Μπορεί οι εγχώριοι εθνικιστικοί κύκλοι να προσπάθησαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι ο τούρκος πρωθυπουργός, Μπεναλί Γιλντιρίμ, ήρθε για επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα μόνο και μόνο για να βρει ένα πρόσχημα για να επισκεφτεί τη μειονότητα της Θράκης, όμως αν σκεφτούμε ότι στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή σχεδόν όλα τα σημαντικά ζητήματα είναι ανοιχτά, ότι λίγες μέρες πριν από την επίσκεψη Γιλντιρίμ είχε γίνει στη Θεσσαλονίκη μια ακόμα τριμερής Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου και ότι επίκειται η Γενεύη ΙΙ για το Κυπριακό, θα αντιληφθούμε ότι ο τούρκος πρωθυπουργός είχε σοβαρά ζητήματα για να συζητήσει με την ελληνική πολιτική ηγεσία και δεν έψαχνε πρόσχημα για να κάνει ιδιωτική επίσκεψη στη Θράκη. Την τελευταία θα μπορούσε να την κάνει οποτεδήποτε (κανείς δεν μπορεί να του την αρνηθεί). Τη συνδύασε με την επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα, όπως κάνουν όλοι σχεδόν οι τούρκοι επίσημοι που επισκέπτονται την Αθήνα (αλίμονο αν δεν κάνουν και το παιχνίδι τους με τη μειονότητα).
Τι ακριβώς συζήτησε ο Γιλντιρίμ με τον Τσίπρα δεν υπήρχε περίπτωση να το μάθουμε από τις επίσημες δηλώσεις. Ούτε από τα ρεπορτάζ του αστικού Τύπου, που έμειναν κυρίως στην παραπολιτική πλευρά της επαφής Τσίπρα-Γιλντιρίμ, που έδειξε κάποια ένταση. Ο Γιλντιρίμ έθεσε με απροκάλυπτο τρόπο το ζήτημα της μη έκδοσης των τούρκων στρατιωτικών που κατέφυγαν στην Ελλάδα και ο Τσίπρας, εμφανώς αιφνιδιασμένος από την επιθετικότητα του συνομιλητή του, απάντησε ότι αυτά τα ζητήματα στην Ελλάδα κρίνονται από τη Δικαιοσύνη που είναι ανεξάρτητη, χωρίς να παραλείψει να συμπληρώσει ότι «από την πρώτη στιγμή βρεθήκαμε με σαφήνεια απέναντι στους πραξικοπηματίες και στην απόπειρα κατάλυσης της δημοκρατικής νομιμότητας και είπαμε πως οι πραξικοπηματίες δεν είναι ευπρόσδεκτοι στη χώρα μας» (μέσα του θα σκεφτόταν σίγουρα ότι οι τούρκοι ιθύνοντες είναι αχάριστοι και δεν ξέρουν να εκτιμήσουν τις παράνομες επαναπροωθήσεις τούρκων πολιτών που έκανε η κυβέρνησή του).
Ο Τσίπρας προσπάθησε να κάνει ρελάνς θέτοντας δημόσια το ζήτημα των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη, όμως ο Γιλντιρίμ είχε έτοιμη την απάντηση, λέγοντας ότι παραβιάσεις γίνονται και από τις δύο πλευρές.
Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, όπως προείπαμε, δε γίναμε σοφότεροι. Δε γνωρίζουμε αν προχώρησε κάπως -και σε ποια θέματα- το παζάρι ανάμεσα στις δυο πλευρές, γιατί παζάρι σίγουρα έγινε. Σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει, η Γενεύη ΙΙ δε θα διαφέρει σε τίποτα από τη Γενεύη Ι. Ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ, Εσπεν Μπαρθ Αιντα, δηλώνει αισιόδοξος, αλλά το ίδιο κάνει από την πρώτη στιγμή, οπότε τίποτα δεν μετράει απ' όσα λέει. Αλλωστε, δεν έχει και την εμπιστοσύνη της ελληνικής-ελληνοκυπριακής πλευράς.
Το «αγκάθι» είναι το λεγόμενο κεφάλαιο «ασφάλεια-εγγυήσεις», δηλαδή η παραμονή τουρκικής στρατιωτικής δύναμης στην «ενιαία» Κύπρο. Η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει πίσω σ' αυτό, οπότε το ερώτημα είναι αν ο Αναστασιάδης και η υπόλοιπη πολιτική ηγεσία των Ελληνοκυπρίων έχουν τα «άντερα» να υποχωρήσουν και σ' αυτό, αφού έχουν ήδη υποχωρήσει στον συνομοσπονδιακό-διχοτομικό χαρακτήρα της «νέας» Κύπρου. Την προηγούμενη φορά δεν μπορούσαν να σηκώσουν μια τέτοια λύση (ο λαός στην Κύπρο ήταν έτοιμος να ξεσηκωθεί), οπότε και τώρα έχουν την ίδια δυσκολία. Δεν προτρέχουμε, όμως, γιατί τη θέληση την έχουν κι αν δεχτούν μεγάλη πίεση από τους Αμερικανοευρωπαίους μπορεί και να το κάνουν.
Η Τουρκία, πάντως, δεν έχει καμιά πρεμούρα να κάνει υποχωρήσεις. Τα συμφέροντά της στο νησί τα έχει ντε φάκτο κατοχυρωμένα, ενώ κρατάει και το κλειδί των προσφυγικών ροών στο Αιγαίο. Και μόνο μ' αυτά μπορεί να διαπραγματευθεί τα γενικότερα συμφέροντά της στη Μέση Ανατολή, όπου γενικά δεν τα πάει και τόσο καλά τα τελευταία χρόνια.
