποτύπωμα» και άλλα τέτοια τερατουργήματα. Το ίδιο είχαν κάνει και με τον Τάσο Θεοφίλου, που τον έκλεισαν πέντε χρόνια στη φυλακή μέχρι που αθωώθηκε.
Αν ο δικαστικός μηχανισμός έχει την υποκριτική ασπίδα της «ανεξαρτησίας», βάσει της ψευδεπίγραφης αρχής της διάκρισης των εξουσιών, ο αστυνομικός μηχανισμός -από τον οποίο ξεκινούν όλες οι σκευωρίες- είναι απόλυτα ελεγχόμενος από την κυβέρνηση. Ανά πάσα ώρα και στιγμή. Τι έκανε η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να ελέγξει σε αστυνομικό επίπεδο το στήσιμο της σκευωρίας σε βάρος της Ηριάννας και του Περικλή; Τι έκανε για να ελέγξει τους σκευωρούς της Αντιτρομοκρατικής, μετά την παταγώδη κατάρρευση της σκευωρίας σε βάρος του με την αθώωση του Τάσου Θεοφίλου; Ποιες παρεμβάσεις στην ηγεσία της μπατσαρίας και στο άντρο της Αντιτρομοκρατικής έκανε ο υπουργός Καταστολής, Τόσκας; Τι έλεγχο έκανε στον υπουργό του ο πρωθυπουργός Τσίπρας, τι εντολές του έδωσε; Τι έκανε η κυβέρνηση για το κακόφημο «βιολογικό εργαστήριο» της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, που με τα κωλόχαρτά του προσπαθεί να αποσπάσει καταδίκες από τα δικαστήρια;
