Κάτι παραπάνω από καλά πήγε η αποχή στις εκλογές της περασμένης Κυριακής. Πρώτη δύναμη με ποσοστό 43,43%. Ποσοστό ρεκόρ για βουλευτικές εκλογές κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο.
Το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι πως οι μισοί ψηφοφόροι έστειλαν μήνυμα σιχασιάς και αποστροφής του πολιτικού συστήματος. Αυτός είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής. Γιατί υπάρχουν και αυτοί που έστειλαν απειλητικό μήνυμα. Μήνυμα απόφασης γι’ αγώνα.
Το πήρε το μήνυμα το πολιτικό σύστημα; Το πήρε, αλλά δημόσια έκανε σα να μην το πήρε. Ασχολήθηκε με τα εκλογικά ποσοστά των κομμάτων (που διαμορφώνονται ερήμην της αποχής), έστησε πανηγύρια ή κηδείες, ανάλογα με το αποτέλεσμα.
Κανένας αστός πολιτικός, όμως, καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να μην πάρει υπόψη του μια τόσο μεγάλη αποχή, που έρχεται σε μια περίοδο που έχει διαμορφωθεί από τη μια η τεράστια πλειοψηφία των μνημονιακών κομμάτων και από την άλλη η ψόφια, αναποτελεσματική και αδιάφορη για τα λαϊκά συμφέροντα μειοψηφία των αντιμνημονιακών. Αισθάνεται την αποχή στη χειρότερη περίπτωση (για το αστικό σύστημα εξουσίας) σαν απειλή κοινωνικής έκρηξης και στην καλύτερη σαν έναν άγνωστο Χ, σαν έναν απρόβλεπτο παράγοντα, που μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις αν μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο.
Τα αστικά κόμματα, βέβαια, βοηθούμενα από τον εσμό των ΜΜΕ, επιδιώκουν να μετασχηματίσουν την αποχή σε θετική ψήφο την επόμενη φορά. Να τη δουν να ξεθυμαίνει, όπως ξεθυμαίνει ο θυμός ενός παιδιού. Γι’ αυτό και δημόσια επιδεικνύουν πλήρη αδιαφορία. Είναι σα να λένε: «σας έχουμε γραμμένους».
Περιττεύει να πούμε πως ζητούμενο είναι το αντίθετο. Ο μετασχηματισμός της αποχής σε αγωνιστικό ρεύμα αμφισβήτησης, διεκδίκησης, ανάσχεσης της βαρβαρότητας της μνημονιακής πολιτικής. Ισως δεν είναι περιττό να επαναλάβουμε πως αυτό δεν μπορεί να γίνει αυτόματα.
Η αυθόρμητη τάση είναι τάση ενσωμάτωσης μιας αντιεκλογικής-αντικοινοβουλευτικής συμπεριφοράς που οφείλεται σε θυμό και σ’ ένα αίσθημα κοροϊδίας. Δεν εξαφανίστηκε από τις συνειδήσεις των εργαζόμενων ο «κοινοβουλευτικός κρετινισμός», επειδή μια ορισμένη στιγμή επέλεξαν να απόσχουν από μια εκλογική διαδικασία εμφανώς ντροπιαστική. Το αυθόρμητο κίνημα παράγει αστική συνείδηση κι αυτό έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές από τη ζωή. Ας θυμηθούμε τι συνείδηση παρήγαγε το ογκώδες κίνημα των «αγανακτισμένων» του 2011. Οπως εκείνο το κίνημα αφομοιώθηκε και εξουδετερώθηκε από τη λερναία ύδρα της αστικής πολιτικής, έτσι μπορεί να αφομοιωθεί και το «κίνημα» της αποχής στις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη.
Για να παραχθεί ταξική πολιτική θα πρέπει το αυθόρμητο κίνημα ν’ αρχίσει να συγχωνεύεται με το συνειδητό κίνημα της επαναστατικής ανατροπής. Θα πρέπει αυτό το τελευταίο ν’ αρχίσει να ηγεμονεύει ιδεολογικά και πολιτικά στις πλατιές εργαζόμενες μάζες, μπολιάζοντάς τες με την προγραμματική του κατεύθυνση και συγκεντρώνοντάς τες γύρω από την τακτική του.
Αυτό το συνειδητό κίνημα της επαναστατικής ανατροπής δεν το ‘χουμε ακόμα. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το σημαντικότερο καθήκον της περιόδου που διανύουμε είναι να δημιουργήσουμε αυτό το κίνημα, να οργανώσουμε πολιτικά την πρωτοπορία της εργατικής τάξης.
