Η λέξη διαπραγμάτευση είναι από τις πιο αγαπημένες των μνημονιακών κυβερνήσεων. Συνήθως πάει πακέτο με τη λέξη «σώσαμε». Κάθε φορά που κλείνουν μια αξιολόγηση με την τρόικα, δηλώνουν ότι κάτι «έσωσαν». Πρόκειται για τη γνωστή τακτική του Χότζα. Ο ελληνικός λαός μπορεί να παρηγορηθεί ότι υπάρχουν και χειρότερα. Κατά κανόνα, βέβαια, αυτά τα χειρότερα από τα οποία τον «σώζουν», γίνονται πράξη στην επόμενη ή τη μεθεπόμενη αξιολόγηση, όμως οι κυβερνήσεις προσβλέπουν στις εντυπώσεις της στιγμής. Ασε που πρέπει να δώσουν και «κάτι» στους βουλευτές, για να το έχουν ως πρόσχημα όταν θα ψηφίζουν τα αντιλαϊκά μέτρα της συγκεκριμένης αξιολόγησης.
Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εδώ και καιρό δουλεύουν προπαγανδιστικά πάνω στις υποτιθέμενες διαφωνίες του ΔΝΤ με τη Γερμανία. Τις χαρακτηρίζουμε υποτιθέμενες, γιατί πίσω απ' αυτές δε βρίσκεται η «οικονομική ορθότητα», ούτε το «ελληνικό πρόβλημα», αλλά ο αμερικανογερμανικός ανταγωνισμός, που χρησιμοποιεί και το «ελληνικό πρόβλημα» ως εργαλείο. Ουδέποτε μέχρι τώρα, όμως, είχαμε κάποιου είδους συμμαχία του ΔΝΤ με την ελληνική κυβέρνηση. «Στο τέλος της ημέρας», όπως αρέσκεται να λέει ο Τσίπρας μεταφράζοντας τη γνωστή αγγλοσαξονική έκφραση, ΔΝΤ και Γερμανία καταλήγουν σε συμφωνία.
Οι αυταπάτες που επιχειρείται να καλλιεργηθούν τώρα αφορούν και τα δύο μέρη του ιμπεριαλιστικού στρατόπεδου, αλλά περισσότερο το ΔΝΤ. Οι Τσιπραίοι το εγκαλούν για ασυνέπεια! «Ο κ. Τόμσεν», δήλωσε την περασμένη Τρίτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «κατά την ομιλία του στο Eurogroup, αντί να πιέσει στην κατεύθυνση μείωσης των πλεονασμάτων, φάνηκε να αποδέχεται τις ακραίες θέσεις για 10ετή συνέχιση του στόχου για 3,5% πρωτογενές πλεόνασμα και να πιέζει μόνο προς τη μεριά της ελληνικής κυβέρνησης για τη λήψη νέων μέτρων»! Λες και υπήρχε περίπτωση ο Τόμσεν να κάνει κάτι άλλο.
Το είχε ξεκαθαρίσει ήδη στέλεχος του ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον τις προηγούμενες μέρες: Εμείς λέμε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα δεν μπορεί να διατηρηθεί στο ύψος του 3,5% του ΑΕΠ μετά το 2018. Αν όμως η Ελλάδα συμφωνήσει με τους ευρωπαίους δανειστές της σε κάτι τέτοιο, τότε εμείς θα ζητήσουμε τη λήψη επιπλέον δημοσιονομικών μέτρων για μετά το 2018, ώστε να πιαστεί ο στόχος του 3,5%. Το επανέλαβε και μετά το Eurogroup στέλεχος του ΔΝΤ στο πρακτορείο Bloomberg: «Δεν μπορεί να κατηγορούμαστε ότι θέλουμε λιτότητα. Εμείς να ζητάμε στόχο που δεν απαιτεί λιτότητα, άλλοι να συμφωνούν σε μη ρεαλιστικούς στόχους που απαιτούν λιτότητα και τελικά να βρισκόμαστε διαρκώς εμείς στο στόχαστρο».
Ποιοι είναι αυτοί που συμφωνούν σε «μη ρεαλιστικούς στόχους»; Ο Τσακαλώτος, φυσικά, που έχει προσυπογράψει την απόφαση του Eurogroup για επέκταση του 3,5% και μετά το 2018 (μένει να δοθεί η ερμηνεία της λέξης «μεσοπρόθεσμα», δηλαδή να καθοριστεί πόσα χρόνια σημαίνει αυτό). Είναι φανερό ότι παίζουν τον μουτζούρη. Το γνωστό blame game: σε ποιον θα πέσει η ευθύνη, ποιος θα επωμιστεί το ρόλο του «κακού» και ποιοι τους ρόλους των «καλών».
Πολλά πράγματα θ' αλλάξουν τα επόμενα χρόνια. Και οι στόχοι για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» μπορεί να μειωθούν, όπως μειώθηκαν για την τριετία 2015-2017. Το μόνο που δε θ' αλλάξει είναι η εφιαλτική δημοσιονομική λιτότητα και η ακόμα πιο εφιαλτική κινεζοποίηση. Οπως δεν άλλαξε και την περίοδο που διανύουμε, παρά τη μείωση των στόχων για το «πρωτογενές πλεόνασμα».
Πότε μυξοκλαίγοντας και πότε παριστάνοντας τους σκληρούς διαπραγματευτές, οι συριζαίοι προσπαθούν να καλλιεργήσουν αυταπάτες στον ελληνικό λαό ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει. Οτι είναι ζήτημα διαπραγματευτικής μαγκιάς, που αυτοί τη διαθέτουν, σε αντίθεση με τη ΝΔ του Κούλη. Ενώ είναι «τα ίδια σκατά»…
Π.Γ.
