είσαι ο μπάτλερ τους, Αλέξη
Αυτό που «ξέχασαν» πολλοί να σημειώσουν «θρηνώντας» τον Γιόχαν Κρόιφ και την εποχή που σφράγισε, είναι ότι το 1978 δεν ακολούθησε την εθνική Ολλανδίας στο mundial της Αργεντινής, διαμαρτυρόμενος για την παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και τις σφαγές της χούντας Βιντέλα…
Κάποια στιγμή θα πρέπει να αποσαφηνιστεί αν ο μαιευτήρας-γυναικολόγος Γιάννης Μουζάλας (που μετεκπαιδεύτηκε στο Μιλάνο) έχει κάποια σχέση με τον ιταλο-αμερικανό Μάριο Μούζαλι, που σκότωσε τον Στέφανο Σαράφη…
– Μη με φλαμπουράρεις, σε ξέρω καλά.
– Τι σ' έπιασε και τσιπρίζεις;
– Αντε κουρουμπλίσου, μας σκουρλέτισες τα μουζάλια, κατρούγκαλε.
«- Να ποια είναι η ζωή, μαμά! Βλέπεις πώς ερεθίζουν τους ανθρώπους, τον έναν ενάντια στον άλλονε! Είτε το θες είτε δεν το θες, είσαι υποχρεωμένος να χτυπήσεις. Και ποιον; Κάποιον που δεν έχει καθόλου δικαιώματα, όπως κι εσύ, κάποιον ακόμα πιο δυστυχισμένο κι από σένα επειδή είναι ηλίθιος. Οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι χαφιέδες, όλοι τους είναι εχθροί μας, κι όμως είναι κι εκείνοι άνθρωποι σαν κι εμάς. Κι αυτούς τους ίδιους τους εκμεταλλεύονται. Και δε τους λογαριάζουν γι’ ανθρώπους. Κι έτσι έχουνε χωρίσει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Τους τύφλωσαν με τη βλακεία και το φόβο, τους δέσανε χειροπόδαρα, τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται, τους ποδοπατούν και τους χτυπούν, τον έναν με τα χέρια του άλλου. Τους καταντήσανε τους ανθρώπους όπλα, κοτρώνες και ραβδιά, κι αυτό το λεν πολιτισμό. Είναι η κυβέρνηση, το κράτος…
Πήγε κοντά στη μητέρα του. Κι είπε:
– Αυτό είναι έγκλημα, μάνα! Μια άγρια δολοφονία, εκατομμυρίων ανθρώπων, ένας φόνος των ψυχών! Καταλαβαίνεις; Τις ψυχές σκοτώνουν! Βλέπεις τη διαφορά ανάμεσα σ’ εμάς και στους εχθρούς μας; Οταν κάποιος από μας χτυπήσει έναν άνθρωπο, ντρέπεται, αηδιάζει, υποφέρει… Οι άλλοι, αντίθετα, δολοφονούν τον κόσμο κατά χιλιάδες ήσυχα-ήσυχα δίχως λύπηση, δίχως ν’ ανατριχιάζουν. Σκοτώνουν με χαρά! Μάλιστα! Με χαρά… Κι έτσι καταπιέζουν όλο τον κόσμο, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν τα ξύλα στα σπίτια τους, τα έπιπλα, το ασήμι, το χρυσάφι και τα περιττά κουρελόχαρτα, κι όλα κείνα τα ψωροπράματα που τους δίνουν εξουσία πάνω στους διπλανούς τους. Σκέψου, δεν είναι για την ίδια τους την προστασία που σκοτώνουν το λαό και παραμορφώνουν τις ψυχές, δεν είναι για τον εαυτό τους που το κάνουν αυτό, μα για να υπερασπίσουν την ιδιότητά τους.
Ο Πάβελ άρπαξε το χέρι της μητέρας του και το ’σφιξε γέρνοντας κατά το μέρος της:
– Αν μπορούσες να νιώσεις όλη αυτή την ατιμία, αυτή τη βρωμερή σαπίλα… Τότε θα καταλάβαινες πως έχουμε δίκιο… Θα έβλεπες πόσο η ιδεολογία μας είναι μεγάλη κι ωραία!
Η μητέρα σηκώθηκε, κατασυγκινημένη. Ηθελε να μπορούσε να ενώσει την καρδιά της με την καρδιά του γιου της μέσα στην ίδια φλόγα.
– Ακουσε, Πάβελ… Ακουσε! μουρμούρισε λαχανιασμένη. Καταλαβαίνω, το νιώθω… Ακούς!» (Μαξίμ Γκόρκι – «Η μάνα»).
Οχι μόνο (όχι μ' όνο) δεν σταμάτησαν να γράφουν οι εθνοπατέρες, αλλά εξακολουθούν να αποστομώνουν τη στήλη με πανηγυρικό τρόπο. Πραγματικός καταιγισμός πνευματικών αποσταγμάτων, που δεν προλαβαίνουμε να καταγράφουμε για την πλουραλιστική ενημέρωση όλων μας. Δύο νέα χτυπήματα έρχονται να ταράξουν τη γραμματεία του 21ου αιώνα, αμφότερα εκδοθέντα –as usual- παρά «Λιβάνη» μεριά. Το πρώτο: Ο Γιώργος Σούρλας έγραψε το «Για ένα νέο πολιτικό σύστημα» και μαζί με την «Κίνηση των 100» καλούσαν στην παρουσίαση της 30ής Μαρτίου στο μέγαρο της παλαιάς βουλής. Ομιλητές «για το βιβλίο και για την αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα» οι Κωνσταντίνος Χρυσόγονος, Νικόλαος Δένδιας, Ανδρέας Λοβέρδος, Αντώνιος Φούσας, με συντονιστή τον Κώστα Χαρδαβέλλα και πρόλογο εκ μέρους της «Κίνησης των 100» από τον Νικόλαο Κατσαρό. Το δεύτερο: Ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης παίρνει σειρά στις 7 Απριλίου με το βιβλίο του «Χρυσές τουλίπες – Πώς οι κερδοσκόποι χρεοκοπούν κράτη και πτωχεύουν κοινωνίες» (τι αυτοβιογραφικό ρε;). Λαμπροί ομιλητές και εδώ: Γιάννης Δραγασάκης, Μαριέττα Γιαννάκου, Λούκα Κατσέλη και Μιχάλης Ψύλος.
Κοκκινοσκουφίτσα
