Ο Σύνδεσμος των Ελληνικών Ιδιωτικών Σχολείων, οι σχολάρχες δηλαδή, εναντιώνεται με κάθε τρόπο στην επαναφορά των ιδιωτικών σχολείων στη δικαιοδοσία του υπουργείου Παιδείας και επιθυμεί διακαώς τη συνέχιση της παραμονής των ιδιωτικών εκπαιδευτικών στο υπουργείο Εργασίας, διότι έτσι εξασφαλίζει την απρόσκοπτη λειτουργία των ιδιωτικών μαγαζιών με το καθεστώς της πλήρους ασυδοσίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων.
Η ένταξη στο υπουργείο Παιδείας εξασφαλίζει έναν μίνιμουμ έλεγχο, χωρίς, βέβαια, να αποτρέπει τις ύπουλες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι σχολάρχες για να παραποιούν τα αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα, μετατρέποντας τα ιδιωτικά σχολεία σε κανονικά φροντιστήρια -ειδικά στο Λύκειο- και για να εκβιάζουν τους εκπαιδευτικούς τους με μειώσεις μισθών και το φόβο της απόλυσης. Αλλωστε, το σύνολο των αστικών μηχανισμών προστατεύει ως κόρη οφθαλμού την «ιδιωτική πρωτοβουλία» και η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ομνύει υπέρ της «υγιούς επιχειρηματικότητας».
Από τότε που ήρθε και πάλι στο προσκήνιο το θέμα της ρύθμισης του τοπίου των ιδιωτικών σχολείων (οι συριζαίοι δυο φορές έχουν κάνει απόπειρα να φέρουν τις σχετικές ρυθμίσεις), οι σχολάρχες έχουν βγει στα κάγκελα και με κάθε τρόπο υπενθυμίζουν στην κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας τη σθεναρή αντίστασή τους σε οτιδήποτε θα έβαζε σε κίνδυνο ή έστω θα έθετε σε αμφισβήτηση την απόλυτη δικαιοδοσία τους στα «μαγαζιά» τους και στο εκπαιδευτικό τους προσωπικό.
Στην ιστοσελίδα του ΣΙΕΙΕ φιγουράρει η σχετική προειδοποίηση: «Ο ΣΙΕΙΕ αντιτίθεται σθεναρά εναντίον κάθε προσπάθειας να μετατραπούν τα ιδιωτικά σχολεία σε προβληματικές ΔΕΚΟ».
Την πρωτοκαθεδρία έχουν αναρτήσεις του τύπου:
– Η ελευθερία επιλογής κάθε οικογένειας ως προς την εκπαίδευση που επιθυμεί να δώσει στα παιδιά της είναι θεμέλιο μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας!
– Τα κράτη που επενδύουν στην Παιδεία και εξασφαλίζουν πραγματικά ίσες ευκαιρίες στην Εκπαίδευση εφαρμόζουν το θεσμό του εκπαιδευτικού κουπονιού!
– Η αυτονομία σχολικής μονάδας είναι κρίσιμης σημασίας για τη συνολική αναβάθμιση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.
Οι παραπάνω αναφορές, καθαρά αντιδραστικού νεοφιλελεύθερου περιεχομένου, φανερώνουν το ποιόν και τον ρόλο των σχολαρχών.
