Θα μπορούσε να ονομαστεί και όρκος του δωσίλογου: «Αυτό που είπε η κ. Μέρκελ και αυτό που λέμε εμείς δεν είναι σε αντιδιαστολή. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα ώστε να είναι καλύτερη η λειτουργία του κράτους, να πάμε σε μια αναπτυξιακή πορεία. Είναι ένα πρόγραμμα κάποιων ετών. Οι δανειστές θέλουν την επιτυχία του και εμείς το θέλουμε αυτό. Ζητήσαμε τη βοήθεια. Εμένα δεν μου αρέσει κάθε τρεις μήνες να γίνεται αυτό το σόου. Εμείς αυτό που θέλουμε είναι να βρίσκονται δίπλα μας συνέχεια (σ.σ. η τρόικα) και όταν υπάρχει πρόβλημα να το συζητάμε και να βρίσκουμε λύση. Αρα θα συμφωνήσω απολύτως εκεί με την κ. Μέρκελ. Τα συμπεράσματα λένε ότι η τελική ευθύνη για την υλοποίηση του προγράμματος είναι της ελληνικής κυβέρνησης, της ελληνικής Βουλής, του ελληνικού δημοσίου. Εμείς θα φτιάξουμε τη χώρα».
Τα παραπάνω είπε, μεταξύ άλλων, ο Παπανδρέου στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε τα χαράματα της Πέμπτης στις Βρυξέλλες, αμέσως μετά τη λήξη της συνόδου κορυφής του Eurogroup. Η Μέρκελ, βέβαια, το μεσημέρι της προηγούμενης μέρας, μιλώντας στη γερμανική Βουλή και προαναγγέλλοντας τα βασικά σημεία της συμφωνίας του Eurogroup (ε-κείνο που απέμενε να ολοκληρωθεί ήταν το παζάρι με τους εκπροσώπους των τραπεζών), είχε μιλήσει ευθέως για νέα οδυνηρά μέτρα που πρέπει να πάρει η Ελλάδα και για καθεστώς συνεχούς επιτήρησης αντί για τους ανά τρίμηνο ελέγχους της τρόικας. Κι ο Παπανδρέου, σε ρόλο Τσολάκογλου, δήλωσε ότι… του αρέσει κιόλας αυτή η επιτήρηση!
Η ελληνική κεφαλαιοκρατία, βέβαια, πανηγυρίζει. Με την οικονομική και κοινωνική πολιτική να καθορίζεται από ένα αποιοκρατικό συμβούλιο (αν θα είναι επικεφαλής ο Ράιχενμπαχ, ο Τόμσεν ή κάποιος άλλος δεν έχει καμιά σημασία), θα μπορεί να προωθεί όποια αντεργατικά μέτρα επιθυμεί. Οπως ακριβώς έκανε και στη γερμανική κατοχή, όταν σόδειαζε κέρδη με την προστασία της κατοχικής μπότας. Η κυβέρνηση θα έχει αρμοδιότητα στον τομέα της καταστολής, για ν’ αντιμετωπίζει με τη φωτιά και το σίδερο την εργατική τάξη και το λαό της Ελλάδας. Αυτό είναι το νόημα της μόνιμης επιτροπείας, την οποία προανήγγειλε μια μέρα πριν από το βήμα της γερμανικής Βουλής η Μέρκελ, καταχειροκροτούμενη από το μεγαλύτερο μέρος των βουλευτών.
Το παζάρι που έγινε στις Βρυξέλλες δεν ήταν ανάμεσα στον Παπανδρέου και στους ιμπεριαλιστές ηγέτες της Ευρωζώνης. Ηταν ανάμεσα στους τελευταίους και τους εκπροσώπους των τραπεζικών μονοπωλίων. Μέρκελ και Σαρκοζί ενεπλάκησαν προσωπικά στις διαπραγματεύσεις με τον Νταλάρα και τον Ακερμαν, που εκπροσωπούσαν το μεγάλο συνδικάτο των τραπεζών (ΙΙF). Στον Παπανδρέου απλά ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα αυτού του παζαριού, που αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο θα καταστραφεί ένα μέρος του κεφάλαιου που οι τράπεζες έχουν επενδύσει σε ελληνικά κρατικά ομόλογα και πώς οι τράπεζες θα μοιράσουν μεταξύ τους την απομείωση των κεφαλαίων (η κεφαλαιακή τους σύνθεση καθορίζει την ισχύ τους στον διεθνή ανταγωνισμό) και θα στηριχτούν από τα ιμπεριαλιστικά κράτη.
