You (make sure) you bite the hand that feeds (on) you
Ορθιος. Με την καρδιά μου σβήνω κλέφτες και κιοτήδες./ Στ’ άλλο μου χέρι σπαθίζω τ’ όνειρο, που κάποτ’ είδες./ Πού ’ναι η υπόσχεση των δρόμων, οι νεκροί στα σκαλοπάτια; / Στην κοιλιά των αστυνόμων ή στων προδοτών τα μάτια;/ Κι αν τα κρύψεις όλα τούτα, θα σε σβήσω, θα τα βρω./ Κι αν η φλέβα λάθος τρέξει, απ’ τη ρίζα την κρατώ./ Θα δικάσω τους ποιητές,/ γιατί νόθεψαν τα ποτάμια τους./ Θα δικάσω τους επαναστάτες,/ γιατί πολύ τσακίστηκαν και μείναμε στα τρίστρατα. (Φώντας Λάδης: «Μικρές Σημαίες», Αθήνα 1974. Σημείωση Φ.Λ.: «Οι Μικρές Σημαίες γράφτηκαν στο διάστημα από το καλοκαίρι του 1966 μέχρι το Φλεβάρη του 1967»)
Τώρα ζητάω να πάψω τα τραγουδάκια./ Μα εγώ δεν είμαι πια ποιητής./ Εγώ τραγουδάω/ όπως περπατάει ένα ποτάμι/ όπως τινάζεται στον αέρα ένα βουνό./ Τραγουδάω όπως γεννιέται κανείς/ όπως πεινάει/ όπως κρυώνει. (Τάσος Λειβαδίτης: από τον «Ανθρωπο με το ταμπούρλο» που γράφτηκε όταν κατασχέθηκε το βιβλίο «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»)
♦ Και, ιδού η καμένη γη. «Καμμένη γη ή αναγέννηση της χώρας;» (δάνειο αλλότριων καιρώv) – avgi.gr, 12-10-2014. Ενα ενδιαφέρον στο κείμενο: Η διέξοδος από την οικονομική προϋποθέτει διέξοδο από την πολιτική κρίση. Αυτό γίνεται ευρύτατα αποδεκτό ακόμα και μέσα στα κυβερνητικά κόμματα. Η διαμόρφωση της αναγκαίας συναίνεσης για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων προϋποθέτει πολιτική αλλαγή. Μια Βουλή, όπου θα αποτυπω- θούν οι νέοι συσχετισμοί. Οι παλιοί συσχετισμοί υπονομεύουν… την εσωτερική ενότητα και συναίνεση. Στους νέους συσχετισμούς έχουν πολλοί χώρο. Μιας και το ζητούμενο είναι η «εσωτερική ενότητα» και η «συναίνεση». Για ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Οσο για τα εχέγγυα της «διεξόδου από την πολιτική κρίση» (που έχει ανάγκη ο καπιταλισμός στην Ελλάδα) ο Σύριζα έχει ήδη κάνει τόσες κωλοτούμπες και έχει δώσει πάμπολλες διαβεβαιώσεις στους καπιταλιστές (ο Τιγρούλης είναι ένα απτό παράδειγμα…) ώστε να διεκδικεί τη θέση του «πουλέν» τους. «Εσωτερική ενότητα», «συναίνεση» λέει ο Σύριζα. Και «Συνεννόηση». Αυτό το επιζητά η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (δυο μόλις μέρες πριν την ΑΥΓΗ, 10-10-2014), η οποία προσθέτει: «αν… οι βασικοί πρωταγωνιστές καθίσουν σε ένα τραπέζι για να συζητήσουν σοβαρά και ψύχραιμα το χρέος, την επόμενη ημέρα μετά τα Μνημόνια, το σχέδιο ανάπτυξης» (κύριο άρθρο). Κοινώς, την προοπτική της αέναης (;) πορείας της κινεζοποίησης.
