Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Καθημερινή ο Φίλης δήλωσε ότι δεν αυξήθηκε το διδακτικό ωράριο των νηπιαγωγών και ότι μάλιστα το υπουργείο Παιδείας υλοποίησε ένα αίτημα των νηπιαγωγών, που εκκρεμούσε επί δεκαετίες, να θεσμοθετήσει επιτέλους το διδακτικό τους ωράριο.
Ολο αυτό το διάστημα δε, το υπουργείο έχει εντείνει την προπαγάνδα για να πείσει την «κοινή γνώμη» που έχει άγνοια, ότι ο Ενιαίος Τύπος Ολοήμερου Νηπιαγωγείου είναι σαν να πούμε το απαύγασμα της προσχολικής αγωγής, που ήρθε να άρει όλες τις στρεβλώσεις και τις ανισότητες μεταξύ των παιδιών που φοιτούν στο νηπιαγωγείο, κλασικό ή ολοήμερο.
Οι συριζαίοι συνηθίζουν να λένε τα πιο χοντρά ψέματα με απίστευτη ευκολία. Και σ’ αυτή την περίπτωση οι δηλώσεις Φίλη και οι ανακοινώσεις του υπουργείου Παιδείας είναι από την αρχή ως το τέλος ένα μεγάλο ψέμα.
Κατ’ αρχάς, και η «πρωτο-δεύτερη φορά Αριστερά» αρνείται να νομοθετήσει τη δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή, βασικό και πάγιο αίτημα των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών εδώ και δεκαετίες. Αυτό είναι το βασικό και πρωταρχικό βήμα, που και οι συριζαίοι παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες, «ξεχνώντας» αυτά που έλεγαν προεκλογικά και αναφέρουν βερμπαλιστικά στα προγραμματικά τους κιτάπια, επειδή έτσι επιβάλλει ο ασφυκτικός κορσές των μνημονιακών δεσμεύσεων, που έχουν αναλάβει να υλοποιήσουν με χέρια και πόδια.
Τα περί στρατηγικών σχεδιασμών και σταδιακής αναβάθμισης, οι εκπαιδευτικοί τα ακούνε πλέον βερεσέ, αφού έχουν ήδη την εμπειρία και της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Πέρα, όμως, από αυτό υπάρχουν και οι συγκεκριμένες τρέχουσες ρυθμίσεις, που έχουν ξεσκίσει κάθε φιλεκπαιδευτική μάσκα.
♦ Είναι ο διπλασιασμός του κατώτατου αριθμού παιδιών (από 7 σε 14) για την ίδρυση και λειτουργία νηπιαγωγείου. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη ρύθμιση για τα πολυθέσια νηπιαγωγεία και τη μεγάλη υπογεννητικότητα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, θα δρομολογήσει αναγκαστικά νέο κύμα συγχωνεύσεων και καταργήσεων τμημάτων νηπιαγωγείων και σχολικών μονάδων νηπιαγωγείων.
Ετσι, θα οδηγηθούμε αναπόφευκτα στη δημιουργία της πολυπόθητης δεξαμενής των «πλεοναζόντων» νηπιαγωγών που θα στελεχώσουν τα χιλιάδες εκπαιδευτικά κενά, χωρίς το υπουργείο να είναι αναγκασμένο να κάνει χιλιάδες διορισμούς (για μόνιμους δε συζητάμε, αλλά τώρα ήρθε και η ώρα των αναπληρωτών).
Το αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας για 15 νήπια στο τμήμα, ώστε να υπάρχει η μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα του εκπαιδευτικού έργου, στο πλαίσιο έστω του αστικού σχολείου, πάει περίπατο, καθώς όλα μετρούνται με τη μεζούρα του μνημονίου και όχι σύμφωνα με τις εκπαιδευτικές και παιδαγωγικές ανάγκες των παιδιών αυτής της τρυφερής ηλικίας, κατά την οποία το νήπιο έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το σχολικό περιβάλλον.
