Σταχυολογούμε από συνέντευξη του Γ. Δραγασάκη στην «Αυγή» (19.1.14):
«Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι τελικά η μετάφραση των κοινωνικών και των λαϊκών αναγκών και προσδοκιών σε ένα πολιτικό σχέδιο με προοπτική και σε πολιτικές υλοποιήσιμες υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Ο λαός συνεπώς δεν είναι απλός ακροατής ή παθητικός αποδέκτης του προγράμματός μας, αλλά συμμέτοχος στη χάραξη και την υλοποίησή του. Πρέπει να είναι ενήμερος των πραγματικών δυνατοτήτων, των δυσκολιών και κυρίως της λογικής της στρατηγικής που εισηγούμαστε (…) Το περιεχόμενο της έννοιας αυτής (μη συμβατικά μέσα πολιτικής) δεν είναι συγκεκριμένο ούτε έχει όρια. Συνήθως υπονοεί, η έννοια αυτή, ότι για να υπηρετήσω έναν σκοπό θα το κάνω βγαίνοντας, αν χρειασθεί, έξω από τα υφιστάμενα κανονιστικά πλαίσια και θα διεκδικήσω την εκ των υστέρων νομιμοποίηση των πράξεών μου (…) Εχουμε όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος μας να πούμε πως, αν είναι να αποτρέψουμε μια ανθρωπιστική κρίση ή μια οικονομική κατάρρευση, θα κάνουμε "ό,τι περνάει από το χέρι μας" για να το πετύχουμε, με τη σύμφωνη γνώμη του ελληνικού λαού και υπό τον όρο βεβαίως ότι θα αποτρέπει και δεν θα κάνει πιο άμεση την καταστροφή (…) Ενα κύμα ρήξεων και μεταρρυθμίσεων παντού, που να δημιουργούν τις βάσεις για έναν νέο τρόπο λειτουργίας τους κράτους και της κοινωνίας, με βάση την αλληλεγγύη και τη δικαιοσύνη (…) Η παραγωγική ανασυγκρότηση, που είναι στόχος μακράς πνοής, αλλά πρέπει και εδώ να αρχίσουμε αμέσως, γιατί έχουμε μια κατάσταση στην οικονομία, όπου πάρα πολλές επιχειρήσεις, ακόμη και μεγάλες, μπορεί να καταρρεύσουν αν δεν υπάρξει κεντρικός σχεδιασμός».
Ενας οικονομολόγος πρέπει να είναι σαφής, διότι αναφέρεται σε μετρήσιμα μεγέθη. Βλέπετε καμιά σαφήνεια στα όσα υποστηρίζει ο Δραγασάκης;
Το μόνο σαφές είναι η ανάγκη να ενισχυθούν οι επιχειρήσεις. Ολα τα υπόλοιπα είναι ασαφή, αοριστόλογα, διφορούμενα, έτσι που να δικαιολογούν οποιαδήποτε κωλοτούμπα. Ο Δραγασάκης επιλέγει σκόπιμα να παρουσιάσει αυτό το εντελώς ασαφές πλαίσιο, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον μια δυναμική κυβερνητικής εξουσίας, οπότε πρέπει να προετοιμάσει το έδαφος για τη «στροφή στο ρεαλισμό». Τα υπόλοιπα, την πύρινη υποσχεσιολογία, τα αφήνει στον Στρατούλη και τα άλλα στελέχη της μειοψηφίας, για την οποία δεν παραλείπει να σημειώσει: «Οι διαφορετικές απόψεις είναι σεβαστές, όμως πρέπει να καταλήγουν σ’ ένα ενιαί-ο σχέδιο δεσμευτικό για τη δράση όλου του κόμματος».
