Την ώρα που η Γεροβασίλη διέψευδε μετά βδελυγμίας τα σενάρια περί εκλογών ή οικουμενικής κυβέρνησης και η «Αυγή» έγραφε πύρινα άρθρα καταγγέλλοντας τα… σκοτεινά κέντρα της αντίδρασης, που διακινούν τα σενάρια περί εκλογών για να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση, εμφανίστηκε ντούρος ο κυβερνητικός εταίρος Καμμένος και πέταξε με κάθε επισημότητα (σε συνέντευξή του σε κυριακάτικη εφημερίδα) την… απειλή των εκλογών. Την επομένη, έτυχε να συμβεί η κατάρρευση του Χρηματιστήριου και η δήλωση Καμμένου συμπεριλήφθη από τον αστικό Τύπο, αν όχι στις γενεσιουργές αιτίες της κατάρρευσης, τουλάχιστον στις αιτίες που την έκαναν τόσο βαθιά. Οπως γράφτηκε και ειπώθηκε, η δήλωση Καμμένου κρίθηκε ως στοιχείο πολιτικής αστάθειας με αποτέλεσμα να μεγαλώσει ο πανικός και να πάρει η κατάρρευση τέτοιο χαρακτήρα.
Ακολούθησε την ίδια κιόλας μέρα μπαράζ έμμεσων αποδοκιμασιών του Καμμένου από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη. Σε απόλυτο συντονισμό έκαναν δηλώσεις ενάντια στη φιλολογία περί εκλογών Δραγασάκης και Βούτσης, ενώ το ίδιο έκανε από την Τεχεράνη και ο Τσίπρας, καλυμμένος πίσω από την δηλωτική ανωνυμία της «ανώτατης κυβερνητικής πηγής». Την επομένη, ανατέθηκε στη Γεροβασίλη να «χαϊδέψει» τον -προφανώς ενοχλημένο- Καμμένο, με μια δήλωση κάλυψής του, σύμφωνα με την οποία δεν είναι ο Καμμένος που άνοιξε τη σχετική συζήτηση.
Ο Καμμένος αρέσκεται, βέβαια, στις «μεγάλες κουβέντες» («θα το κάνουμε Κούγκι», «στα τέσσερα εσείς» κτλ.), όμως κατά κανόνα έχει στόχευση. Ακόμα και όταν παπαρολογεί. Η πρώτη σκέψη που προκάλεσε το άνοιγμα θέματος εκλογών από τη μεριά του ήταν ότι λειτουργήσε σαν «λαγός» του μεγάρου Μαξίμου, σε μια προσπάθεια να ασκηθεί εκβιασμός πάνω στους βουλευτές, ώστε να συσπειρωθούν και να ψηφίσουν τα εναπομείναντα μνημονιακά νομοσχέδια με πρώτο το Ασφαλιστικό. Ακόμα και αν δεν υπήρξε προσυνεννόηση, ο Καμμένος θα μπορούσε να έχει «πιάσει κλίμα» και να έσπευσε με το δικό του τρόπο να συνδράμει το Μαξίμου. Συνέπεσε, όμως, η κατάρρευση του Χρηματιστήριου, οπότε οι Τσιπραίοι δεν είχαν άλλη επιλογή εκτός από το «άδειασμα» του Καμμένου.
Διακινούνται, όμως, και άλλα σενάρια, που κάνουν λόγο για ρήγματα στις σχέσεις Καμμένου-Τσιπραίων. Ο Καμμένος, λένε αυτά τα σενάρια, βλέπει το πολιτικό φλερτ του ΣΥΡΙΖΑ με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, βλέπει την ευγενή μεταχείριση που επιφυλάσσει ο Τσίπρας στη Γεννηματά, ξέρει ότι στο παρασκήνιο διακινούνται σενάρια περί διεύρυνσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αντιλαμβάνεται ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήδη πνέει τα λοίσθια, και σπεύδει να πάρει τα μέτρα του για το μέλλον. Στο πλαίσιο αυτής της τακτικής -σύμφωνα πάντα με τη σεναριολογία- ο Καμμένος έχει κατεβάσει εντελώς τους τόνους της κριτικής του προς τη ΝΔ από τότε που εκλέχτηκε πρόεδρος ο Μητσοτάκης. Υπενθυμίζεται ότι ο Καμμένος πρωτοεκλέχτηκε βουλευτής με επιλογή του Μητσοτάκη πατέρα, με τον οποίο μάλιστα συναντήθηκε το Δεκέμβρη του 2014, σε μια προσπάθεια του πατριάρχη του μητσοτακαίικου να τον πείσει να ψηφίσει τον Δήμα για πρόεδρο της Δημοκρατίας και να μην γίνουν πρόωρες εκλογές.
Ολ' αυτά, βέβαια, είναι απλώς σενάρια που δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν. Τίποτα όμως δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ο Καμμένος υπήρξε έως τώρα υπερπολύτιμος για τους Τσιπραίους, αφού χάρη σ' αυτόν έχουν σχηματίσει δυο κυβερνήσεις. Με το υπουργείο Αμυνας για την πάρτη του και μερικά πόστα για τους συνεργάτες του, ο Καμμένος άφησε στους Τσιπραίους ελεύθερο το πεδίο των χειρισμών στις διαπραγματεύσεις με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, στηρίζοντας αδιαμαρτύρητα όλες τις επιλογές τους. Ολα τα καλά, όμως, έχουν ημερομηνία λήξης. Ο Καμμένος μόλις που τα κατάφερε να μπει στη Βουλή το Σεπτέμβρη και χρεωμένος πλέον την εφαρμογή του τρίτου Μνημόνιου δύσκολα θα ξαναμπεί ως ΑΝΕΛ, αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα έχει πλέον τη δυναμική να τον ρυμουλκήσει. Από την άλλη, η κυβερνητική πλειοψηφία είναι τόσο οριακή που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δύσκολα θα μακροημερεύσει. Αρα, ο μεν Καμμένος έχει να κοιτάξει το μέλλον του, οι δε Τσιπραίοι έχουν να κοιτάξουν τις δυνατότητες να βγει άλλη κυβέρνηση από τη σημερινή Βουλή, αφού οι εκλογές απαγορεύονται «διά ροπάλου».
Είναι λογικό, λοιπόν, να οργιάζει το παρασκήνιο και να φουντώνει η σεναριολογία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σύντομα θα δούμε «εκδηλώσεις λατρείας» ανάμεσα σε Καμμένο και Τσιπραίους, αυτά όμως είναι για το θεαθήναι. Πίσω από τη βιτρίνα κυριαρχεί η αγωνία για το μέλλον και οι αναζητήσεις που αυτή η αγωνία κινητοποιεί. Αυτό δεν πηγάζει από τις θελήσεις του Καμμένου ή των Τσιπραίων, αλλά από τη λογική των πραγμάτων. Υπάρχει πολιτική κρίση και σε συνθήκες πολιτικής κρίσης οι απρόβλεπτοι παράγοντες είναι περισσότεροι από τους προβλέψιμους. Οταν μάλιστα έχεις να κάνεις με πολιτικά «διαμετρήματα» τύπου Καμμένου, που πλέον αντιμετωπίζουν υπαρξιακό πρόβλημα, το απρόβλεπτο γίνεται περισσότερο απρόβλεπτο.
