Η κάμερα έχει απαθανατίσει τον Μπουμπούκο, παραμονή της προεδρικής εκλογής, να ανακοινώνει στην παρέα του ότι την επομένη δεν πρόκειται να γίνουν εκλογές. Υπάρχει περίπτωση να το γνώριζε ο Μπουμπούκος και να μην το γνώριζε ο Μεϊμαράκης, που από την εποχή που ήταν γραμματέας της ΝΔ έχει διατηρήσει ισχυρή επιρροή στον κομματικό μηχανισμό; Μόνο μία περίπτωση υπάρχει: να του την είχαν στήσει και να μην το πήρε χαμπάρι. Kομματάκι χλομό φαίνεται αυτό, ενώ βάσιμα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ο Βαγγέλας το γνώριζε και το άφησε να εξελιχθεί, για να ξεφτιλιστεί ο Παπαμιμίκος και το «σύστημα Σαμαρά» και να δικαιωθεί ο ίδιος για τα «γαλλικά» που τους είχε σούρει στην αρχή της διαδικασίας.
Μπορεί κανείς να κάνει αρκετά σενάρια για το γαλάζιο φιάσκο της περασμένης Κυριακής. Ορεξη να 'χει. Το μόνο βέβαιο είναι πως δεν πρόκειται για τυχαίο ατύχημα. Αν κάποιοι γνώριζαν ότι θα συμβεί, τότε παύει να είναι ατύχημα, γιατί αυτοί οι κάποιοι είχαν όλη την άνεση για να το αποτρέψουν και δεν το έκαναν. Βέβαιο είναι, επίσης, πως μετά από το φιάσκο βγήκαν τα μαχαίρια και ο πόλεμος άναψε. Οι ευγένειες και οι χαμηλοί τόνοι εγκαταλείφθηκαν. Και εγκαταλείφθηκαν πρώτα από τον Μεϊμαράκη, που ήταν ο φορέας των χαμηλών τόνων, έχοντας σχεδιάσει έτσι την προεκλογική του καμπάνια.
Εκείνο που έκανε ο Μεϊμαράκης ήταν να δείξει ως υπεύθυνο τον Σαμαρά. Δεν τον φωτογράφισε, δεν υπαινίχθηκε ανάμιξή του, τον έδειξε στην ψύχρα. Τον συνέδεσε και με τον Τζιτζικώστα και με τον Βορίδη και με το φιάσκο της κατάρρευσης του εκλογικού τεχνικού μηχανισμού. Κι αφού τα έκανε αυτά, τράβηξε και μια παραίτηση, αφού προηγουμένως όρισε τον κοινοβουλευτικό Πλακιωτάκη ως αντιπρόεδρο του κόμματος (και όχι την εξωκοινοβουλευτική Γιαννάκου, που είχε προτείνει ο Μητσοτάκης). Ετσι, ο σαμαρικός Παπαμιμίκος, που ως γραμματέας φιλοδοξούσε να πάρει την προεδρία του κόμματος (βάσει του καταστατικού), έμεινε στα κρύα του λουτρού και παραιτήθηκε από πρόεδρος της κεντρικής εφορευτικής επιτροπής (ΚΕΦΕ). Οι σαμαρικοί άρχισαν τα κλαψουρίσματα, ο «νομικός» Αθανασίου επιχειρηματολόγησε πάνω στο γιατί ο Μεϊμαράκης δεν είχε το δικαίωμα (ως μεταβατικός πρόεδρος) να διορίσει αντιπρόεδρο, στο τέλος όμως όλοι αναγκάστηκαν να αποδεχτούν με χειροκροτήματα τον Πλακιωτάκη (τη νομιμοποίησή του αναγνώρισε και ο Τζιτζικώστας, για να γλιτώσει την κατηγορία ότι ταυτίζεται με τον Παπαμιμίκο).
Ο Μεϊμαράκης κάλεσε, επίσης, τον Τζιτζικώστα σε τηλεοπτική μονομαχία. Μόνο αυτόν, όμως, όχι και τους άλλους δύο υποψήφιους. Εδειξε έτσι ότι αυτόν θεωρεί αντίπαλό του κι αυτόν θέλει να «καθαρίσει». Δεν ξέρουμε αν ο Τζιτζικώστας θα πάει στη μονομαχία στην αρένα του Χατζηνικολάου. Το πιθανότερο είναι να κωλώσει και να βρει πρόσχημα ότι δε θα είναι οι άλλοι δύο υποψήφιοι. Ο Μεϊμαράκης με τη σειρά του θα πει ότι δε θέλει να κάνει σόου, αλλά να ξεκαθαρίσει τα πράγματα με τον υβριστή Τζιτζικώστα, η μονομαχία δε θα γίνει, αλλά ο Βαγγέλας θα έχει γράψει έναν «ρούμπο».