♦ Το γατάκι του Τιγρούλη (Δ. Ανδριόπουλος) μας πληροφορεί ότι «τρία» μείνανε για τις μπουλντόζες (συνέντευξη στην «Ελευθεροτυπία», enet.gr, 12/10/2014). Μάλιστα, ανερυθρίαστα δηλώνει: «Δεν έχω διαβάσει και δεν έχει κυκλοφορήσει απόφαση του Ελεγκτικού για να δούμε τι λέει για τον Παναθηναϊκό». Ψευτούρικο γατάκι: και η πράξη 381/2014, Ε’ Κλιμακίου (ΣΤ’ Διακοπών) του Ελεγκτικού Συνεδρίου τι είναι, Mr. νιάου; Μπαρμπούτσαλα; (Ξέρουμε βέβαια ότι το γαρ πολύ –πάρα πολύ– της θλίψεως γεννά παραφροσύνη). Οσο για τις αποφάσεις σωμάτων όπως το Ελ. Συνέδριο ΔΕΝ «κυκλοφορούν», Herr άσχετε. Δεν είναι εβδομαδιαία έντυπα με προσφορές CD, DVD, μακαρόνια, φανελάκια και άλλα… χρήσιμα είδη. Ως εκ της θέσεώς σας θα έπρεπε –νιαρρρ!– να κατέχετε τη σχετική ορολογία (τουλάχιστον). Αλλά… τσούζει!!!
♦ Εκ των προσφάτων ανεκδότων: «λαϊκές δημοκρατίες» στην ουκρανική περιφέρεια. Γιατί… έτσι μας αρέσει. (Καιρός είναι να βγάλουν κάποιοι και καμιά «αυτοδιαχείριση» κείθε πέρα στην Ουκρανία…).
♦ Αυτοδιαχειρίζομαι/ το τυρί στη φάκα/ δεν το μυρίζομαι.
♦ Οταν (προ εικοσαετίας) πλημμύρισαν τα γραφεία του Περισσού, υπήρξε και «πλημμύρα εσόδων» ως βοήθεια για την αποκατάσταση του αρχείου. Αυτό που δεν είδαμε έκτοτε είναι μια γενναία «πλημμύρα» διάθεσης αρχείων…
♦ «Κόμμα παντός καιρού» ο Περισσός; Και εξωκοινοβουλευτικής μπουνάτσας;
♦ Δεν είχε προλάβει να τελειώσει καλά-καλά το φεστιβάλ της «Κ»ΝΕ κι ο Περισσός έριξε το (μόνιμο πια) σύνθημά του για «ισχυρό ΚΚΕ» (από Ριζοσπάστη): 12/10/2014, 1η σελίδα, στον κεντρικό τίτλο, 9/10/2014, 1η σελίδα, μέσα στο κείμενο, 5/10/2014, 1η σελίδα, κεντρικός τίτλος, 3/10/2014 (1η σελίδα, στο κείμενο της στήλης «η άποψή μας»), 23/9/2014 μέσα στον πηχυαίο τίτλο. Εκλογές και πάσης Ελλάδος , άμα λάχει, ναούμ.
♦ Μα και η πολιτική εξόρμηση της ΚΟ Αττικής του Περισσού έχει motto το «ισχυρό ΚΚΕ παντού».
♦ Στις «πολύμορφες, αγωνιστικές δράσεις» του ΠΑΜΕ ΔΕΝ προβλέπεται ΑΠΕΡΓΙΑ ή κάποια ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. Και η συγκέντρωσή του, όπως πάντα, με «συνέπεια», Σάββατο. [Μέχρι στιγμής ΔΕΝ μας έχουν ανακοινώσει ΤΙ θα πράξουν την Κυριακή 2 Νοέμβρη 2014, οπότε θα είναι (;) ανοιχτά τα μαγαζιά…].
♦ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΧΑΛΑΡΩΣΗ ΜΕ ΜΑΣΑΖ ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗΣ.
♦ Για ιδές/ πόσο αμέριμνο/ το φεγγάρι/ μερεμετίζει και τα πιο μικρά/ όνειρά μας.
