Τρεις ψυχικά ασθενείς κάηκαν ζωντανοί στο ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Δαφνί, από φωτιά που -όπως ειπώθηκε- έβαλε τρόφιμος του νοσοκομείου. Και οι τρεις ήταν δεμένοι στα κρεβάτια και δεν μπόρεσαν να φύγουν. Κι όμως, ελάχιστες μέρες μετά το έγκλημα έχει θαφτεί. Κανένας δε συζητά γι’ αυτό, λες και δεν κάηκαν ζωντανοί τρεις άνθρωποι, αλλά τρία ζώα. Γιατί ν’ απορούμε, όμως; Σαν ζώα αντιμετωπίζουν τους ψυχικά πάσχοντες, αφού -όπως αποδείχτηκε- η μέθοδος της καθήλωσης εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρύτατα.
Ο λόγος; Δεν υπάρχει επαρκές προσωπικό. Ετσι, τα πιο βαριά περιστατικά δένονται στα κρεβάτια για να «ηρεμήσουν»! Κι όταν συμβεί το κακό, όλοι μιλούν για την «κακιά στιγμή», σβήνοντας κάθε ευθύνη. Κι αν γίνει κάποια συζήτηση, αυτή δεν μιλά για έγκλημα (γιατί είναι έγκλημα όταν τρεις άνθρωποι πεθαίνουν αβοήθητοι, δεμένοι στα κρεβάτια τους), αλλά για το πώς θα βρεθούν διοικητικοί τρόποι να «ησυχάσουμε» από τους «διεγερτικούς» ασθενείς. Να φτιάξουμε «λευκά κελιά», για παράδειγμα, ατομικά, απομονωμένα, με κάμερες, ώστε να παρακολουθούμε το «ζώο» που θα ρίξουμε μέσα σ’ αυτό. Να βλέπουμε αν ζει ή αν πέθανε, αφού κακό σε άλλους ή στον εαυτό του δε θα μπορεί να κάνει μέσα σ’ αυτόν τον απομονωμένο και αποστειρωμένο (αποστειρωμένο όχι αντιμικροβιακά αλλά αισθητηριακά) χώρο. Σε κάτι τέτοια κελιά θα πρέπει να ρίχνουμε και αυτούς που παραπέμπονται από δικαστήρια με το λεγόμενο «ακαταλόγιστο», ώστε να μη μπερδεύονται με τους υπόλοιπους ψυχικά ασθενείς.
Δεν παριστάνουμε τους ειδικούς, γιατί δεν είμαστε. Δε χρειάζεται όμως να είναι κανείς ειδικός για να αγανακτίσει με το θάνατο τριών ανθρώπων και να χαρακτηρίσει αυτό το θάνατο έγκλημα. Και να ζητήσει εξηγήσεις από αυτούς που μιλούν για «αποασυλοποίηση» και καμαρώνουν για το κλείσιμο της Λέρου. Τη «Λέρο» τη μετέφεραν στο Δαφνί και το Δρομοκαΐτειο, ενώ τα πιο ελαφριά περιστατικά τα παρέδωσαν στους μηκυάρχες με τις διάφορες «δομές», που έχουν στήσει μια πρώτης τάξεως «μηχανή» με την οποία «γαζώνουν» εδώ και χρόνια τα λιγοστά κονδύλια που διατίθενται, «στύβοντας» επιπροσθέτως τους εργαζόμενους και οδηγώντας τους στη «γαϊδουροποίηση» και την κοινωνική αφασία.
Η ψυχική υγεία είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Χρειάζονται τεράστια αποθέματα κοινωνικής υπευθυνότητας και αφοσίωσης απ’ όσους αποφασίσουν να εργαστούν σ’ αυτή (δε χρειάζεται να εξηγήσουμε το λόγο), αλλά χρειάζονται και τεράστια κονδύλια από το κράτος. Διαφορετικά, θα λειτουργούν πολλές μικρές «Λέροι» και από καιρού εις καιρόν θα έχουμε τέτοια τραγικά περιστατικά για να μας θυμίζουν ότι ο καπιταλισμός είναι πάντα αγριανθρωπικός και διπλά αγριανθρωπικός για τους ψυχικά πάσχοντες που δεν έχουν τη δυνατότητα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