♦ Είναι οι αυστηρές προϋποθέσεις για την εγγραφή στο ολοήμερο νηπιαγωγείο (εγγραφή των παιδιών που ανήκουν σε συγκεκριμένες κατηγορίες, αφού υπήρξε κάποια υπαναχώρηση του υπουργείου Παιδείας μετά τη γενική κατακραυγή, με προτεραιότητα, όμως, την κατηγορία των παιδιών με εργαζόμενους γονείς).
Η εξαγγελία του υπουργείου Παιδείας για έναν πλέον Ενιαίο Τύπο Ολοήμερου Νηπιαγωγείου είναι μια ψευδεπίγραφη εξαγγελία. Η προαναφερθείσα ρύθμιση θα μειώσει με μαθηματική ακρίβεια των αριθμό των τμημάτων των λειτουργούντων μέχρι σήμερα ολοήμερων νηπιαγωγείων.
♦ Είναι η θεσμοθέτηση του Ενιαίου Τύπου Ολοήμερου Νηπιαγωγείου, που και «με τη βούλα» πλέον ταυτοποίησε το ολοήμερο ως παιδοφυλακτήριο και άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την υπόσταση των νηπιαγωγών ως εκπαιδευτικών και την αύξηση του διδακτικού τους ωραρίου.
Ανέκαθεν το ολοήμερο νηπιαγωγείο ήταν παιδοφυλακτήριο, παρά τις προσπάθειες που γίνονταν ώστε να καμουφλαριστεί αυτός ο υποτιμημένος του ρόλος.
Θεσπίστηκε όταν οι εργασιακές σχέσεις των εργαζόμενων γονιών μπαχαλοποιήθηκαν και υπήρξε η φθηνή λύση για το κεφάλαιο, ώστε να απασχολεί στα κάτεργά του τους γονείς, χωρίς αυτοί να έχουν την έγνοια των παιδιών τους. Υπήρξε δηλαδή ένας θεσμός για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και όχι γιατί έτσι απαιτούσαν οι ανάγκες των μικρών παιδιών, που εξαναγκάζονταν να παραμένουν σε ακατάλληλες σχολικές υποδομές για 8 και 9 ώρες. Παρέπεμπε στην ενίσχυση φαινομένων παιδικού ιδρυματισμού και αποστροφής των παιδιών για το σχολείο με το πέρασμα των χρόνων, καθώς εντείνονταν και τα φαινόμενα των ταξικών διακρίσεων και αποκλεισμών.
Το ολοήμερο «αγκαλιάστηκε» για ευνόητους λόγους και από τις πουλημένες συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και απ’ όλα τα κόμματα κοινωνικής δημαγωγίας. Το λυπηρό είναι ότι σήμερα το υπερασπίζουν και εκπαιδευτικοί από τις συνδικαλιστικές τάσεις της λεγόμενης επαναστατικής αριστεράς, γιατί και αυτοί αντιμετωπίζουν το θέμα μέσα από τα μυωπικά γυαλιά των συντεχνιακών συμφερόντων.
Παρά τα φτιασιδώματα και τα υποκριτικά λόγια, η αλήθεια είναι ότι το ολοήμερο στην απογευματινή λειτουργία του ήταν πάντα «φύλαξη», όχι γιατί υπολείπονταν σε προσπάθειες οι εκπαιδευτικοί που απασχολούνταν σε αυτό, αλλά γιατί τόσες ήταν οι αντοχές των μικρών παιδιών.
Τώρα, όμως, το υπουργείο Παιδείας έβαλε και τη σφραγίδα του παιδοφυλακτήριου, όπως προείπαμε.
Διαχώρισε την πρωινή ζώνη από την απογευματινή, την οποία όρισε να είναι προαιρετική, ενώ μέχρι τώρα το τμήμα του ολοήμερου συνέχιζε αδιατάρακτα και ενιαία τη λειτουργία του ως τις τέσσερις (η δυνατότητα πρόωρων αποχωρήσεων που παραχωρήθηκε σταδιακά ήδη είχε ανοίξει το δρόμο).
