Με το άνοιγμα των σχολείων ξαναθυμηθήκαμε, μετά από σχετικές καταγγελίες γονέων, την κατάπτυστη εγκύκλιο Λοβέρδου, που ορίζει τα της απαλλαγής από την παρακολούθηση του μαθήματος των Θρησκευτικών, εγκύκλιο που δεν κατήργησε -τυχαίο; δεν νομίζουμε- η «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Την εγκύκλιο αυτή (12773/Δ2/23-01-2015) εξέδωσε ο Λοβέρδος δυο μέρες πριν τις εκλογές του περασμένου Γενάρη.
Σύμφωνα με αυτή:
– Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές
.
– Παρέχεται η δυνατότητα σε μη Χριστιανούς Ορθόδοξους μαθητές, δηλαδή αλλόθρησκους ή ετερόδοξους ή άθρησκους, που επικαλούνται λόγους θρησκευτικής συνείδησης, να απαλλαγούν από την παρακολούθησή του.
– Η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών χορηγείται ύστερα από Υπεύθυνη Δήλωση του ν.1599/1986, του ίδιου του μαθητή (αν είναι ενήλικος) ή και των δύο γονέων του (αν είναι ανήλικος), στην οποία θα αναφέρεται ότι ο μαθητής δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και εξ αυτού επικαλείται λόγους θρησκευτικής συνείδησης.
– Εφιστάται η προσοχή στους Διευθυντές των σχολικών μονάδων να ελέγχουν την τεκμηρίωση των προβαλλόμενων λόγων, επισημαίνοντας σε κάθε ενδιαφερόμενο τη σοβαρότητα των σχετικών Υπεύθυνων Δηλώσεων και κατόπιν να προβαίνουν στη χορήγηση νόμιμης απαλλαγής του μαθητή.
– Η προσυπογραφή της Υπεύθυνης Δήλωσης από τον διδάσκοντα είναι απαραίτητη.
– Η παραπάνω Υπεύθυνη Δήλωση του ν.1599/1986, με βεβαιωμένο το γνήσιο της υπογραφής και των δύο γονέων του μαθητή, παραλαμβάνεται από το Διευθυντή του σχολείου εντός αποκλειστικής χρονικής προθεσμίας που διαρκεί από την 1η Σεπτεμβρίου έως και την 20η Σεπτεμβρίου κάθε έτους.
(οι υπογραμμίσεις δικές μας).
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο μαθητής ή ο γονιός του υποχρεούται ουσιαστικά σε αποκάλυψη του θρησκεύματός του, έστω και με τρόπο έμμεσο ή αρνητικό, αφού είναι υποχρεωμένος να δηλώσει ότι δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος! Δεν αρκεί δηλαδή η επίκληση λόγων θρησκευτικής συνείδησης για την απαλλαγή από το μάθημα, όπως γινόταν παλαιότερα.
Ο Λοβέρδος, για να «σφίξει» παραπέρα τα πράγματα επικαλείται «φαινόμενα κατάχρησης του δικαιώματος απαλλαγής από τα Θρησκευτικά για λόγους που δεν συνδέονται με την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης». Το επιχείρημα αυτό, βέβαια, είναι για γέλια, μιας και είναι γνωστό ότι ελάχιστοι γονείς «έχουν τα κότσια» να ξεφύγουν από τα ειωθότα, θεωρώντας ότι έτσι στιγματίζονται αυτοί και τα παιδιά τους (δείτε πόσοι αριστεροί ή προοδευτικοί κάνουν γάμο με «παπά και με κουμπάρο» είτε γιατί «έτσι έμαθαν από την παράδοση που έχουμε ως λαός», είτε γιατί τους το επιβάλλει το συγγενολόι).