Η Μέρκελ το είχε ανακοινώσει από το βράδυ της περασμένης Κυριακής (μετά τη σύνοδο κορυφής που δεν είχε καταλήξει σε συμφωνία), μιλώντας σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Σαρκοζί: «Καταλήξαμε σ’ ένα πρόγραμμα για την Ελλάδα, αλλά η ίδια πρέπει να πάρει νέα δέσμη μέτρων και νέες αποφάσεις». Σ’ αυτά τα κοφτά λόγια συνοψίζεται το μέλλον που προδιαγράφουν για τον εργαζόμενο ελληνικό λαό το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό. Μετά την ψήφιση τόσων πακέτων αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων, ελάχιστες μέρες μετά την ψήφιση του πολυνομοσχέδιου-έκτρωμα, η Μέρκελ, χωρίς ίχνος πολιτικού τακτ, μιλά για «νέα δέσμη μέτρων και νέες αποφάσεις» που πρέπει να παρθούν στην Ελλάδα. Μιλάει με τη σκληρή γλώσσα του ιμπεριαλιστή που εφαρμόζει τακτική «σοκ και δέος». Συνεχείς επιθέσεις, ώστε ο αμυνόμενος να μην προλάβει να σηκώσει κεφάλι. Παρόμοια ήταν η τακτική του «αστραπιαίου πολέμου» που εφάρμοσαν οι ναζί κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο.
Το ανακοινωθέν της συνόδου κορυφής του Eurogroup μιλά για ένα νέο πολυετές πρόγραμμα, που πρέπει να έχει ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή μέχρι τα τέλη του χρόνου. Ο Παπανδρέου, μιλώντας την ώρα που το ανακοινωθέν ακόμη δεν είχε δοθεί στη δημοσιότητα είπε με το γνωστό αθώο ύφος του: «Θέλουμε να κλείσουμε μέχρι το τέλος του έτους». Τέρμα, λοιπόν, και το νέο Μεσοπρόθεσμο, πάπαλα και ο προϋπολογισμός που ετοιμάζουν. Θα τα ξαναγράψουν από την αρχή οι τροϊκανοί, για ν’ ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του νέου προγράμματος. Ενός προγράμματος που έχει τους εξής άξονες:
1. «Κούρεμα» (η λέξη έχει απαγορευτεί από τους προπαγανδιστές του Μαξίμου και έχει αντικατασταθεί με τη λέξη «ελάφρυνση»!) των ομολόγων που κατέχουν οι τράπεζες σε ποσοστό γύρω στο 50%. Επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τα αστικά κράτη. Δηλαδή, το ελληνικό αστικό κράτος θα πάρει δάνεια για να τα δώσει ως κεφάλαιο στις τράπεζες. Γι’ αυτό ο Παπανδρέου μίλησε για «πιθανότητα» μεγάλο μέρος του μετοχικού τους κεφάλαιου να περάσει στο κράτος, το οποίο μετά θα το ξαναμεταβιβάσει στον ιδιωτικό τομέα! Μπορεί, βέβαια, ελληνικές τράπεζες να περάσουν στα χέρια ευρωπαϊκών, αλλά αυτό καθόλου άσχημα δεν θα ‘ρθει στους τραπεζίτες και τους άλλους καπιταλιστές που έχουν επενδύσει σε τραπεζικές μετοχές τα κέρδη τους.
Δεν χρειάζεται να πούμε, βέβαια, ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα υποστούν καταστροφή, η οποία θα χρησιμοποιείται ως συνεχής μοχλός για χτύπημα συντάξεων και ασφαλιστικών παροχών.
2. Συνεχής «εποπτεία» από την τρόικα, που θα ασκεί την οικονομική (κατά συνέπεια και την κοινωνική) πολιτική.
3. Το 2020, βάζουν στόχο να είναι το ελληνικό χρέος 120% του ΑΕΠ. Δηλαδή, όσο ήταν και το 2009! Για τέτοια… ελάφρυνση μιλάμε!
