Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Το τελευταίο διάστημα οι τηλεοράσεις και γενικότερα τα ΜΜΕ ανέλαβαν ένα αξιοσημείωτο εκπαιδευτικό έργο. Μας αποκάλυψαν, μας έμαθαν, όλες τις κρυφές πλευρές των καρτέλ του πετρελαίου, που διαμορφώνουν τις σημερινές τιμές, που με τη σειρά τους απειλούν να τινάξουν όλους τους προϋπολογισμούς -κρατικούς και οικογενειακούς- στον αέρα. Ολες, πλην μιας, της βασικής. Της υποτιμημένης, δραματικά υποτιμημένης, τιμής της εργατικής δύναμης, που είναι η βάση για την απίστευτη κερδοφορία των πετρελαιάδων. Εντάξει, δεν τρέφουμε χαζοαυταπάτες ότι τα ΜΜΕ θα αρχίσουν να διδάσκουν «Κεφάλαιο». Ούτε ότι θα προσπαθούν να κατανοήσουν τους νόμους της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. Το πολύ-πολύ να προτείνουν στον Χρυσόδουλο και στους υπόλοιπους εκπρόσωπους του Θεού στη γη να αρχίσουν τις λιτανείες και τα διαβάσματα, για να κρατηθεί όσο γίνεται περισσότερο ο καλοκαιριάτικος καιρός, για να μη κρυώσει το ποίμνιον και αρχίσει να μπαίνει το μυαλό του σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Αλλά φαίνεται ότι, παρά τα εντατικά διαβάσματα και τις αγιαστούρες, ο καλός Θεός των Ελλήνων άρχισε να ξεχνάει για καλά το ποίμνίο του. Δεν συζητάμε για τους άλλους εργαζόμενους σ’ αυτόν τον ένδοξο τόπο. Τους μαύρους, τους κίτρινους, τους Αλβανούς -μπρρ- τους μουσουλμάνους, τους καθολικούς, τους… άπιστους. Αυτούς ο δικός τους Θεός τους ξέχασε πριν ακόμα εισέλθουν -όπως εισήλθαν τέλος πάντων- στα όρια της Ελληνικής Δημοκρατίας. Τους ξέχασε και δεν τους ξαναθυμήθηκε ποτέ πια.
Γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι, ενώ έχουμε την εντατικοποίηση της πετρελαϊκής… επιμόρφωσης και κατά συνέπεια των επιπτώσεών της στο μέτωπο της ακρίβειας και της τσέπης, σκάνε μαζεμένες δύο νέες ομοβροντίες. Εφιάλτης, γράφει με τεράστιους τίτλους απογευματινή έγκριτη εφημερίδα, η ανεργία και ο πληθωρισμός. Η επίσημη καταγεγραμμένη ανεργία -με όλες τις αλχημείες που γίνονται για να φαίνεται μικρότερη- έφτασε το 11,2% με τάσεις να «ψηλώσει» περισσότερο το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο. Ο πληθωρισμός -με όλες τις αλχημείες που γίνονται, ώστε να μην έχει καμία σχέση με το λαϊκό εισόδημα- πιάνει 3,2% ή 3,3% τον Οκτώβριο, με τάσεις ανόδου. Και έπεται συνέχεια.
Δεν είναι κινδυνολογία. Είναι η ΔΕΗ, η ΔΕΗ με τα τεράστια κέρδη -για τους μετόχους της, κυρίως για το μεγάλο κεφάλαιο, όπως πάντα- που αυξάνει τα τιμολόγια κατά 2,74% από 1η Δεκέμβρη, γεγονός που φέρνει νέο κύμα ανατιμήσεων και ακρίβειας. Πόσο γρήγορα ξεχάστηκε το Λισαβόνειο έπος των παιδιών του Ρεχάγκελ, η ντοπαρισμένη εθνική ανάταση της Χαλκιά (μπράβο, αριστερέ κ. Κωνσταντόπουλε, που της έδωσες και μετάλλιο εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων, και εις ανώτερα και πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας), των άλλων ολυμπιονικών που δεν τους πιάσανε τα μηχανήματα, η περηφάνεια για την όμορφη και καθαρή Αθήνα. Τώρα ακόμα και οι σημαίες που ξαναβγήκαν στα μπαλκόνια λόγω εθνικής επετείου μοιάζουν μελαγχολικές, προβληματισμένες, απορημένες.
Η Λισαβόνα δεν έχει καμιά σχέση με τον φίλαθλο της διαφήμισης, που έχει μείνει ακόμη εκεί και πανηγυρίζει (συμβολισμός ίσως για το ότι όλο και λιγότερων το μυαλό έχει μείνει ακόμα εκεί), αλλά με τον πρόεδρο της Κομισιόν κ. Πρόντι, ο οποίος δηλώνει με λύπη και με σημασία, ότι η Ευρώπη δεν μπόρεσε να πιάσει τους στόχους της. Τους στόχους της Λισαβόνας. Να ξεπεράσει την Αμερική σε ανταγωνιστικότητα. Να μειώσει, δηλαδή, περισσότερο το εργατικό «κόστος» απ’ όσο το έχουν μείωσει οι πρωταθλητές στο είδος Αμερικάνοι. Εκεί που το 45% των εργαζομένων είναι ανασφάλιστοι. Αυτό είναι το στοίχημα των απανταχού εκμεταλλευτών. Αυτή είναι η φιλοδοξία, το όνειρο, ο στόχος του έθνους των καπιταλιστών. Από την Αμερική ως την Κίνα. Από την Αγγλία ως την Ιαπωνία. Από τη Ρωσία ως την Ελλάδα, την Ελλαδίτσα ή την Ελλαδάρα. Οπως την προτιμάτε. Να μειώσουν όσο γίνεται περισσότερο την τιμή της εργατικής δύναμης, να πληρώσουν όσο γίνεται λιγότερο μεροκάματο, να το μοιράσουν σε όσο γίνεται περισσότερους κολασμένους.