Η εγκύκλιος ακόμη δίνει εξουσία στους Διευθυντές των σχολείων «να ελέγχουν την τεκμηρίωση των προβαλλόμενων λόγων». Τι σημαίνει αυτό; Ανάκριση δευτέρου βαθμού ή προσκόμιση και άλλων επίσημων εγγράφων, όπως π.χ. ληξιαρχική πράξη, που αναγράφεται το θρήσκευμα του μαθητή. Ομως, είναι γνωστό πώς από κεκτημένη ταχύτητα βγαίνουν αυτές οι ληξιαρχικές πράξεις, ενώ δεν αποκλείεται ο μαθητής ή οι γονείς του να άλλαξαν φιλοσοφία και πεποιθήσεις σε κάποιο μεταγενέστερο χρόνο.
Για το ζήτημα που ανέκυψε και μετά από καταγγελίες γονέων και αναφορά της Ενωσης Αθέων υπήρξε και σχετική γνωμοδότηση της ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ (Γνωμοδότηση 4/2015 αριθμ. πρωτοκ. Γ/ΔΞ/1279-1/06-08-2015), που παρέπεμψε το θέμα στην Ολομέλεια ως ζήτημα «μείζονος σημασίας»: «Κατά την ως άνω συνεδρίαση του Τμήματος εξετάσθηκε επίσης η συμβατότητα του περιεχομένου της υπό κρίση Εγκυκλίου -αλλά και των προγενεστέρων- με το σκεπτικό και το διατακτικό της υπ’ αριθμ. 77Α /2002 αποφάσεως της Ολομελείας Αρχής, σύμφωνα με την οποία οι γονείς ή κηδεμόνες που επιθυμούν τα παιδιά τους να απαλλαγούν από το μάθημα των Θρησκευτικών θα πρέπει να μπορούν να ασκούν το δικαίωμά τους αυτό, κατ’ επίκληση των πεποιθήσεών τους και χωρίς να προβαίνουν σε καμιά περαιτέρω διευκρίνηση αν είναι άθρησκοι, ετερόδοξοι ή ετερόθρησκοι».
Το ερώτημα, τώρα, που προκύπτει είναι γιατί η συριζαίικη ηγεσία του υπουργείου Παιδείας (ο μαρξιστής, κατά δήλωσή του, Μπαλτάς και ο «αριστερός» και ακτιβιστής Κουράκης) δε φρόντισε έγκαιρα να αλλάξει την κατάπτυστη εγκύκλιο Λοβέρδου. Υπήρξε «αβλεψία», «αβελτηρία» ή μήπως τα αίτια είναι βαθύτερα;
Και εδώ δεν πρόκειται για το πολύ σημαντικό αστικοδημοκρατικό -διάολε- βήμα, του διαχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος. Πρόκειται για ένα ελαχιστότατο δικαίωμα, που παραχωρήθηκε στους επικαλούμενους λόγους θρησκευτικής συνείδησης να απέχουν από την υποχρεωτική διδαχή του ορθόδοξου δόγματος, μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα (σημειώνουμε ότι το θρήσκευμα δεν αναγράφεται πλέον ούτε στις ταυτότητες, ενώ για το ζήτημα αυτό η Εκκλησία σήκωσε πόλεμο για να το αποτρέψει και τον έχασε γιατί ήταν Οδηγία της ΕΕ).
Κατά τη γνώμη μας, πρόκειται για ικανοποίηση των απαιτήσεων του παπαδαριού, που διέβλεπε κινδύνους απομάκρυνσης της νεολαίας από την υποχρεωτική κατήχηση, με συνέπεια την υπονόμευση της επιρροής του πάνω σε αυτήν. Πρόκειται για βαθιά υπόκλιση στην αντίδραση και το σκοταδισμό.
Οι συριζαίοι τελικά απεδείχθησαν «λίγοι» και για τα μεγάλα και για τα μικρά. Δεν θέλησαν, από επιλογή, να συγκρουστούν με το αστικό κατεστημένο. Και με τους ιμπεριαλιστές «τακίμιασαν» και Μνημόνια μας έφεραν και με την εγχώρια αντίδραση πορεύονται πλάι-πλάι.