Ταυτόχρονα άνοιξε μια σειρά ζητήματα τόσο για τα νήπια όσο και για τους νηπιαγωγούς:
Οπως σημειώνει το Συντονιστικό νηπιαγωγών «Με το νέο Πρόγραμμα η σύνθεση των τμημάτων είναι ρευστή σε αντίθεση με τα αμιγώς κλασικά ή Ολοήμερα που έχουμε έως σήμερα, των οποίων η σύνθεση είναι σταθερή και διευκολύνει τη διαδικασία προσαρμογής του παιδιού. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της προσαρμογής των παιδιών στην αρχή της σχολικής χρονιάς θα ενταθούν τα πολλά προβλήματα, το άγχος του αποχωρισμού, και οι δυσκολίες προσαρμογής που ήδη υπάρχουν, από το γεγονός ότι το παιδί που είναι στο Ολοήμερο θα είναι υποχρεωμένο να αλλάζει ομάδα στο απογευματινό πρόγραμμα και να προσαρμόζεται εκ νέου σε ομάδα διαφορετικής σύνθεσης παιδιών».
Θα υπάρξουν επίσης προβλήματα ασφάλειας κατά την αποχώρηση των νηπίων και διαταραχής του κλίματος συνεργασίας στα νηπιαγωγεία που συστεγάζονται με δημοτικά λόγω της ώρας προσέλευσης.
Για δε τους νηπιαγωγούς, τα μαντάτα είναι πολλά και άσχημα.
Πρώτον, αμφισβητείται ο εκπαιδευτικός τους ρόλος, αφού ο απασχολούμενος στην απογευματινή ζώνη κάνει πλέον καθαρή και με το νόμο φύλαξη. Αυτόματα διαμορφώνονται κατηγορίες νηπιαγωγών μέσα στον ίδιο χώρο.
Δεύτερον, οι θέσεις των Νηπιαγωγών δεν είναι πλέον ενιαίες. Υπάρχει διάκριση σε πρωινό βασικό ωράριο και σε προαιρετικό απογευματινό, ενώ δεν υπάρχει η δυνατότητα εναλλαγής βάρδιας μεταξύ των νηπιαγωγών, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα στο ολοήμερο τμήμα. Συνεπώς, δεν υπάρχει δυνατότητα συνεργασίας των νηπιαγωγών, αφού κάθε εκπαιδευτικός έχει ένα ξεχωριστό τμήμα και ξεχωριστό πρόγραμμα.
Τρίτον, σχετικά με την πρόωρη υποδοχή των μαθητών (η πρόωρη υποδοχή των μαθητών είναι από τις 7.45 – 8.30 π.μ.) το Συντονιστικό νηπιαγωγών αναφέρει τα εξής: «Ενα από τα ιδιαίτερα και περίεργα ‘’τεχνάσματα’’ του Υπουργείου είναι η πρόωρη υποδοχή. Η πρόωρη υποδοχή έγινε για να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε το πρωί στην προσέλευση των παιδιών η οποία μετατέθηκε από τις 8 στις 8.20 .Το ζήτημα είναι ότι στο πρόγραμμα αναφέρεται ως προαιρετική και βέβαια εμπαίζουν τους Νηπιαγωγούς, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι όχι μόνο θα λειτουργεί σίγουρα για τα παιδιά του Ολοήμερου αλλά θα είναι πολύ μεγάλες οι πιέσεις για τη λειτουργία της και για τα παιδιά του βασικού προγράμματος. Αυτός ακριβώς ήταν ο σκοπός τους. Να τη θεσμοθετήσουν ως προαιρετική, αλλά να προκύψει μετά η ανάγκη, μέσα από την κοινωνική πίεση, να γίνει υποχρεωτική! Οι Νηπιαγωγοί να δεχτούν πιέσεις από τους γονείς και το Υπουργείο να δώσει τη λύση!».