♦ «Μέσα από τις παραδόσεις των φιλολόγων και ποιητών των ύστερων εποχών μπορούμε να διαμορφώσουμε κάποια άποψη όχι μόνο για τα αποσπάσματα των ποιημάτων της εποχής, αλλά και για τη θεωριοποίηση που από πολύ καιρό οι ίδιοι οι Αραβες επέβαλαν στην ιστορία των γραμμάτων τους. Βάσει αυτής της θεωριοποίησης αξιολόγησαν τη λογοτεχνική παραγωγή τους… Η αραβική λογοτεχνία είναι αντικείμενο ανάλογο. Η δημιουργία μιας "θεωρίας" περί κασίντα ήταν δέσμευση της ίδιας της λογοτεχνίας: από την πρώιμη λογοτεχνία επιλέχθηκαν για απομνημόνευση κυρίως τα αποσπάσματα που ανταποκρίνονταν σ’ αυτό που η θεωρία έκρινε καλό να προβάλει και στους μεταγενέστερους ποιητές. Ετσι οι ποιητές που ακολούθησαν, δεσμεύονταν από σεβασμό στους παλαιότερους να διατηρούν και να επαυξάνουν το θεωρητικό σχήμα μέσα από το οποίο οι φιλόλογοι τους επέτρεπαν να αναγνωρίζουν τις αξίες της λογοτεχνίας των προγόνων τους. Ευτυχώς που οι ποιητές είχαν πολλές φορές τάσεις απελευθέρωσης, τις οποίες εξέφραζαν, είτε σατιρίζοντας την παράδοση είτε δρώντας, "ποιώντας", με ελευθερία. Τα αποσπάσματα της εποχής δείχνουν ότι η ποιητική έκφραση, εφόσον ήταν τόσο διαδεδομένη, είχε ποικίλες μορφές, ποικίλα μέτρα και εκφράσεις. Η χαρακτηριστική μορφή της ποίησης εκείνης της εποχής, την οποία ανέπτυξαν οι φιλόλογοι ως το κατ’ εξοχήν υψηλό ποιητικό είδος, είναι η κασίντα (ο κασιντές) που καλλιεργείται και σήμερα. Σε ελεύθερη απόδοση θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μπαλάντα ή ωδή, εφόσον μάλιστα και αρχαίες ελληνικές πηγές αναφέρουν τους Αραβες ως δημιουργούς "ωδών". Η κασίντα περιλάμβανε έναν αρκετά μεγάλο αραβικό αριθμό στίχων (αρκετές δεκάδες στίχων, και με την πάροδο των αιώνων οι δεκάδες έγιναν εκατοντάδες) με μία και μοναδική ομοιοκαταληξία, η οποία άρχιζε από το πρώτο ημιστίχιο και επαναλαμβανόταν στο τέλος κάθε στίχου. Η λέξη "κασίντα" προέρχεται από τη ρίζα /κ-σ-δ/, που σημαίνει "τείνω προς", "κατευθύνομαι προς". Από τη λέξη αυτή προέρχεται και η λέξη "ικτισάντ" που σημαίνει "οικονομία", δηλαδή κατά κάποιο τρόπο η λέξη είναι ίδια με την ελληνική: "καταστρώνω σχέδιο για να φτάσω σε κάποιο σκοπό". Η κασίντα λοιπόν είναι ο σκοπός αλλά και το μέσο, ο πνευματικός δρόμος για να συναντήσουμε το λαό της ερήμου. Μέσω της κασίντα τα ιδανικά της ερήμου έγιναν αργότερα γνωστά και στους Αραβες των πόλεων των κατακτημένων περιοχών μετά την ισλαμική κατάσταση, οι οποίοι είχαν πλέον χάσει αυτόν τον τρόπο ζωής και προσπαθούσαν να καταγράψουν και να σχολιάσουν τα κείμενα αυτά μέχρις ότου η παραμικρή λεπτομέρεια τους γίνει "φιλολογικός γνώμονας" αλλά και γνώμονας αραβοσύνης. Ετσι, ό,τι γνωρίζουμε για τις κασίντα εκείνης της εποχής είναι οι θεωρητικοποιήσεις του κλασικού πολιτισμού των Αββασιδών». (Ελένη Κονδύλη-Μπασούκου: «Εισαγωγή στη λογοτεχνία των Αράβων»).
Βασίλης
