Με δυο βασικά όπλα διεξήγαγε την προεκλογική εκστρατεία η ΝΔ. Από τη μια εκστρατεία λάσπης κατά του ΣΥΡΙΖΑ, τις περισσότερες φορές με γκεμπελίστικες μεθόδους. Εντάξει, υπάρχει διγλωσσία, υπάρχουν δηλώσεις του Λαφαζάνη, του Θεωνά και άλλων, υπάρχει αφίσα της ΔΕΑ για διορισμούς, όμως ποτέ ο Τσίπρας δεν μίλησε για είσοδο «των οικογενειών των λαθρομεταναστών» (μίλησε για τις οικογένειες των «νόμιμων» μεταναστών, που ήδη προβλέπεται νομικά) και ποτέ ο Τσίπρας δεν είπε όλ’ αυτά που του φορτώνει με δυο και τρία δελτία Τύπου καθημερινά ο Μιχελάκης, αντιγράφοντας τον Γκέμπελς.
Στόχος της ΝΔ είναι να φοβίσει τα πιο συντηρητικά στρώματα, ειδικά στρώματα που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και προσανατολίζονται προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Το τι θα πετύχει μ’ αυτή την εκστρατεία λάσπης στον εκλογικό στίβο θα το ξέρουμε αύριο το βράδυ, όμως το γενικό κέρδος για το σύστημα είναι ήδη ορατό. Απολογούμενος συνεχώς ο ΣΥΡΙΖΑ, έκανε πιο θεαματικές κωλοτούμπες και έδωσε περισσότερα διαπιστευτήρια στους ιμπεριαλιστές των Βρυξελλών. Ετσι, ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό μετατοπίστηκε πιο δεξιά και πολλές από τις προσδοκίες των λαϊκών στρωμάτων συντρίφτηκαν στις μυλόπετρες του «ρεαλισμού» της ευρωπαϊκότητας. Για να το πούμε διαφορετικά, κάποιες αυταπάτες διαλύθηκαν πριν ακόμα από τις εκλογές. Ισως αυτό να μην κοστίσει τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ (δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε αν θα χάσει από τ’ αριστερά), επειδή σύμβουλος ψήφου είναι η απελπισία και η λογική του μικρότερου κακού, σίγουρα όμως προσφέρει υπηρεσίες στο σύστημα, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα που θα βασιλέψει η απογοήτευση, το «όλοι ίδιοι είναι» και η παραίτηση.
Το δεύτερο στοιχείο στην προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι η καλλιέργεια του φόβου στους «νοικοκυραίους» και η προβολή εφιαλτικών κατασταλτικών μέτρων, στο όνομα της «πάταξης της εγκληματικότητας», της «πάταξης της λαθρομετανάστευσης» και της «πάταξης της ανομίας», στην οποία περιλαμβάνονται οι λαϊκές κινητοποιήσεις (γι’ αυτά γράφουμε αναλυτικά στη σελίδα 16). Στόχος της ΝΔ είναι να υπερκεράσει όλα τα ακροδεξιά μορφώματα που βρίσκονται στα δεξιά της (Καμμένος, νεοναζί, Λάος, Μάνος-Τζήμερος) και να μαζέψει ψήφους απ’ αυτά, προβάλλοντας την ίδια ατζέντα.
Ομως, η ΝΔ δεν μπορούσε να πάει στις εκλογές μόνο με αρνητική-λασπολογική προπαγάνδα κατά του ΣΥΡΙΖΑ και με κατασταλτικές-φασίζουσες κορόνες. Επρεπε να βάλει και οικονομικό «άρωμα», να τονώσει την «αντιμνημονιακή» της ρητορική, που τόσο είχε ατονίσει μετά την είσοδό της στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου, να δείξει ότι όταν μιλά για αναδιαπραγμάτευση του Μνημόνιου όχι μόνο το εννοεί, αλλά το εννοεί με συγκεκριμένα μέτρα. Ετσι, οι επιτελείς της Ρηγίλλης επεξεργάστηκαν το «Εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση» με τα περιβόητα «18 μέτρα πολιτικής», που παρουσίασε ο Σαμαράς στις 31 Μάη, στην αίθουσα του ΕΒΕΑ.
Πριν δούμε τις μπούρδες των 18 μέτρων (γιατί μπούρδες είναι), ας δούμε τα «εργαλεία» με τα οποία θα χρηματοδοτηθεί η περιβόητη «ανάκαμψη». Είναι τα 12,5 δισ. του ΕΣΠΑ για την επόμενη τριετία, η άφθονη ρευστότητα προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μετά την ανακεφαλαίωση των τραπεζών και τα 4,5 δισ. που χρωστάει το κράτος στον ιδιωτικό τομέα και τα οποία θα επιστρέψει. Αυτά είναι τα εργαλεία που παρουσίασε ο Σαμαράς και γι’ αυτό μιλάμε για προεκλογικές μπούρδες.
