Παρακαλούμε όποιο σύντροφο δεν έχει αναστολές (α, να στολές!) να αγοράσει το «Βήμα» (ποιας χήνας ρε;), να έρθει σε επαφή με τη στήλη για να της δανείσει το ανεπανάληπτο ένθετο τρίτομο έργο που προωθεί η εφημερίδα. Είναι για επιμορφωτικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς, δεκτές μόνο σοβαρές προτάσεις.
Πήγε στην Κωνσταντινούπολη και δεν θα βρισκόταν (ξανά) με τον Βαρθολομαίο; Αστεία πράγματα. Τον είδατε τόσο καιρό να συναντιέται με κανένα κίνημα; Με καμιά ομάδα της ευρύτερης αριστεράς; Είδατε τίποτε αντανακλάσεις (Αντα, να κλάσεις) κάποιας αριστερής συγκρότησης ή καταβολής; Θα μπορούσε άνετα, έστω και για να θολώσει τα νερά. Αλλά, σιγά μη στρέψει το βλέμμα προς τ' αριστερά. Πού τον χάνεις πού τον βρίσκεις, με παπάδες (τους πήρε σβάρνα όλους και όχι από μια φορά), στο Ισραήλ, στα σαλόνια, με την πλουτοκρατία, με πανίσχυρους θεσμικούς προσκηνίου και παρασκηνίου. Ενα προδοτικό σίχαμα! Αηδία…
Στη φωτογραφία βλέπουμε κάτι με το οποίο μπορούσε να κάνει προπαγάνδα ο δικτάτορας Μεταξάς, αλλά όχι οι αριστεροί προστάτες του λαού, και μάλιστα μετά από οχτώ δεκαετίες «προόδου»! Οι «αριστεροί» που ήρθαν ασυγκράτητοι να επικυρώσουν τη ληστεία όλων (άφησαν κανένα;) των εργατικών κεκτημένων ενός αιώνα…
«Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια / έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι / και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου– / βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας / “Δώστε τη χούντα στο λαό’’. / Φοβάμαι τους ανθρώπους / που με καταλερωμένη τη φωλιά / πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου. / Φοβάμαι τους ανθρώπους / που σου 'κλειναν την πόρτα / μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια / και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο / να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν. / Φοβάμαι τους ανθρώπους / που γέμιζαν τις ταβέρνες / και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια / κάθε βράδυ / και τώρα τα ξανασπάζουν / όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη / και έχουν και “απόψεις’’. / Φοβάμαι τους ανθρώπους / που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν / και τώρα σε λοιδορούν / γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο. / Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους. / Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο» (Μανόλης Αναγνωστάκης).
Υπάρχει μεγαλύτερη ξευτίλα για έναν αριστερό να του τη βγαίνει… από αριστερά ένας αντιναύαρχος εν αποστρατεία; Ο Νίκος Κρυονερίτης γράφει –μεταξύ πολλών άλλων- σε μια ενδιαφέρουσα επιστολή που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο: «…Δεν μπορεί κε Βίτσα να την εγκαταλείψετε για δεύτερη φορά στο έλεος της φασίζουσας νοοτροπίας ορισμένων εκφραστών της, που θέλουν να την μεταλαμπαδεύσουν στις ερχόμενες γενιές. Ο αέρας της δημοκρατίας δεν φυσάει μέσα από τις κακοφωνίες του εθνικού μας ύμνου, δεν εδραιώνεται με παράσημα, διάσημα και τελετές για τις κάμερες. Το άνοιγμα στις διαπανεπιστημιακές συνεργασίες, η καθημερινή έξοδος, ο εκσυγχρονισμός του συστήματος ποινών, είναι πολιτικές που μπορούν να μας φέρουν πιο κοντά στην εποχή μας και στον δυτικό πολιτισμό. Εχετε την ηθική υποχρέωση αλλά και την μοναδική ευκαιρία να το πραγματοποιήσετε».
Αξίζει τον κόπο να παραθέσουμε τη σύντομη μα… τόσο περιεκτική ανακοίνωση του «Κ»ΚΕ για τη βομβιστική επίθεση στα γραφεία του ΣΕΒ: «Το ΚΚΕ καταδικάζει τη βομβιστική επίθεση στα γραφεία του ΣΕΒ. Σήμερα, που απαιτείται να υπάρξει η οργανωμένη πάλη του λαού ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης και κεφαλαίου, τέτοιες προβοκατόρικες ενέργειες ρίχνουν “νερό στο μύλο” όσων θέλουν να συκοφαντήσουν το εργατικό – λαϊκό κίνημα, να βάλουν εμπόδια στην ανάπτυξή του και να υλοποιήσουν νέα μέτρα αυταρχισμού και καταστολής». Ποιος έχει σειρά να πει το ποίημά του;
Πάλι καλά που δεν πέταξε το στεφάνι του Πολυτεχνείου από τα κάγκελα και δεν έφυγε τρέχοντας…
Η μια λέει και γράφει ότι είναι… «διευθύνων (και όχι διευθύνουσα) σύμβουλος», η άλλη είναι, λέει, «υπεύθυνος προσωπικού», η τρίτη «αρχισυντάκτης», η άλλη «τελειόφοιτος/απόφοιτος», «αναπληρωτής», «δημόσιος υπάλληλος», «ιδιωτικός υπάλληλος», «εισηγητής», «διαχειριστής»… και πάει λέγοντας. Και κλαίγοντας…
Κοκκινοσκουφίτσα
