Ο Αγαμέμνονας θυσίασε την Ιφιγένεια και έπνευσε ούριος άνεμος για να μεταφέρει το στόλο των Αχαιών στις ακτές της Τροίας, όμως ο Τσίπρας θυσίασε τον Μπαρουφάκη χωρίς να είναι ακόμη βέβαιος ότι το πρωθυπουργικό Falcon δε θα συναντήσει αναταράξεις στην πτήση του προς τις Βρυξέλλες.
Η παρομοίωση ενδεχομένως θα άρεσε στον νάρκισσο Μπαρουφάκη, όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο πεζά. Και πονεμένα και για τον ίδιο και για τον Τσίπρα (για διαφορετικούς λόγους). Ο Τσίπρας εξαναγκάστηκε, λίγες ώρες μετά τη θριαμβευτική νίκη του «όχι» στο δημοψήφισμα, να διώξει τον υπουργό του των Οικονομικών, που έως τότε στήριζε με δημόσιες δηλώσεις του. Ο Μπαρουφάκης δεν του έκανε τη χάρη να παραιτηθεί με δική του πρωτοβουλία. Τον έδωσε εν ψυχρώ: «Λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, μου κατέστη γνωστό ότι οι συμμετέχοντες στο Eurogroup, και λοιποί εταίροι, θα “εκτιμούσαν’’ την… απουσία μου από τις συνεδριάσεις του, κάτι που ο πρωθυπουργός έκρινε ότι ίσως βοηθήσει στην επίτευξη συμφωνίας. Για αυτό και αποχωρώ από το Υπουργείο Οικονομικών».
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος για να διακρίνει κανείς το καρφί: Ο Τσίπρας ζήτησε την παραίτησή μου κατ’ απαίτηση των δανειστών. Δηλαδή, ο πρωθυπουργός της περιφανούς νίκης του «όχι», αμέσως μόλις βγήκε το αποτέλεσμα, έσπευσε να ικανοποιήσει μια απαίτηση των δανειστών, οι οποίοι έχουν φτάσει στο σημείο να του υποδεικνύουν ποιους θα βάλει υπουργούς. Αρα, πρόκειται για πρωθυπουργό υπό επιτροπεία, αφού δεν μπορεί ούτε τη σύνθεση του υπουργικού του συμβούλιου να καθορίσει, έχοντας εκχωρήσει δικαίωμα βέτο στους δανειστές.
Εχει και απειλητική συνέχεια, όμως, η «χολή» του Μπαρουφάκη: «Είναι καθήκον μου να βοηθήσω όσο μπορώ τον Αλέξη Τσίπρα να εκμεταλλευτεί, όπως εκείνος κρίνει, το κεφάλαιο που μας δώρησε ο ελληνικός λαός μέσω του δημοψηφίσματος. Κι είναι τιμή μου η απαίτηση των δανειστών». Μ’ άλλα λόγια: εμένα με «έφαγαν» οι δανειστές και πλέον ο Τσίπρας καλείται μόνος του να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση, η οποία θα κριθεί από το αποτέλεσμα που θα φέρει. Το αποτέλεσμα, βέβαια, είναι ήδη γνωστό, αφού στις 30 Ιούνη ο Τσίπρας έστειλε τις γνωστές δύο επιστολές στους εκπροσώπους των δανειστών, με τις οποίες ζητά τρίτο δάνειο ύψους 29,1 δισ. ευρώ από τον ESM, προτείνοντας ως Μνημόνιο-3 την τελευταία πρόταση των δανειστών (ναι, ναι, αυτή που καταψηφίστηκε στο δημοψήφισμα), με πέντε δευτερεύουσας σημασίας τροποποιήσεις (αναλυτικά γι’ αυτή την πρόταση γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο).
Αυτές οι επιστολές Τσίπρα, όμως, φέρουν και την υπογραφή του Μπαρουφάκη, αφού εγκρίθηκαν από το υπουργικό συμβούλιο. Πώς, λοιπόν, θα το παίξει μάγκας και βαρύς; Από την άλλη, η παραίτηση στην οποία τον υποχρέωσε ο Τσίπρας κάθε άλλο παρά τιμητική είναι. Ηρθε να επιβεβαιώσει ένα γεγονός που ήταν γνωστό εδώ και καιρό. Τον είχαν αποσύρει από τη διαπραγμάτευση και μόνο τυπικά συμμετείχε στο Eurogroup, έχοντας πάντοτε δίπλα του τον Τσακαλώτο ως φρουρό. Κι αυτός το δεχόταν αυτό το καραγκιοζιλίκι, δηλώνοντας με τη γνωστή του αυταρέσκεια ότι αυτός είναι ο επικεφαλής της διαπραγμάτευσης! Ε, δεν είναι και τόσο τιμητικό για τον ίδιο αυτό το ξεφτιλίκι, το οποίο απλώς επισημοποιήθηκε με το ξωπέταγμά του από την κυβέρνηση, που έγινε τη στιγμή του θριάμβου του «όχι», με την εκτίμηση ότι η χλαπαταγή της νίκης στις κάλπες θα σκεπάσει τους τριγμούς από το ξωπέταγμα Μπαρουφάκη.
Ο τελευταίος δε θα καθήσει, βέβαια, ήσυχος. Το έδειξε κατά την προεκλογική εβδομάδα, όταν δρούσε συνειδητά σαν προβοκάτορας σε βάρος του Τσίπρα, κάνοντας συνεχώς εμπρηστικές παρεμβάσεις σε ελληνικά και ξένα Μέσα. Το απέδειξε τη βραδιά των εκλογών, όταν φόρεσε το κολλητό μπλουζάκι, καβάλησε τη μηχανή και φώναξε τις κάμερες στο υπουργείο Οικονομικών, για να κάνει διάγγελμα αρχηγικού τύπου, πριν καν μιλήσει ο πρωθυπουργός του. Δηλώσεις εμπρηστικές κατά των δανειστών, σε εντελώς αντίθετο μήκος κύματος από αυτές του Τσίπρα. Το να κάνουν τέτοιες δηλώσεις ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης και ο Λεωτσάκος δεν αποτελεί είδηση (αντιμετωπίζονται σαν γραφικοί, πλην όμως πιστοί στην κομματική νομιμότητα). Το να κάνει τέτοιες δηλώσεις ο Μπαρουφάκης είναι είδηση και κάνει αμέσως το γύρο του κόσμου.
Το σίριαλ θα έχει σίγουρα συνέχεια. Ο Μπαρουφάκης, ένας παγκοσμίως (και πανελληνίως) άγνωστος πανεπιστημιακός, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, έγινε ξαφνικά «φίρμα» στη διάρκεια του καλοκαιριού των «αγανακτισμένων». Οι πολιτικοί τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας το επικοινωνιακό του «γκελ» τον αγκάλιασαν και του έδωσαν πολιτική υπόσταση. Το απόλυτο τίποτα απέκτησε ξαφνικά υψηλή τιμή στο χρηματιστήριο της αστικής πολιτικής που κλυδωνιζόταν από την κρίση. Κατάφερε να εκλεγεί πρώτος σε σταυρούς βουλευτής, χρίστηκε υπουργός Οικονομικών με τεράστιες αρμοδιότητες, χρησιμοποιήθηκε την περίοδο της «δημιουργικής ασάφειας» (πήρε πάνω του την προπαγάνδα), στη συνέχεια έγινε βαρίδι και ξωπετάχτηκε, όμως στο μεταξύ έφτιαξε ένα πολιτικό κεφάλαιο που θα χρειαστούν πολλές και συντονισμένες προσπάθειες για να εξανεμιστεί.