Το ίδιο επιχείρησε και με την πρότασή του να παραιτηθούν όλοι από τα αξιώματα που κατέχουν. Κούλης και Μπουμπούκος έσπευσαν να παραιτηθούν από κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, ο Μεϊμαράκης παραιτήθηκε από πρόεδρος (αφού προηγουμένως ανάγκασε τον Σαμαρά να αποκηρύξει, μέσω κύκλων του, δημοσίευμα του «Εθνους» που τον έφερε να θεωρεί υπεύθυνο για το φιάσκο τον Μεϊμαράκη), ο Τζίτζι όμως δεν παραιτήθηκε, γιατί -όπως είπε- είναι εκλεγμένος από το λαό. Οπως του απάντησε και ο Μπουμπούκος, όμως, αφού πιστεύει ότι σε λίγες μέρες θα είναι πρόεδρος της ΝΔ, γιατί δεν παραιτείται από τώρα από περιφερειάρχης;
Αυτά ως προς τα επιφαινόμενα. Γιατί ως προς την ουσία τα πράγματα φαίνεται να είναι πιο σοβαρά απ' όσο δείχνουν και η ΝΔ να πολώνεται γύρω από δυο στρατόπεδα και δυο πολιτικές τακτικές, που μπορούν να την οδηγήσουν ακόμα και στη διάσπαση. Καραμανλικοί και σαμαρικοί είναι τα στρατόπεδα, μολονότι στο πρώτο συμμετέχει και η Ντόρα με το δικό της μηχανισμό. Κεντροδεξιοί εναντίον ακροδεξιών είναι η σχηματική πολιτική περιγραφή των στρατοπέδων, όμως αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Αρκεί να θυμηθούμε ότι οι ακροδεξιοί, είτε με το ΛΑΟΣ είτε με τη ΝΔ, μια χαρά χώρεσαν σε σχήματα κυβερνητικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Δυο τακτικές υπάρχουν, ανεξάρτητα από το ιδεολογικό επίχρισμα. Η μία λέει πως δεν πρέπει να αποκλειστεί εκ των προτέρων η συνεργασία με έναν «σοβαρό ΣΥΡΙΖΑ» (Μεϊμαράκης) και η άλλη λέει πως η ΝΔ δεν πρέπει να μπει σε κανένα σχήμα συνεργασίας, αλλά να σκληρύνει τη στάση της με στόχο να πάρει μόνη της την εξουσία (Σαμαράς, Βορίδης και σία).
Ο Μεϊμαράκης υποστήριξε πως αν το καλοκαίρι δεν ψήφιζαν το Μνημόνιο, «ο κ. Τσίπρας θα είχε το ευρωπαϊκό μέτωπο μόνος του, το ευρωπαϊκό γήπεδο». Κι ο Σαμαράς δεν μπορεί να του αντιτείνει τίποτα, γιατί και ο ίδιος υποχρεώθηκε να μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου το Νοέμβρη του 2011, εγκαταλείποντας την αντιμνημονιακή ρητορική. Στη συνέχεια εκφώνησε και το «mea culpa» ενώπιον της Μέρκελ στο Βερολίνο. Ασε που η τακτική Μεϊμαράκη στηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία της αστικής τάξης και των ΜΜΕ της, που δε θέλουν νέες εκλογικές περιπέτειες, αλλά πολιτική σταθερότητα, έστω κι αν αυτό απαιτήσει μια κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας.
Επειδή, όμως, πάνω σ' αυτές τις δυο διαφορετικές τακτικές (πράγμα φυσιολογικό για ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας) επενδύονται και οι προσωπικές κα- ριέρες, για πρώτη φορά μετά από χρόνια το φάσμα μιας μεγάλης διάσπασης πλανιέται πάνω από τη ΝΔ. Πριν την εκλογή νέου προέδρου αυτό αποκλείεται, βέβαια, όμως μετά θα πρέπει να καταβληθούν μεγάλες προσπάθειες για να μην υπάρξει διάσπαση. Διότι ο νικητής θα πρέπει να μην συμπεριφερθεί εκδικητικά προς τους ηττημένους (π.χ. ο Μεϊμαράκης να δώσει σημαίνοντα ρόλο στον Βορίδη και να μην τον περιθωριοποιήσει) και οι ηττημένοι θα πρέπει ν' αποδεχτούν την ήττα τους και να μη φιλοδοξήσουν ότι μπορούν να στήσουν ένα μικρότερο ακροδεξιό κόμμα και να διεκδικήσουν εκλογική πελατεία από τον Καμμένο και τους νεοναζί.
