H κυβέρνηση που διακήρυσσε, παραμυθιάζοντας τον ελληνικό λαό, «δε θέλουμε άλλα δάνεια», τώρα υποβάλλει με όλους τους τύπους αίτημα για επέκταση της δανειακής σύμβασης! Οποιος κάνει τον κόπο να διαβάσει τις ομιλίες του Μπαρουφάκη στο Eurogroup στις 11 και στις 16 Φλεβάρη και τα non papers που τις συνοδεύουν (ο ίδιος τα έδωσε στη δημοσιότητα την περασμένη Τετάρτη) θα διαπιστώσει ότι τα νέα δάνεια τα θέλουν για να αποπληρώσουν τα παλιά. Αναφέρει, μάλιστα, και τις ημερομηνίες που λήγουν τα τρέχοντα ομόλογα και τα ποσά.
Τελικά το extension δεν αποφεύχθηκε. Απλά, με εισήγηση του πανούργου Γιούνκερ, ανακάλυψαν ξαφνικά αυτό που δεν είχαν ζητήσει στις 11 Φλεβάρη. Extension μεν, αλλά της δανειακής σύμβασης, όχι του «προγράμματος». Ο Μπαρουφάκης δήλωσε προθυμότατος να υπογράψει και με τα δυο χέρια το «προσχέδιο Μοσκοβισί», αλλά ο Σόιμπλε αποφάσισε να τους βασανίσει μέχρι το τέλος, να τους αναγκάσει να πιουν το πικρό ποτήρι και όχι να έχουν τη δυνατότητα να τριγυρνούν με σηκωμένη τη μύτη. Διέταξε τον Ντεϊσελμπλούμ να συντάξει ένα σχέδιο απόφασης εντελώς εξευτελιστικό και απολάμβανε με σαρδώνιο χαμόγελο τον Μπαρουφάκη να χοροπηδάει σαν κατσίκι.
Ο Δραγασάκης, επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπίας στο Eurogroup της 11ης Φλεβάρη, εξαφανίστηκε. Από τις 12 Φλεβάρη είναι σαν να άνοιξε η γη και τον κατάπιε. Βλέπετε, είχε συμφωνήσει σε ένα σχέδιο ανακοίνωσης πολύ πιο ήπιο απ’ αυτό που θα υπογραφεί τελικά, αλλά ο Τσίπρας τον ανάγκασε να πάρει πίσω την υπογραφή του, εξευτελίζοντάς τον μπροστά σε όλους τους υπουργούς του Eurogroup. Γι’ αυτό και κάνει «λευκή απεργία», αποφεύγοντας ακόμη και τις δηλώσεις, και περιμένει να δει πού θα καταλήξει η διαπραγμάτευση, την οποία έχουν πάρει πάνω τους ο Τσίπρας με τον Μπαρουφάκη.
Η «Κόντρα» φεύγει για το τυπογραφείο την ώρα που κατατίθεται το αίτημα για παράταση της δανειακής σύμβασης. Δεν ξέρουμε πώς ακριβώς είναι διατυπωμένο. Οι τελευταίες πληροφορίες λένε πως δεν αναφέρεται σε «extension of the Loan Agreement» (επέκταση της δανειακής συμφωνίας), όπως ήθελε η ελληνική πλευρά, ούτε σε «extension of current programm» (επέκταση του τρέχοντος προγράμματος), όπως πρότειναν οι Γερμανοί, αλλά σε «extension of the Master Financial Assistance Facility Αgrrement of Greece» (επέκταση της Kύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης της Ελλάδας), όπως είναι το όνομα της βασικής δανειακής σύμβασης EFSF-Ελλάδας, στην οποία περιέχεται το Μνημόνιο ως απαράβατος όρος. Ο Ντεϊσελμπλούμ, παρά τις σκληρές δηλώσεις που έκανε ευθυγραμμισμένος με τον Σόιμπλε, διέθεσε το τεχνικό προσωπικό για να συντάξει την έκθεση, επειδή στην υπό τον Χουλιαράκη ελληνική αντιπροσωπεία δεν υπήρχαν ειδικοί. Δηλαδή, είναι αυτός που έφτιαξε την αίτηση, ως εκπρόσωπος των Γερμανών. Ο Μπαρουφάκης σχεδόν προεξόφλησε πως η συμφωνία θα εγκριθεί με τηλεδιάσκεψη από το Eurogroup την Παρασκευή, ο Σόιμπλε ζήτησε από τους γερμανούς δημοσιογράφους να «χαλαρώαουν» γιατί «θα τα καταφέρουμε».
