Από τη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις 29 Ιούνη ο Βενιζέλος, τα εγχώρια ΜΜΕ ξεχώρισαν και ανέδειξαν μια απάντησή του για τα εσωτερικά πολιτικά παιχνίδια. Ομως, το πιο σημαντικό απ’ όσα είπε ο Βενιζέλος είναι η ευθεία αναφορά του στο χαρακτήρα της ΕΕ, που είναι μια λυκοσυμμαχία, στην οποία κάθε κράτος συμμετέχει, απαιτεί και παίρνει, ανάλογα με τη δύναμη του κεφαλαίου που εκπροσωπεί.
Είπε ο Βενιζέλος: «Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι οι Συνθήκες περιγράφουν μια Ευρώπη 28 ισότιμων κρατών μελών, αλλά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία απηχεί την πραγματικότητα, είναι ένας θεσμός που κατανέμει τις ψήφους με βάση τη συμβολή κάθε χώρας στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ. Αρα, μια χώρα με μεγάλο ΑΕΠ έχει περισσότερες δυνατότητες επιρροής από ό,τι μια χώρα με μικρό ΑΕΠ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα στο Eurogroup, όπως σας είπα και προηγουμένως και είχα την ευκαιρία να το πω και στη συνάντηση των Σοσιαλιστών ηγετών προχθές, στο Eurogroup βλέπουμε μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα, γιατί υπάρχουν οι χώρες που είναι, εντός εισαγωγικών, "ενάρετες δημοσιονομικά και μακροοικονομικά"».
Πρόκειται ασφαλώς για μια δήλωση ραγιαδισμού. Ομως, ο ραγιαδισμός είναι εγγενές στοιχείο της ελληνικής αστικής τάξης. Η συμμετοχή στην ΕΕ και την Ευρωζώνη αποτελεί στρατηγική επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου, χωρίς αυταπάτες περί ισοτιμίας. Ξέρουν ότι εκεί επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού, ξέρουν τα «κιλά» του ελληνικού καπιταλισμού και απολύτως συνειδητά συμμετέχουν εκεί, σε ρόλο κομπάρσου. Η ίδια η ελληνική κεφαλαιοκρατία έχει έναν μεταπραττικό-συμπληρωματικό ρόλο, στο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλιστικού καταμερισμού της εργασίας, και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι υπερασπίζονται αυτό το ρόλο στο εσωτερικό της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, εν γνώσει τους ότι δεν μπορούν να διεκδικήσουν τίποτα παραπάνω απ’ αυτό που αντιστοιχεί στη δύναμη του ελληνικού καπιταλισμού.
Αυτό ομολογεί, με θλίψη και κυνισμό, ο Βενιζέλος. Ερχονται, όμως, κάποιοι άλλοι και σαν κοινοί απατεώνες τάζουν στον ελληνικό λαό έναν άλλο ρόλο. Ανάγοντας τα παζάρια στο εσωτερικό της ΕΕ σε ανύπαρκτες σφαίρες (και όχι στη σφαίρα της πραγματικότητας), υπόσχονται ότι θα πάει ο Τσίπρας στις Βρυξέλλες, θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι, θα τους πει «τα μολύβια κάτω» και τότε η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Ρέντσι, ο Κάμερον και οι άλλοι εκπρόσωποι ιμπεριαλιστικών χωρών, θα χεστούν από το φόβο τους και θα πουν στον Τσίπρα «ό,τι θέλεις αγόρι μας».
Οπως έλεγε ο Λένιν, ο καπιταλισμός γνωρίζει μόνο έναν τρόπο μοιρασιάς: ανάλογα με τη δύναμη του κεφαλαίου. Τα άλλα είναι παραμύθια για ψηφοφόρους.