Τέλος, το νέο Ολοήμερο έφερε και την αύξηση του διδακτικού ωραρίου των νηπιαγωγών. Το υπουργείο εσκεμμένα δεν λαμβάνει υπόψη του ότι οι νηπιαγωγοί δεν έχουν κατ’ ουσίαν διάλειμμα, αφού κάνουν διαρκή και σε καθημερινή βάση εφημερία και πρέπει να βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα, όπως επίσης βρίσκονται μέσα στην τάξη κατά τη διάρκεια της προσέλευσης είτε αποχώρησης των παιδιών. Ετσι δεν υπολογίζει στο διδακτικό χρόνο τα διαλείμματα και τη διάρκεια προσέλευσης και αποχώρησης των νηπίων.
Στην πραγματικότητα, ακόμη κι αν εξαιρέσουμε την «πρόωρη υποδοχή», που όπως σημειώνουμε σταδιακά θα γενικευθεί, το διδακτικό ωράριο υπολογίζεται στις 30 ώρες εβδομαδιαίως, αν υπολογίσουμε τη διδακτική ώρα ίση με 45 πλήρη λεπτά καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, ενώ στους δασκάλους η διάρκεια των διδακτικών ωρών μειώνεται το μεσημέρι σε 40 και 35 λεπτά.
Το υπουργείο Παιδείας ισχυρίζεται ότι υλοποιεί πια με την ΥΑ τη νομοθετική πρόβλεψη για εξίσωση του διδακτικού ωραρίου των νηπιαγωγών με αυτό των δασκάλων.
Συγκεκριμένα η ΥΑ προβλέπει τα εξής:
1. Διευθυντές/ντριες 4/θέσιων και 5/θέσιων νηπιαγωγείων, ώρες 20.
2. Διευθυντές/ντριες 6/θέσιων νηπιαγωγείων, ώρες 12.
3. Εκπαιδευτικοί που υπηρετούν σε 1/θέσια, 2/θέσια και 3/θέσια νηπιαγωγεία, ανεξάρτητα από το βαθµό και το χρόνο υπηρεσίας τους, ώρες 25.
4. Εκπαιδευτικοί που υπηρετούν σε 4/θέσια και άνω νηπιαγωγεία:
I) ώρες 24, αν έχουν μέχρι 10 χρόνια υπηρεσίας,
II) ώρες 23, αν έχουν από 10 μέχρι 15 χρόνια υπηρεσίας,
ΙΙΙ) ώρες 22, αν έχουν από 15 μέχρι 20 χρόνια υπηρεσίας και
ΙV) ώρες 21, αν έχουν πάνω από 20 χρόνια υπηρεσίας.
5. Στους εκπαιδευτικούς που συμπληρώνουν τον οριζόμενο στην προηγούμενη περίπτωση χρόνο υπηρεσίας μέχρι 31 Δεκεμβρίου ανατίθεται μειωμένο ωράριο διδασκαλίας από την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους και στους λοιπούς από την 1η Σεπτεμβρίου του επόμενου διδακτικού έτους.
Η παραπάνω ΥΑ είναι καθαρά υποκριτική. Το σύνολο σχεδόν των νηπιαγωγών, ανεξάρτητα από χρόνια υπηρεσίας και βαθμό καθόλη τη διάρκεια του εργασιακού του βίου θα έχει 25 διδακτικές ώρες (σύμφωνα με τον υπολογισμό του υπουργείου), αφού τα 4/θέσια και άνω νηπιαγωγεία, στα οποία ισχύει η μείωση ωραρίου ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας είναι μόνο 9 από τα 5.140 νηπιαγωγεία της χώρας.
Πονηρά, λοιπόν, ο Φίλης συνέδεσε τη μείωση του ωραρίου με την οργανικότητα του νηπιαγωγείου. Η επικοινωνιακή προπαγάνδα του γρήγορα θα ξεφτίσει, ενώ μέσα στους εκπαιδευτικούς ήδη αποτελεί έναυσμα για ένταση της οργής.