Τα 12,5 δισ. του ΕΣΠΑ υπήρχαν και τα υπόσχονται από τον Ιούλη του 2011, τότε που ο Σόιμπλε (ναι, ο Σόιμπλε, όχι ο Ολάντ) μίλησε πρώτος για ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ» για την Ελλάδα. Κάθε φορά που φλυαρούν για την ανάπτυξη, θυμούνται τα 12,5 δισ. του ΕΣΠΑ, τα οποία παραμένουν πάντα στη θέση τους. Τι μπορεί να γίνει; Να ξαναρχίσουν τα έργα σε καναδυό αυτοκινητόδρομους (πιέζει και μερίδα του ευρωπαϊκού κεφάλαιου που συμμετέχει στις κατάπτυστες «συμβάσεις παραχώρησης») και να εργαστούν για κάποιο διάστημα μερικές εκατοντάδες εργάτες με εξευτελιστικά μεροκάματα και εργασιακές σχέσεις «κινέζικου» τύπου.
Η άφθονη ρευστότητα προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι σκέτο παραμύθι. Και αυτό το έχουμε ξανακούσει, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου, τον Αύγουστο-Σεπτέμβρη του 2010 έδινε νέες εγγυήσεις στις τράπεζες για να δανειστούν με 1% από τον ΕΚΤ, υπό τον «όρο» ότι θα διοχετεύσουν το μεγαλύτερο μέρος της ρευστότητας στην «πραγματική οικονομία». Τι έκαναν οι τράπεζες το χρήμα που δανείστηκαν; Το δάνεισαν στο ελληνικό κράτος, στο πλαίσιο του δυσβάσταχτου βραχυχρόνιου δανεισμού, με επιτόκια πάνω από 4,5% (δανείστηκαν με 1% με την εγγύηση του ελληνικού κράτους και το δάνεισαν με επιτόκιο υπερτετραπλάσιο). Να τελειώνουμε, λοιπόν, μ’ αυτό το παραμύθι. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις παραπαίουν επειδή έπεσε κατακόρυφα η καταναλωτική δυνατότητα των εργαζόμενων. Καμιά τράπεζα δε θα τις δανείσει για να φυτοζωήσουν για λίγο διάστημα ακόμα και μετά να βαρέσουν κανόνι. Ορος για να κινηθεί η αγορά δεν είναι η δανειακή ρευστότητα, αλλά η ζήτηση. Και η ζήτηση εξαρτάται από τα μεροκάματα, τους μισθούς και τις συντάξεις. Οσο αυτά παραμένουν στα τάρταρα, η αγορά δεν πρόκειται ν’ ανέβει και βέβαια οι τράπεζες δεν είναι κορόιδα να μοιράσουν επισφαλή δάνεια.
Οσο για τα 4,5 δισ. που χρωστά το κράτος, για να τα δώσει πρέπει να τα έχει. Κι αν τα έχει και τα δώσει, μεγάλο μέρος θα πάει σε πληρωμή χαρατσιών, το δε υπόλοιπο θα μπαλώσει τρύπες. Δεν φτάνει για ν’ ανεβάσει το ΑΕΠ ούτε κατά ένα δέκατο.
Για να καταλάβουμε τη μπουρδολογία των «18 μέτρων», αρκεί να σχολιάσουμε την υπόσχεση Σαμαρά για δημιουργία 150.000 θέσεων εργασίας σ’ ένα χρόνο από σήμερα! Οι περισσότερες θα δημιουργηθούν, λέει, στην οικοδομή, γιατί οι τράπεζες θα έχουν ρευστότητα και θα ξαναδώσουν στεγαστικά δάνεια! Και ποιοι θα τα πάρουν; Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και τις ΔΕΚΟ που τους πετσόκοψαν τους μισθούς ή οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι του ιδιωτικού τομέα;
Οσο για τα υπόλοιπα ταξίματα (επαναφορά χαμηλών συντάξεων, αύξηση αφορολόγητου, μείωση συντελεστών ΦΠΑ κ.λπ.), μήπως μπορεί ο Σαμαράς να μας πει τα «ισοδύναμα» μέτρα με τα οποία θα πείσει την τρόικα να συμφωνήσει; Γιατί άραγε το αποφεύγει;
