Κόντρες

Ο Περισσός πίεζε για απεργία στις 9 Φλεβάρη. Και έβαζε ό,τι σωματείο ελέγχει να παίρνει απόφαση. Πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο. Οταν είδε ότι η εργατοπατερία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ δεν τσιμπούσε, μετέτρεψε την απεργία σε απογευματινά συλλαλητήρια σε όλες τις πρωτεύουσες νομών. Και τι θα γινόταν με τις αποφάσεις για απεργία; Στα μουλωχτά δεν θα υλοποιούνταν. Εσπευσαν, όμως, οι εργατοπατέρες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και αποφάσισαν… fast track 24ωρη απεργία. Αποφάσισαν τη Δευτέρα το πρωί απεργία για την Τρίτη (σε 24 ώρες, δηλαδή). Για να βγουν από την υποχρέωση, αλλά και να στείλουν ένα μήνυμα στον Περισσό, ότι αποφάσεις για απεργία μόνο αυτοί μπορούν να πάρουν. Και τι έκανε ο Περισσός; Εριξε το σύνθημα «Ολοι στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ». Οχι στην απεργία-ξεφτίλα που υποτίθεται ότι αποφάσισαν οι ελεγχόμενες από το ΠΑΜΕ οργανώσεις, αλλά στην ακόμα πιο ξεφτιλισμένη απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι –πέραν του Περισσού– που μοίραζαν προκηρύξεις στην «απεργιακή» συγκέντρωση φαντασιωνόμενοι ότι ξεκινά η εργατική αντεπίθεση. Πού την είδαν; Στη φαντασία τους; Δε νομίζουμε ότι έχουν παραισθήσεις. Απλά, ασκούνται και αυτοί στον ίδιο ανούσιο βερμπαλισμό, «πουλάνε» αγωνιστική φαντασιοκοπία, γιατί νομίζουν ότι αυτό μπορεί να αποδώσει… εκλογικά.
 

Αντιγράφουμε από το σαββατιάτικο του αμαρτωλού «Συγκροτήματος» (φύλλο της 4-5.2.12): «“Οι αλλαγές στην αγορά εργασίας αποτελούν βασικό κομμάτι του σεναρίου βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους”, δηλώνει στα “ΝΕΑ” κοινοτικός αξιωματούχος, εξηγώντας πως οι προβολές της τρόικας για την ανάπτυξη της οικονομίας είναι συνδεδεμένες με την εσωτερική υποτίμηση και τη μείωση των αποδοχών. “Γνωρίζουμε πως βραχυπρόθεσμα η μείωση των μισθών θα εντείνει την ύφεση, εκτιμούμε ωστόσο πως μακροπρόθεσμα θα συμβάλει στην ανάπτυξη και θα είναι τελικά παράγων μείωσης του χρέους”, τονίζει χαρακτηριστικά. Στο πλαίσιο αυτό το ίδιο στέλεχος αναφέρει πως η απόφαση για μείωση των κατώτατων μισθών έχει ληφθεί ήδη και πως δεν εξετάζεται κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού».
 

Ο κοινοτικός αξιωματούχος, πραγματικός ή φανταστικός, περιγράφει με κυνισμό τη διαδικασία της κινεζοποίησης των ελλήνων εργαζόμενων. Θα ρίξουμε τους μισθούς στα τάρταρα κι όταν αυτό σταθεροποιηθεί (μακροπρόθεσμα), θα προσελκυστούν επενδύσεις, για παραγωγή που θα απευθύνεται στην εξωτερική αγορά, αφού η εσωτερική θα σταθεροποιηθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα κατανάλωσης.

