Μπορεί οι βουλευτικές εκλογές που έγιναν στη Ρωσία την περασμένη Κυριακή να επιβεβαίωσαν την καταθλιπτική νίκη του κυβερνώντος κόμματος «Ενωμένη Ρωσία» των Πούτιν-Μεντβέντεφ, που κέρδισε με 49.4%, όμως η κατρακύλα από το 64.3% του 2007 είναι εμφανής. Σε επίπεδο ψήφων το κυβερνών κόμμα έχασε πάνω από 12 εκατομμύρια, ενώ η συμμετοχή στις εκλογές σημείωσε μικρή μείωση (από 63.7% το 2007 σε 60.2% την περασμένη Κυριακή).
Ο Πούτιν αποδέχτηκε το γεγονός με το γνωστό καγκεμπίστικο ατάραχο ύφος του, σαν φυσιολογική φθορά για ένα κόμμα εξουσίας. Γιατί να ανησυχεί, άλλωστε; Ποιος ν’ αμφισβητήσει την εξουσία του; Οι εθνικόφρονες «κομμουνιστές» («Κ»Κ Ρωσικής Ομοσπονδίας – ΚΚΡΟ) του Ζιουγκάνοφ, που αύξησαν το ποσοστό τους στο 19%, οι «σοσιαλδημοκράτες» του κόμματος της «Δίκαιης Ρωσίας», που έχοντας κερδίσει το 13% των ψήφων «μάχονται» για την «ελευθερία» μέσα από τις τάξεις της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» (ξέρετε, της Διεθνούς που είχε στους κόλπους της δικτάτορες τύπου Μπεν Αλί που εκθρονίστηκε κακήν κακώς από τον τυνησιακό λαό), οι αστοφιλελεύθεροι του δυτικόφιλου κόμματος «Γιάμπλοκο», που με το 3.5% δεν μπήκαν στο κοινοβούλιο και τώρα καταγγέλλουν βία και νοθεία ή ο… Γκορμπατσόφ που αφού σταμάτησε να διαφημίζει πίτσες θυμήθηκε την πολιτική ζητώντας επανάληψη των εκλογών;
Φυσικά, δεν αποκλείουμε καθόλου το ενδεχόμενο να έβαλε ο… θεός της νοθείας το χεράκι του για να κερδίσει το 50% η «Ενωμένη Ρωσία». Ομως και τι μ’ αυτό; Ο ρώσικος ιμπεριαλισμός θέλει στιβαρή εξουσία, ιδιαίτερα τώρα, σε μια περίοδο που μαίνεται η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Για να το πετύχει αυτό θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, ακόμα και την πιο άγρια καταστολή, όπως φάνηκε από τη στάση του απέναντι στις διαδηλώσεις των οπαδών των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Οσο για την εργατική τάξη, οι εκλογές είναι το μόνο γήπεδο που θα έχει βέβαιη ήττα. Αν δεν βγει στους δρόμους της ταξικής πάλης, δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα.
ΥΓ: Παραλείψαμε ν’ αναφερθούμε στο άλλο κόμμα… της εργατικής τάξης, το «Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας – Επαναστατικό Κόμμα των Κομμουνιστών» (ΚΕΚΡ – ΕΚΚ), που υποστηρίζει ο Περισσός. Το κόμμα αυτό αποκλείστηκε από τις εκλογές, αφού το υπουργείο Δικαιοσύνης αρνήθηκε να επικυρώσει το Μέτωπο που συγκρότησε με άλλα μικρότερα. Το ΚΕΚΡ-ΕΚΚ χαρακτηρίζει ρεφορμιστή τον Ζιουγκάνωφ και το κόμμα του. Ομως, αυτό δεν το εμπόδισε το 2003 να κατεβάσει τον ηγέτη του, Βίκτορ Τιούλιν, με τους… ρεφορμιστές και να κερδίσει έτσι θέση στη Δούμα στις τάξεις του ΚΚΡΟ! Στις δε τελευταίες εκλογές, το ΚΕΚΡ-ΕΚΚ έτεινε χείρα φιλίας στους… ρεφορμιστές του ΚΚΡΟ, ζητώντας κοινή εκλογική κάθοδο, αλλά αντ’ αυτού έλαβε μια ξεγυρισμένη… χυλόπιτα και τώρα τους κατηγορεί ότι δεν ενδιαφέρονται για την ταξική πάλη! Η κοινοβουλευτική αθλιότητα στο απόγειο της, αφού στόχος των «κομμουνιστών» γιαλαντζί (και των μεν και των δε) είναι οι βουλευτικές θεσούλες. Υπάρχουν άραγε μεγαλύτεροι προβοκάτορες κατά του κομμουνισμού;