Προβάλλεται η ελευθερία επιλογής στην εκπαίδευση, δηλαδή ο καθαγιασμός της ταξικής διαίρεσης της κοινωνίας και των επιπτώσεών της στη μόρφωση σε αντιδιαστολή με την καθολική δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, με κατάργηση ταυτόχρονα της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Οι σχολάρχες είναι όπως όλοι οι καπιταλιστές. Θέλουν να είναι και κρατικοδίαιτοι, να απομυζούν δηλαδή και το κρατικό παραδάκι, προκειμένου να αυξάνουν την πελατεία τους και τα κέρδη τους, με τις πλάτες του εργαζόμενου λαού και φορολογούμενου. Γι' αυτό και ζητούν να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα το «εκπαιδευτικό κουπόνι». Δηλαδή, το κράτος να διαθέτει για όλα τα παιδιά απλά ένα ποσό (κουπόνι-voucher), που θα αποδίδεται σε κάθε οικογένεια και στη συνέχεια αυτή θα επιλέγει το σχολείο, δημόσιο ή ιδιωτικό, που θα φοιτήσει το παιδί της, καταθέτοντας σε αυτό το σχετικό κουπόνι (στα ιδιωτικά σχολεία προφανώς θα πληρώνει και μια διαφορά, όμως έτσι οι σχολάρχες ευελπιστούν ότι θα αυξήσουν την πελατεία τους και μεταξύ των στρωμάτων που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο σύνολο των διδάκτρων που απαιτούν).
Η προβολή του συνθήματος της «αυτονομίας της σχολικής μονάδας» γίνεται για να καλυφθεί η ασυδοσία του ιδιωτικού σχολείου στη διαχείριση του αναλυτικού-ωρολόγιου προγράμματος και στο προσωπικό.
Υπογραμμίζουμε ότι πρόκειται για σύνθημα που επικαλείται και ο Λιάκος της Επιτροπής Διαλόγου για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αυτός για να ευλογήσει κυρίως την αποδέσμευση του κράτους από τις υποχρεώσεις του έναντι του δημόσιου σχολείου και να διευκολύνει την ανάληψη των λειτουργιών του και από ιδιώτες, επιχειρηματίες, δήμους, κ.λπ.
Από την άλλη πλευρά, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΙΕΛΕ, που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ, έχει αναλάβει με ήπιο τρόπο (όχι με τίποτε «άγριες» ενέργειες) να πιέσει το υπουργείο Παιδείας να προχωρήσει επιτέλους στις ρυθμίσεις που έταζε, εξασφαλίζοντας μια ελάχιστη προστασία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και ελέγχου των ιδιωτικών σχολείων. Η στάση αυτή λειτουργεί ταυτόχρονα και διευκολυντικά προς τους συριζαίους, οι οποίοι θα εμφανιστούν ότι πατάσσουν την ασυδοσία των ιδιωτικών σχολείων και διαφυλάττουν τη νομιμότητα (εάν βέβαια θελήσουν να τα τσουγκρίσουν με τους σχολάρχες και όλο τον εσμό του νεοφιλελευθερισμού, πράγμα το οποίο ως τώρα το αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι).
Γι' αυτό και η ΟΙΕΛΕ κάθε μέρα αποκαλύπτει και από μια απατεωνιά των σχολαρχών σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Σειρά τώρα είχε το ιδιωτικό σχολείο «Πλάτων» στην Κατερίνη, στο οποίο δεν τηρείται το ωρολόγιο πρόγραμμα με ευθύνη της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, οι ώρες διδασκαλίας για κάθε καθηγητή που αναφέρονται στο πρόγραμμα είναι εικονικές, δεν ανανεώνονται τα διοριστήρια με τις αλλαγές ωρών των εκπαιδευτικών όταν υπάρχουν τέτοιες, ενώ υπάρχουν κάποια διοριστήρια τα οποία έχουν εκδοθεί πολλά χρόνια πριν χωρίς να αναφέρεται σε αυτά ο αριθμός των ωρών διδασκαλίας του κάθε εκπαιδευτικού, δεν γίνεται έλεγχος στις μισθοδοτικές καταστάσεις όπως προβλέπεται από τον ν.682/77 και από σχετικές εγκυκλίους, κ.λπ.
Η εν λόγω καταγγελία της ΟΙΕΛΕ δείχνει επίσης ότι τα φαινόμενα αυτά είναι γενικευμένα στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης και πολλές φορές γίνονται με την κάλυψη των διοικητικών και ελεγκτικών, υποτίθεται, μηχανισμών της Πολιτείας.
