Τυπική διαδικασία θα είναι η εκλογή του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ από το Ευρωκοινοβούλιο στις 15 Ιούλη. Οι τρεις μεγαλύτερες ομάδες (Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι) έχουν ανακοινώσει ότι θα ψηφίσουν υπέρ του Γιούνκερ, οπότε όσες διαρροές κι αν υπάρξουν, η πλειοψηφία των 376 ψήφων θα συγκεντρωθεί και με το παραπάνω (μιλάμε για πάνω από 400 ψήφους).
Ομαλά και πολιτισμένα κύλησαν τα πράγματα και στη Σύνοδο Κορυφής της περασμένης εβδομάδας. Ο Κάμερον, όπως το είχε προαναγγείλει, ζήτησε ψηφοφορία και πήρε μόνο την ψήφο του Ορμπαν της Ουγγαρίας. Οι υπόλοιποι 26 ψήφισαν Γιούνκερ, ενώ ο Κάμερον περιορίστηκε σε μερικές κορόνες, τις οποίες οι άλλοι αντιμετώπισαν με κατανόηση και χωρίς να απαντήσουν στο ίδιο ύφος. Μίλησε για «μαύρη μέρα για την Ευρώπη» και «κίνδυνο αποδυνάμωσης των εθνικών κυβερνήσεων», χωρίς να παραλείψει να προσθέσει ότι «το εθνικό συμφέρον της Βρετανίας βρίσκεται στην παραμονή μας σε μια μεταρρυθμισμένη ΕΕ», η οποία όμως δεν «μεταρρυθμίζεται» σ’ αυτή την κατεύθυνση. Για εσωτερική κατανάλωση στη Βρετανία έγιναν αυτές οι δηλώσεις, χωρίς όμως ο Κάμερον να αποφύγει, τελικά, τις σφοδρές επιθέσεις και του Φάρατζ από τα δεξιά (τον κατηγορεί ότι οδηγεί τη Βρετανία από εξευτελισμό σε εξευτελισμό) και των Εργατικών από τα αριστερά (τον κατηγόρησαν ότι οδήγησε τη Βρετανία σε απομόνωση από τους παραδοσιακούς εταίρους της).
Ακολούθησε η πανηγυρική επανεκλογή του Μάρτιν Σουλτς ως προέδρου του Ευρωκοινοβούλιου, με 409 από τις 612 ψήφους. Οπως ανακοινώθηκε, θα μείνει στο πόστο μέχρι το Γενάρη του 2017. Μετά, θα τον διαδεχτεί χριστιανοδημοκράτης, ενώ ο Σουλτς προφανώς δε θα πάει χαμένος. Κάτι θα βρεθεί και γι’ αυτόν, είτε στην Ευρωένωση είτε στη Γερμανία.
Μένει να μάθουμε σε ποιους θα δοθούν τα υπόλοιπα μεγάλα πόστα: διάδοχος του Ρομπάι και διάδοχος της Αστον. Προφανώς είναι κανονισμένα, αλλά Μέρκελ, Ολάντ και σία τα κρατούν μυστικά, για να ‘χει και σασπένς η υπόθεση και κυρίως για να μη φανεί ότι το παζάρι αφορούσε όλο το πακέτο. Μόλις εκλεγεί πανηγυρικά ο Γιούνκερ ως αρχικομισάριος, θα μαζευτούν και οι 28 σε άτυπη σύνοδο κορυφής, μάλλον για να ανακοινώσουν και τα υπόλοιπα πόστα (γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο ποιοι είναι οι πιθανότεροι, αλλά τα ονόματα έχουν τη μικρότερη –για να μην πούμε καμία– σημασία).
Οι σοσιαλδημοκράτες στήριξαν τον Γιούνκερ για να «πάρουν» μια δήλωση που ψιλοβολεύει την προπαγάνδα των Ολάντ και Ρέντσι. Οπως είπαν, ζήτησαν «μια ερμηνεία του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης που να μην αλλάζει τις διατάξεις, αλλά να αλλάζει την αίσθηση που προσλαμβάνουν οι κοινωνίες». Για να βολευτεί και η γερμανική κυβέρνηση, οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας και της Ιταλίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και Πιερ-Κάρλο Πάντοαν, σε κοινό άρθρο τους, που δημοσιεύτηκε ανήμερα της συνόδου κορυφής, ζήτησαν συνέχιση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, περαιτέρω «ευελιξία στην αγορά εργασίας» και «βελτίωση της αποτελεσματικότητας», διαβεβαιώνοντας πως δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ Ρώμης και Βερολίνου, αλλά συμφωνία «στο τι πρέπει να είναι το ευρωπαϊκό οικονομικό πρόγραμμα».
Η λεγόμενη «ευελιξία» στην εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας αφορά την Ιταλία και τη Γαλλία, που θέλουν να διαθέσουν κάποια κονδύλια για στήριξη των μονοπωλιακών ομίλων τους που κλυδωνίζονται από την κρίση. Κατά τα άλλα, η σύνοδος κορυφής ενέκρινε χωρίς καμιά αλλαγή τις διαδικασίες του λεγόμενου «ευρωπαϊκού εξάμηνου» (δηλαδή της στενής επιτήρησης) και ενέκρινε τις «ειδικές συστάσεις κατά χώρα». Μ’ άλλα λόγια, το παζάρι της Γερμανίας με τους συμμάχους της κατέληξε σε ένα καθεστώς άτυπων εξαιρέσεων για τη Γαλλία και την Ιταλία, παράλληλα με τη συνέχιση της στενής επιτήρησης των εξαρτημένων χωρών (όπως η Ελλάδα), είτε μέσω της τρόικας είτε μέσω των ελεγκτικών μηχανισμών της Κομισιόν.
ΥΓ: Προτελευταίος και καταϊδρωμένος (στον τρίτο γύρο) κατάφερε να εκλεγεί ως αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου ο Δ. Παπαδημούλης, προταθείς από την ευρωομάδα GUE/NGL. Αυτό δείχνει και την πραγματική δύναμη της «Αριστεράς» στην ευρωβουλή. Είναι, πάντως, ο μοναδικός έλληνας αντιπρόεδρος, αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ξεδοντιάστηκαν στις ευρωεκλογές και δε θα μπορούσαν να ζητήσουν πόστο αντιπρόεδρου από τους ομογάλακτούς τους, όπως στο παρελθόν.
