Αρκετοί φίλοι και σύντροφοι θεώρησαν ότι η πορεία που οργάνωσε στο Παρίσι ο Ολάντ, στην οποία παρευρέθηκε όλο το ιμπεριαλιστικό σκυλολόι, μαζί με πατενταρισμένους σφαγείς γυναικόπαιδων, όπως ο Νετανιάχου, ξεκαθάρισε κάπως το σκηνικό που διαμορφώθηκε μετά την καταδρομική επίθεση στα γραφεία του Charlie Hebdo, που άφησε πίσω της δώδεκα νεκρούς και μια δεκάδα τραυματίες. Θα μας επιτρέψετε να διαφωνήσουμε. Η αστική πολιτική έχει πολλά πρόσωπα και αυτά της δίνουν τη δυνατότητα να χειραγωγεί ιδεολογικά ακόμη και ανθρώπους που είναι (ή νομίζουν πως είναι) ενάντια στο σύστημα.
Μπορεί η πορεία στο Μπουλβάρ Βολτέρ να συγκέντρωσε το αστικό όλον (από τον Ολάντ και την Μέρκελ μέχρι τον Νετανιάχου και τον Αμπάς, από τον Νταβούτογλου και τον Ορμπαν μέχρι τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ), όμως για μια μερίδα απ’ αυτούς που με ιερή συγκίνηση φορούν στο πέτο τους την κονκάρδα «je suis Charlie» το θέμα είναι λυμένο. «Αυτοί κάνουν σπέκουλα», λένε, «όμως αυτό δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος. Στο Παρίσι έγινε ένα στυγερό έγκλημα από ισλαμοφασίστες, οι οποίοι χτύπησαν ένα ανεξάρτητο περιοδικό με ιστορική, ακροαριστερή-αναρχική παράδοση. Εμείς οφείλουμε να συμπαραταχθούμε με αυτούς που υπερασπίζονται την ελευθερία της έκφρασης, η οποία είναι ένα δικαίωμα που θεμελίωσε ο διαφωτισμός και το οποίο χρειάστηκε πολλές φορές στην ιστορία να το υπερασπιστούμε από αντιδραστικά καθεστώτα. Για να το κάνουμε αυτό δεν χρειάζεται να συνταχθούμε με τους ιμπεριαλιστές και αντιδραστικούς ηγέτες». Σ’ αυτό το επιχείρημα πρέπει να απαντήσουμε.
Παρατήρηση πρώτη: το Charlie Hebdo κάθε άλλο παρά ένα ακροαριστερό-αναρχικό έντυπο είναι. Αντίθετα, εδώ και πολλά χρόνια έχει μετατραπεί σε ένα χαλκείο του δυτικού ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού, που με όπλο του το αντισυμβατικό χιούμορ προωθεί έναν ρατσιστικού τύπου αντι-αραβισμό και αντι-μουσουλμανισμό, όπως εκτενώς περιγράφεται στο ειδικό αφιέρωμα που δημοσιεύεται στις σελίδες 4-5 αυτού του φύλλου. Τα στερεότυπα του δυτικού κοσμοπολιτισμού εξελίχτηκαν, μεταλλάχτηκαν όσο απαιτούνταν και μετατράπηκαν σε δηλητηριώδες όπλο που αναπαράγει τη θεωρία του «πολέμου των πολιτισμών» του Χάφινγκτον.
Παρατήρηση δεύτερη: δεν υπάρχουν δημοκρατικά δικαιώματα που έχουν απεκδυθεί τον ταξικό τους χαρακτήρα. Στη βάση κάθε δικαιώματος υπάρχει το ταξικό πρόσημο, το οποίο προσδιορίζεται από τις απαντήσεις στα ερωτήματα «ποιος;», «ενάντια σε ποιον;», «για λογαριασμό τίνος;». Από αυτή τη σκοπιά πρέπει να εξετάζεται και η ελευθερία της έκφρασης. Η ίδια η αστική τάξη, από την ιδεολογική μήτρα της οποίας (διαφωτισμός) ξεπήδησε και αυτό το δικαίωμα, πάντοτε το έθετε υπό περιορισμούς, οι οποίοι καθορίζονταν από την εκάστοτε συγκυρία και τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς της. Γι’ αυτό και η επίκληση αυτού του δικαιώματος ως απόλυτου δικαιώματος της αστικής δημοκρατίας αποτελεί σκέτη υποκρισία. Η εργατική δημοκρατία από τη μεριά της θα θέσει αυτό το δικαίωμα υπό τους δικούς της ταξικούς περιορισμούς. Οταν ακόμη και αστοί φιλελεύθεροι λένε, αναφερόμενοι στους φασίστες, «καμιά ελευθερία για τους εχθρούς της ελευθερίας», θα ήταν επικίνδυνη αφέλεια για την αστική δημοκρατία αν δεν πρότασσε την επαναστατική σκοπιμότητα ως υπέρτατο κριτήριο του συνταγματικού της χάρτη.