Είπαμε κι εμείς, είναι δυνατόν να γίνεται κουβέντα για τη σωτηρία του έθνους και να μη συμμετέχει ο Καραμπελιάς; Χτύπησε με ολοσέλιδο άρθρο στο «Ποντίκι» (παρέα με τον Γιώργο Ρακκά, με τίτλο «Εξοδος για το ελληνικό δράμα ένα εθνικό ομολογιακό δάνειο». «Ολοι μαζί, αυτοδύναμοι ν’ αποκρούσουμε την προσπάθεια καθυπόταξής μας», κραυγάζει ο βάρδος της ρωμιοσύνης. Ολοι μαζί οι πατριώτες. Αφεντικά κι εργάτες, πλούσιοι και φτωχοί! Οσο για το «εθνικό ομολογιακό δάνειο», το οποίο αποτελεί τη «μόνη προοπτική αντιμετώπισης της κρίσης με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης», διότι θα είναι «αναλογικό και προοδευτικό», έτσι και το παρουσίαζε σε κανένα αμφιθέατρο οικονομικής σχολής, δεν θα τους είχε μείνει άντερο από τα γέλια.
 

Ο ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι κάλεσε τους νέους της χώρας του «να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν θα μπορούν να έχουν μια μόνιμη δουλειά για όλη τους τη ζωή» και περιέγραψε το μοντέλο του φτηνού, ευέλικτου εργαζόμενου, που θα περιπλανιέται μεταξύ εργασίας και ανεργίας και από δουλειά σε δουλειά. Ο σουηδός πρωθυπουργός Φρ. Ράινσφελντ κάλεσε τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους να δηλώνουν ότι δέχονται να εργάζονται μέχρι τα 75 χρόνια τους. Συμβούλευσε μάλιστα αναλόγως τους καπιταλιστές της χώρας του: «Αν προσλάβουμε κάποιον 55χρονο που λέει “ναι, είμαι έτοιμος να δουλέψω ως τα 75 μου”, έχουμε 20 χρόνια και μια πολύ μακρά και πολύ ενδιαφέρουσα σχέση εργασίας, σε σχέση με ένα άτομο το οποίο, στην ίδια ηλικία, προβλέπει να σταματήσει πέντε ή έξι χρόνια αργότερα».
 

Αυτός είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός. Ενας εργασιακός μεσαίωνας, σε μια περίοδο που οι κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνικής επιτρέπουν τόσο ψηλά επίπεδα παραγωγικότητας της κοινωνικής εργασίας, ώστε θα μπορούσαμε να εργαζόμαστε λιγότερο και να βγαίνουμε στη σύνταξη νωρίτερα. Ενα σύστημα καταστροφικό για τον εργαζόμενο άνθρωπο, που μόνο αν το εξαφανίσουμε από προσώπου Γης θα μπορέσουμε ν’ ανοίξουμε το δρόμο για μια ευτυχισμένη ζωή.
 

Ποιο είναι το βασικό επιχείρημα του Τσίπρα τους τελευταίους μήνες, που το λέει και το ξαναλέει στις ουκ ολίγες ραδιοτηλεοπτικές του συνεντεύξεις; Οτι υπάρχει μια μοναδική ευκαιρία η Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, Περισσός, ΔΗΜΑΡ) να κυβερνήσει (βάσει των ποσοστών των δημοσκοπήσεων) κι αυτή τη δυνατότητα την κλωτσάνε η Παπαρήγα και ο Κουβέλης, επικαλούμενοι η μεν την αντι-ΕΕ θέση του Περισσού, ο δε την ακραιφνή φιλο-ΕΕ στάση της ΔΗΜΑΡ. Κι έτσι, λέει περίλυπος ο Τσίπρας, χαρίζουμε στον Σαμαρά το μπόνους των 50 εδρών που προβλέπει για το πρώτο κόμμα ο εκλογικός νόμος.
 

Η τοποθέτηση αυτή, βέβαια, είναι εξ ορισμού τυχοδιωκτική, δεδομένου ότι βάζει ως στόχο την κατάκτηση της εξουσίας, αδιαφορώντας για τα προγράμματα. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και αντεπαναστατική, γιατί προβλέπει ότι αυτό που ο Τσίπρας αποκαλεί Αριστερά μπορεί να πάρει κοινοβουλευτικά την εξουσία και να διαχειριστεί τον καπιταλισμό. Σε σχετικά πρόσφατη συνέντευξή του το είπε καθαρά, άλλωστε, ότι η εποχή μας δεν σηκώνει εφόδους στα χειμερινά ανάκτορα. Τι σηκώνει; Κοινοβουλευτικά ποσοστά και βουλευτικές έδρες.
 