Μπροστά σ’ αυτούς τους ταξικούς στόχους δεν χωράει κάνενα ανάχωμα. Ούτε νόμοι, ούτε συμφωνίες… κυρίων, ούτε εθνικές ντόπες, ούτε τίποτα. Γι’ αυτό βλέπουμε την General Motors, την VW, να πετάνε στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Γι’ αυτό βλέπουμε στην Ελλάδα να κλείνουν εργοστάσια και οι βιομήχανοι να λένε θέλουμε και άλλα. Να ποια είναι η τρομοκρατική απειλή του «παγκοσμιοποιημένου» καπιταλισμού. Να γιατί υπάρχουν τα Γκουαντανάμο, τα λευκά κελιά στη Γερμανία πριν, στην Ελλάδα σήμερα. Για να υποχρεώσουν τους απανταχού υπηκόους να δεχτούν την τρομοκρατική πολιτική της απόλυσης, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Να ζήσουν όσο και όπως οι μεγαλοαφεντάδες τους επιτρέπουν.
Πρέπει όμως να το πούμε ακόμα μια φορά, ότι βρήκανε και τα κάνουν. Βρήκαν μια εργατική τάξη που αντί να παλέψει για ουσιαστικές αυξήσεις στο μεροκάματο παραμένει στο εξευτελιστικό 3% της ΓΣΕΕ και μετά μετράει τις πενταροδεκάρες για να πάρει γάλα και ψωμί. Βρήκανε το έθνος των εργατών να αλληλοσπαράσσεται ανάλογα με το χαβά που του βαράνε τα αφεντικά μέσα από τα ΜΜΕ. Μια υψηλόμισθοι και χαμηλόμισθοι, μια δημόσιοι και ιδιωτικοί, μια μόνιμοι και έκτακτοι, μια Ελληνες και Αλβανοί, μια Εθνική Ελλάδος, μια η θρησκεία, μια «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ» κ.ο.κ. Τα παραμύθια όμως αργά ή γρήγορα τελείωνουν. Οπως τελειώνει και το καλοκαιράκι και έρχεται απειλητική η βαρυχειμωνιά. Ολοι έκραξαν τον ανεκδιήγητο υφυπουργό Π. Δούκα που δήλωσε ανερυθρίαστα ότι πρέπει να μειώσουμε την κατανάλωση του πετρελαίου.
Σε τι ελπίζουμε λοιπόν; Πού στρέφουμε τις προσδοκίες μας; Πού είναι η έξοδος από το τούνελ;
Τόσα χρόνια, στα χρόνια της μοναξιάς, της ατομικότητας, του καναπέ, και σε τι δεν ελπίσαμε. Στο Μητσοτάκη, στο Σημίτη, στην ΟΝΕ, στην ανάπτυξη, στην παραγωγικότητα, στον εκσυγχρονισμό. Μάταια. Οπως μάταιη ήταν η ελπίδα στο Θεό, είτε ήταν ο επί τοις ουρανοίς, είτε ήταν ο Ρεχάγκελ, ο Κεντέρης, ο Γκάλης, ο Ντέμης. Μάταια. Οπως μάταιη ήταν η ανάθεση των ελπίδων μας στο κουτί της κάλπης. Πρώτα και κύρια της εκλογικής, αλλά και της άλλης κάλπης, της «αγωνιστικής». Των σωματείων, της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, όλων αυτών που «παλεύουν», που ενδιαφέρονται πριν από μας για μας. Μάταια. Οπως μάταια ήταν η ελπίδα, ότι η έντιμη συντηρητική παράταξη θα κάνει κάτι για το λαό και δεν θα τα φάει όλα, όπως έκαναν τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ. Οπως μάταιη θα είναι να ψάξουμε να βρούμε κάποιους έντιμους, καινούργιους ή μεταμορφωμένους παλιούς, που θα μας ρίξουν και μας ένα κοκαλάκι.
Σε όλα στηρίξαμε τις ελπίδες μας, σε όλα στηρίξαμε τις προσδοκίες μας, σε όλα στηρίξαμε τα δικαιώματά μας (ναι έχουμε όλα τα δικαιώματα γιατί εμείς παράγουμε τον κοινωνικό πλούτο) εκτός από ένα: Στη συλλογική προσπάθεια, στον αγώνα, στη διεκδίκηση. Οχι μέσω αντιπροσώπων, αλλά μέσω του εαυτού μας και των συναδέλφων μας. Μέσω των συναδέλφων μας και της τάξης μας. Ακόμα και δια της εις άτοπον επαγωγής, η λύση είναι μόνο μία: Να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Αυτή είναι και η μοναδική μας ελπίδα.
Παντελής Νικολαϊδης