Παρατήρηση τρίτη: αποτελεί σύμπτωμα τύφλωσης να μην βλέπουμε ποιοι είναι οι πρώτοι διδάξαντες της μεθόδου της εξόντωσης αμάχων. Στο παρελθόν και τώρα, διαχρονικά. Την περίοδο της αποικιοκρατίας, βρετανοί, γάλλοι, βέλγοι ιμπεριαλιστές δολοφονούσαν μαζικά τον άμαχο πληθυσμό, για να κάμψουν τα αντάρτικα αντιαποικιοκρατικά κινήματα. Τα εγκλήματα των Αμερικανών και των Βρετανών στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα εγκλήματα των ναζί. Η δράση των κάθε είδους «παραρτημάτων» του τζιχαντισμού δεν έχει ακόμη καταφέρει να σωριάσει τόσα πτώματα αμάχων όσα σωριάζει ο σιωνιστικός στρατός σε ένα μόνο κύκλο βομβαρδισμών της Γάζας. Οι γάλλοι διανοούμενοι που φρίττουν μπροστά στις εκτελέσεις των συντακτών του Charlie Hebdo δεν γνωρίζουν άραγε τίποτα για τα μαζικά εγκλήματα κατά αμάχων που συστηματικά οργάνωναν και διέπρατταν οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες στην Αλγερία (για ν’ αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα); Ομως, οι Σαρτρ απουσιάζουν από τη σημερινή γαλλική διανόηση.
Παρατήρηση τέταρτη: δεν χρειάζεται να είναι κανείς ισλαμιστής για να αρνηθεί την ισλαμοφοβία, ούτε οπαδός της Αλ Κάιντα ή του Ισλαμικού Κράτους για να ερμηνεύσει κοινωνικά και πολιτικά τα φαινόμενα όπως η επίθεση στο γαλλικό περιοδικό, που επί της ουσίας δε διαφέρει από τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης, στο μετρό του Λονδίνου και στο σταθμό Ατόσα της Μαδρίτης.
Οποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες. Και οι ιμπεριαλιστές με τους υποτακτικούς συμμάχους τους έχουν πολλά χρόνια τώρα που σπέρνουν ανέμους στην Ασία και την Αφρική. Εχουμε γράψει πολλές φορές στο παρελθόν ότι ουδείς δικαιούται να δηλώνει αθώος. Πόσο μάλλον αυτοί που παίρνουν ενεργά μέρος στην εφαρμογή της πολιτικής των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων, είτε σαν στελέχη τους (πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά) είτε σαν στελέχη της προπαγάνδας τους (όπως τα στελέχη του Charlie Hebdo). Και βέβαια, στο στόχαστρο μπαίνουν και οι άμαχοι. Οι τζιχαντιστές απαντούν με τον ίδιο τρόπο. Οπως οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί δεν λογαριάζουν τις ζωές των δικών τους αμάχων, έτσι κι αυτοί δε λογαριάζουν τις ζωές των αμάχων στη Δύση.