Ως γνωστόν, το λεγόμενο «Κ»Κ Συρίας στηρίζει αναφανδόν το καθεστώς Ασαντ, παρά το συνεχές μακελειό σε βάρος του συριακού λαού. Επίσης, ο Περισσός, μετά από μια αρχική αμηχανία, στηρίζει (πιο διακριτικά από το αδελφό κόμμα) το καθεστώς Ασαντ, αποκαλώντας όλους τους εξεγερμένους υποχείρια των ιμπεριαλιστών. Πιάνεται από τις διακηρύξεις της οργανωμένης στο εξωτερικό αντιπολίτευσης, για να βαφτίσει ενεργούμενα των ιμπεριαλιστών εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που εξεγέρθηκαν πολύ πριν οργανωθεί αυτή η αντιπολίτευση και πολύ πριν αρχίσουν οι λιποταξίες και η οργάνωση αντικαθεστωτικών ένοπλων σωμάτων.
 

Την περασμένη Τετάρτη, ο «Ριζοσπάστης» έγραφε για «διπλωματική αντιπαράθεση μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και περιφερειακών συμμάχων τους, στον αγώνα δρόμου για διαμόρφωση ισορροπιών τέτοιων στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή που θα ευνοούν τα συμφέροντά τους», περιλαμβάνοντας σ’ αυτή τη διπλωματική αντιπαράθεση και την επίσκεψη του ρώσου ΥΠΕΞ Σ. Λαβρόφ, που έγινε δεκτός με τιμές απελευθερωτή από το καθεστώς Ασαντ και τους οπαδούς του. Επομένως, στηρίζοντας το καθεστώς Ασαντ, και ο Περισσός και το αδελφό του κόμμα στη Συρία, στηρίζουν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα της Ρωσίας (και της Κίνας, για να μην ξεχνιόμαστε). Αν κάνουμε λάθος, παρακαλούμε να μας λύσει την απορία κάποιος από τον Περισσό.
 

«Εμείς την τρόικα θα την απελάσουμε από τη χώρα. Δεν θα πάμε να τους τα πούμε. Θα την απελάσουμε, γιατί είναι επικίνδυνοι αυτοί οι άνθρωποι. Είναι κάτι υπαλληλίσκοι δεύτερης κλάσης και δεύτερης γραμμής». Ποιος λέει αυτά τα… ηρωικά; Ο Τσίπρας φυσικά, ποιος άλλος; Στο πρωινάδικο της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ, την περασμένη Τρίτη. Κι όταν του λένε, στο καπάκι, ότι η τρόικα είναι ΕΕ, κορδώνεται και πετάει την παπάρα: «Γιατί η τρόικα είναι η ΕΕ; …Το ΔΝΤ είναι η ΕΕ; … Εμείς θα εκμεταλλευθούμε την παρουσία μας στην ευρωζώνη και στην ΕΕ, προκειμένου να διεκδικήσουμε πολιτικές οι οποίες θα έχουν άλλο κοινωνικό αποτέλεσμα και άλλη ανταποδοτικότητα».
 

Την προηγούμενη μέρα, Μέρκελ και Σαρκοζί είχαν διαμηνύσει δημόσια (σε δηλώσεις μετά τη συνάντησή τους στο Παρίσι) προς την ελληνική κυβέρνηση να βιαστεί να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις της με την τρόικα, γιατί ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος. Το ίδιο δήλωσε και ο Γιούνκερ από το Λουξεμβούργο, με την ιδιότητα του προέδρου του Εurogroup.
 

Συμπέρασμα; Ο Τσίπρας συναγωνίζεται τον Καρατζαφέρη και στα καραγκιοζιλίκια.