Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ομπάμα είναι ένας σταρ χολιγουντιανού τύπου. Πέρα από τις προσωπικές υποκριτικές και ρητορικές του ικανότητες, όμως, έχει και μια γερή «παραγωγή» να τον στηρίζει. Αυτή φροντίζει να του στήνει το κατάλληλο φυσικό και κοινωνικό ντεκόρ και να κάνει τόσο εκκωφαντική ρεκλάμα ώστε το κείμενο που εκφωνεί ο σταρ να γίνεται παγκόσμιο talk of the town, όπως συνηθίζουν να λένε οι Αμερικανοί.
Πόσοι θυμούνται ότι ο Ομπάμα ξεκίνησε την προεδρική του θητεία με μια «ιστορική» (όπως χαρακτηρίστηκε) ομιλία στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, όπου υποσχέθηκε μια «νέα Μέση Ανατολή». Το σκηνικό ήταν ίδιο μ’ αυτό του Νιάρχειου: στο φόντο σημαίες της Αιγύπτου και των ΗΠΑ, μπροστά το βήμα με τον θυρεό της αμερικάνικης προεδρίας κι ο ομιλητής να παριστάνει πως εκφωνεί από στήθους (στην πραγματικότητα διαβάζει από teleprompters, κάτι λεπτές οθόνες που τοποθετούνται στο πλάι, δεξιά κι αριστερά του, στο ύψος των ματιών του) την ομιλία του, την οποία έχει προβάρει φυσικά.
Δε θα έπρεπε, λοιπόν, να μας παραξενεύει που επέλεξε να κλείσει την προεδρική του καριέρα με μια εξίσου πύρινη ομιλία στην Αθήνα. Την Αίγυπτο την επέλεξε ως πολιτιστική πρωτεύουσα του αραβικού κόσμου, την Αθήνα ως κοιτίδα της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας, που αποτελεί το καλύτερο ιδεολογικό καύσιμο για κάθε αστικό όχημα. Ηθελε να πραγματοποιήσει την ομιλία του στην Πνύκα, παριστάνοντας τον σύγχρονο Περικλή, όμως η ασφάλειά του δεν το επέτρεψε (σε κάθε ανοιχτό χώρο στην Ελλάδα «μυρίζει μπαρούτι» για τους ταγούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού). Ούτε σε αμφιθέατρο ελληνικού πανεπιστημίου θα μπορούσαν να πάνε, και δε χρειάζεται να εξηγήσουμε το λόγο. Μολονότι η ομιλία έγινε σε έναν απομονωμένο και καλά φυλασσόμενο χώρο, φρόντισαν να τραβήξουν προηγουμένως τα απαραίτητα πλάνα στην Ακρόπολη, για να γίνουν συνδυαστικά οι απαραίτητοι συνειρμοί.
Δε θα ασχοληθούμε με την αηδιαστική λογοδιάρροια των συριζαίων και των ανθρώπων των αστικών ΜΜΕ, που σαν «ρουβίτσες» εκστασιάζονταν από ό,τι έλεγε ο Ομπάμα και εξακολουθούν να κάνουν τα ίδια σχόλια δυο μέρες μετά την αναχώρησή του. Πόσες φορές δεν ακούσαμε για τις φουστανέλες, τη σπανακόπιτα, το ούζο και τον Αντετοκούνμπο; Λες και σ’ αυτή τη χώρα κατοικούν μόνον ηλίθιοι και όχι άνθρωποι που ξέρουν ότι σε κάθε χώρα που επισκέπτεται ο Ομπάμα (και κάθε Ομπάμα) του γράφουν και μερικές ντόπιες λέξεις για να τις πει και να τις ακούσουν οι ιθαγενείς. Θα μείνουμε μόνο στις προκλήσεις Ομπάμα.
Στο Κάιρο, στην αρχή της θητείας του, υποσχέθηκε «νέα Μέση Ανατολή», ως φιλοξενούμενος του δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ. Ολοκληρώνοντας τη θητεία του, αφήνει πίσω ένα κατεστραμμένο Ιράκ, μια κατεστραμμένη Λιβύη, μια κατεστραμμένη Συρία. Αφήνει αίμα, δάκρυα και ερείπια. Ο λαός της Αιγύπτου, με μπροστάρισσα τη νεολαία, ματώνοντας στην πλατεία Ταχρίρ και σε όλες τις μεγάλες πόλεις, κατάφερε ν’ ανατρέψει τον δικτάτορα Μουμπάρακ. Σήμερα στενάζει κάτω από τη μπότα του δικτάτορα Σίσι, στενού συμμάχου του Ομπάμα, του μεγάλου εραστή της δημοκρατίας, όπως δήλωσε κάνοντες τις σπονδές στην Αθήνα για τηλεοπτική κατανάλωση. Και δίπλα στην Αίγυπτο, ο παλαιστινιακός λαός στη Γάζα πενθεί τους νεκρούς από τις αμερικάνικες βόμβες που έριχναν οι πολεμικές μηχανές των σιωνιστών από αέρα, θάλασσα και στεριά και προσπαθεί ν’ αναστηλώσει τα σπίτια του και τις υποδομές του από τα ερείπια που σώριασαν οι ίδιες βόμβες. Για τον Ομπάμα και τους ομοίους του, όμως, το σιωνιστικό μόρφωμα είναι «η καλύτερη δημοκρατία της Μέσης Ανατολής» (η αμέσως καλύτερη είναι η Αίγυπτος του δικτάτορα Σίσι και η αμέσως καλύτερη η Τουρκία του σουλτάνου Ερντογάν).
Ομως ο Ομπάμα, εκτός από τις σπονδές στη δημοκρατία, μας άφησε και το δάκρυ του για τους πρόσφυγες. Τους πρόσφυγες που δημιουργεί το ιμπεριαλιστικό καθεστώς που επί οχτώ χρόνια διευθύνει. Τους πρόσφυγες από τους πολέμους που η ιμπεριαλιστική χώρα του διεξάγει. Τους πρόσφυγες από τα κοινωνικά ερείπια που σωριάζει στην Ασία και την Αφρική η αδηφάγα μανία των μονοπωλίων της ιμπεριαλιστικής του χώρας.
Ενας στοιχειωδώς μορφωμένος και απροκατάληπτος άνθρωπος, ακούγοντας ή διαβάζοντας την ομιλία Ομπάμα, θα συμφωνήσει ότι πρόκειται για μια μπουρδολογία επιπέδου «αγωγής του πολίτη» γυμνασιακών τάξεων. Ούτε αστός διανοούμενος δεν μπορεί να ονομαστεί κάποιος σαν τον Ομπάμα. Ομως, όπως το Χόλιγουντ έχει τον τρόπο να κάνει πιστευτές (έστω και για όσο κρατάει μια ταινία) τις μεγαλύτερες απιθανότητες, έτσι και ο μηχανισμός προπαγάνδας του Λευκού Οίκου έχει τον τρόπο να κάνει σημαντικό και «ιστορικό» το ασήμαντο, τη μπουρδολογία, την πρόκληση της νοημοσύνης. Βλέπετε, το ιμπεριαλιστικό σύστημα έχει αντικαταστήσει τις παλιές αποικίες με μπανανίες, στις οποίες κουμάντο κάνει ένα ελεεινό πολιτικό προσωπικό και ένα αδίστακτο μιντιακό σύστημα που παίζει με φανατισμό το ρόλο του κομπάρσου και του χειροκροτητή.