Δεν έχει, όμως, καμιά σημασία αν η λύση θα δοθεί την Παρασκευή ή αν το σίριαλ θα έχει μερικά ακόμη επεισόδια. Παράταση της δανειακής σύμβασης, όπως αναλυτικά γράφουμε από κάτω, σημαίνει παράταση του Μνημόνιου, γιατί αυτά τα δυο πάνε πακέτο.
Βεβαίως, όπως συχνά-πυκνά λένε ο Ντεϊσελμπλούμ, ο Μοσκοβισί, ακόμη και ο Σόιμπλε, το «πρόγραμμα» έχει ενσωματωμένη τη δυνατότητα ευελιξίας. Αυτό σημαίνει ότι το «υιοθετεί» η Ελλάδα, δηλαδή αποδέχεται τους στόχους του, και καθορίζει αυτή τα μέτρα πολιτικής που θα εφαρμόσει. Οχι όμως αυθαίρετα, με ακαδημαϊκού τύπου ομιλίες Μπαρουφάκη, λες και απευθύνεται στο ακροατήριο της «πλατείας» που τον έκανε φίρμα, αλλά με αυστηρά καθορισμένα και ακόμη πιο αυστηρά κοστολογημένα μέτρα, τα οποία η κυβέρνηση συμφωνεί με την τρόικα (συγνώμη με τους «θεσμούς», όπως αποκαλείται πλέον η τρόικα). Αλλιώς δεν εκταμιεύονται λεφτά από τα δάνεια. Είναι το περιβόητο conditionality, το οποίο ο Μπαρουφάκης αποδέχτηκε στις ομιλίες του στο Eurogroup.
Και βέβαια, όλ’ αυτά αναφέρονταν και στο «προσχέδιο Μοσκοβισί» που ήταν έτοιμος να υπογράψει ο Μπαρουφάκης, αλλά του χάλασε τη χαρά ο Σόιμπλε. Οταν θέλεις επέκταση της δανειακής σύμβασης, σημαίνει πως θέλεις να τραβήξεις λεφτά. Για να τραβήξεις λεφτά, πρέπει να σεβαστείς τους όρους, δηλαδή το Μνημόνιο. Μπορείς ν’ αλλάξεις τους όρους, αλλά τις αλλαγές δε θα τις κάνεις όπως γουστάρεις, αλλά σε συνεννόηση με τους επιτηρητές των δανειστών. Ακόμη και αρχάριος στην ανάγνωση διεθνών κειμένων μπορούσε να τα δει όλ’ αυτά στο «προσχέδιο Μοσκοβισί».
Τότε γιατί όλη αυτή η χλαπαταγή; «Δεν υποκύπτουμε στους ψυχολογικούς εκβιασμούς» φώναξε ο Τσίπρας από το βήμα της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το επίθετο («ψυχολογικούς») που για πρώτη φορά μπήκε μπροστά από το ουσιαστικό («εκβιασμοί»), είτε προστέθηκε ηθελημένα είτε του ξέφυγε του Τσίπρα, δίνει την ουσία της υπόθεσης. Επί της ουσίας όλα είναι συμφωνημένα, αλλά ο Σόιμπλε θέλει να τους εξευτελίσει και τους εκβιάζει ψυχολογικά, βάζοντάς τους να χρησιμοποιήσουν τις λέξεις που θέλει αυτός και όχι κάποιες λέξεις που θέλουν αυτοί, ίδιες ως προς την ουσία που περιγράφουν, αλλά ικανές για να πουλήσουν παραμύθια στον ελληνικό λαό για κάποιο (σύντομο) χρονικό διάστημα.
Μέχρι πού θα το τραβήξει ο Σόιμπλε; Σίγουρα δεν πρόκειται για κάποιον ξεμωραμένο παλιόγερο, αλλά για έναν έμπειρο πολιτικό, ο οποίος μαθαίνει τα πάντα από τους ενδιάμεσους που χρησιμοποιούνται (Ντεϊσελμπλούμ, Γιούνκερ κ.ά.). Οσο τους βλέπει να κάνουν τη μια κωλοτούμπα μετά την άλλη θα το τραβάει. Οταν δει ότι δεν τους έχει αφήσει άλλα περιθώρια, θα συμφωνήσει. Ολα αυτά αφορούν το ψυχολογικό παιχνίδι, το παιχνίδι με τις λέξεις. Επί της ουσίας, η παράταση του Μνημόνιου-2 (με την «ευελιξία» που επιτρέπει, πάντα υπό τον έλεγχο της τρόικας), θα γίνει γέφυρα για την υπογραφή του Μνημόνιου-3, μάλλον τον Αύγουστο που έχουμε και τα «μπάνια του λαού».