Παράλογο; Ποιος όμως έχει επιβάλει αυτόν τον παραλογισμό στις διεθνείς σχέσεις; Γιατί να ψάχνουμε τον παραλογισμό μόνο στη μια πλευρά και να συμπεριφερόμαστε με τη λογική του Πόντιου Πιλάτου (εμείς είμαστε αθώοι του αίματος που χύνουν οι κυβερνήσεις μας στην Ασία και την Αφρική); Τι έχουμε κάνει για να το σταματήσουμε όλο αυτό;
Τα πράγματα δεν είναι «άσπρο-μαύρο» ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή. Στη Δύση υπήρξαν κινήματα που διαμαρτυρήθηκαν και εξακολουθούν να διαμαρτύρονται για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Αποδείχτηκαν εντελώς αδύναμα, γιατί στη βάση τους δεν υπήρξε κανένα επαναστατικό ρεύμα που να μπορέσει να κάνει τίποτα περισσότερο από τον διαμαρτυρόμενο πασιφισμό. Και στην Ανατολή, όμως, υπάρχουν κινήματα του πολιτικού Ισλάμ με διαφορετική κουλτούρα. Κουλτούρα ανεκτικότητας και συνύπαρξης, η οποία συμβαδίζει με την πιο σκληρή αντίσταση στον κατακτητή. Κορυφαίο παράδειγμα τα ισλαμικά κινήματα της Παλαιστίνης, που έχουν πλέον την πρωτοκαθεδρία στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Φυσικά και δεν είναι το δικό μας πρότυπο αυτά τα κινήματα, φυσικά και γνωρίζουμε τους λόγους της ραγδαίας εξάπλωσής τους.
Πώς αντιμετωπίστηκαν αυτά τα κινήματα στη Δύση; Οι κυβερνήσεις επικήρυξαν τους ηγέτες τους, τα ΜΜΕ συκοφάντησαν τον αγώνα τους, η διανόηση πιάστηκε από τη θρησκευτική ιδεολογική τους βάση, την απολυτοποίησε, έσβησε τα εθνικοαπελευθερωτικά τους χαρακτηριστικά, ενώ όλοι μαζί τα τοποθέτησαν στον κοινό παρονομαστή των «τζιχαντιστών». Κι ας χωρίζει άβυσσος την πολιτική πρακτική αυτών των κινημάτων από κινήματα όπως η Αλ Κάιντα ή το IS. Αντίθετα, θεοκρατικά καθεστώτα, όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας, που επιβάλλει στους υπηκόους του την πιο σκληρή εκδοχή της σαρία, αντιμετωπίζονται ως φιλικά, διότι αποτελούν σταθερούς συμμάχους της ιμπεριαλιστικής Δύσης.
Πολλοί προσπαθούν να σκεφτούν ωφελιμιστικά, προσχωρώντας στη λογική της «οχύρωσης έναντι του ισλαμικού φονταμενταλισμού». Είναι ηλίθιοι. Οπως απέδειξαν και τα γεγονότα του Charlie Hebdo, καμιά πολιτική «ασφάλειας» δεν μπορεί να σταματήσει ανθρώπους αποφασισμένους να θυσιάσουν και τη ζωή τους για να καταφέρουν πλήγματα στον εχθρό, ο οποίος προσωποποιείται και στους αμάχους, οι οποίοι αποτελούν και ευκολότερο στόχο. Οσο περισσότερο οι κοινωνίες συναινούν στην πολιτική «ασφάλειας» των κυβερνήσεων, ντοπαρισμένες από τα ισλαμοφοβικά κηρύγματα των μίντια τόσο η στοχοποίηση μεταφέρεται από τους κρατικούς στόχους προς τους αμάχους. Για να μη μιλήσουμε για τα πλήγματα που δέχονται αυτές οι κοινωνίες στο εσωτερικό τους, καθώς οι πολιτικές «ασφάλειας» χρησιμοποιούνται και για την καταστολή της ταξικής πάλης στο εσωτερικό.
Η αριστερίζουσα διανόηση, ντροπιασμένη όπως εδώ και πολλά χρόνια, κάνει λόγο για «ανεκτικότητα» και «πολυπολιτισμικότητα» μέσα στις κοινωνίες της Δύσης, νομίζοντας πως μπορεί να τραβήξει στη δική της ένοχη στάση το σημαντικότερο μέρος των μεταναστών που προέρχονται από τις διακεκαυμένες ζώνες. Αυτή η «ανεκτικότητα», όμως, όσο δεν παίρνει ταξικά, αντικαπιταλιστικά-αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, παραμένει μια ηθική κατηγορία, η οποία καθίσταται εντελώς αναποτελεσματική στην κατάκτηση των διακηρυγμένων στόχων τους. Κανένας δε χόρτασε με λόγια, ελάχιστοι μπορούν να ανεχτούν την καταστροφή της χώρας προέλευσης.
Πέτρος Γιώτης
