Δύο χρόνια πριν από το ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου στην Αμερική, ο πρώην οδοντίατρος και νυν κυνηγός κεφαλών δρ. Σουλτς αγοράζει και ελευθερώνει το μαύρο δούλο Τζάνγκο, με αντάλλαγμα να τον βοηθήσει σε μία του υπόθεση. Οι δυο τους τελικά γίνονται συνέταιροι και αποφασίζουν να σώσουν τη Μπρουμχίλντα, τη γυναίκα του Τζάνγκο.
Ο Ταραντίνο μας εξέπληξε ευχάριστα. Στο γουέστερν που μας παρουσιάζει, όλα εκείνα τα στοιχεία που τον ξεχωρίζουν είναι παρόντα. Πολλή βία, σπλάτερ διάθεση, κυνικό χιούμορ, εξαιρετικοί διάλογοι, καλοδουλεμένοι χαρακτήρες, μουσικές επιλογές που παίζουν τελικά πρωταγωνιστικό ρόλο, άμεσες και έμμεσες αναφορές σε παλαιότερες ταινίες (έτσι κι αλλιώς, ο Ταραντίνο εμπνεύστηκε από το σπαγγέτι-γουέστερν του 1966, «Τζάνγκο: Ο τρομοκράτης του Πάσο-Ντόμπλε», του Σέρτζιο Κορμπούτσι). Αυτά τα στοιχεία, όμως, υπηρετούν το μύθο της ταινίας και όχι το ανάποδο. Και ο μύθος της ταινίας έχει δύο πόλους. Από τη μια την αγάπη του ήρωα για τη γυναίκα του και την προσπάθειά του να τη σώσει και από την άλλη τη δουλεία, το ρατσισμό και τα βασανιστήρια των μαύρων μέχρι την κατάργηση της δουλείας.
Ελένη Π.
