Οταν ο φερόμενος ως θύτης είναι στην πραγματικότητα τραγικό θύμα. Ο Λούκας βρίσκεται αντιμέτωπος με την κατηγορία της σεξουαλικής κακοποίησης ενός νηπίου, ενώ στην πραγματικότητα είναι αθώος. Πικρό σχόλιο του σκηνοθέτη στην ευκολία με την οποία πολλές φορές υιοθετούνται και κατασκευάζονται κατηγορίες, περιθωριοποιούνται άνθρωποι, πέφτουν θύματα κοινωνικού ρατσισμού και αναγκάζονται να παλεύουν για την αξιοπρέπειά τους.
Υποδειγματικό σενάριο, πυκνό, χωρίς κανένα περιττό στοιχείο. Σκηνές που υπηρετούν όλες το μύθο και το σκοπό του σκηνοθέτη. Συμβολισμοί και στοιχεία που οδηγούν το θεατή να κρίνει και να παρατηρήσει τους μηχανισμούς εκείνους που παράγουν τέτοια φαινόμενα. Ταυτόχρονα επιχειρείται μία έμμεση κριτική σε κοινωνίες όπως αυτή της Δανίας, που ενώ παρουσιάζονται πρότυπα ευμάρειας των πολιτών τους, είναι βαθιά συντηρητικές και ανθρωποφαγικές. Δε διστάζουν, προκειμένου να μοιάζουν “politically correct” και συνεπείς στις ηθικές αξίες τους, να προβαίνουν σε καταπατήσεις των δικαιωμάτων των πολιτών τους και σε δημόσια διαπόμπευσή τους χωρίς την παραμικρή απόδειξη.
Ελένη Π.
