Λίγο έλειψε να γίνει κάρβουνο αλλοδαπός εργάτης στην Ιεράπετρα. Δούλευε σε συνεργείο που εγκαθιστούσε μεταλλικό θερμοκήπιο και έπαθε ηλεκτροπληξία όταν ευρισκόμενος στην οροφή του θερμοκήπιου και κρατώντας ένα μεταλλικό σωλήνα ακούμπησε σε γραμμή μεσαίας τάσης της ΔΕΗ, που περνούσε πάνω από την κατασκευή. Φυσικά, ουδείς είχε διανοηθεί να ζητήσει από τη ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα μέχρι να τελειώσουν οι εργασίες. Διότι μέχρι να έρθει η ΔΕΗ το συνεργείο θα καθόταν και θα έπινε καφέ. Κι αν η ΔΕΗ έκοβε το ρεύμα, μπορεί να χρειαζόταν γεννήτριες για να δουλέψουν τα μηχανήματα του συνεργείου. Και οι γεννήτριες κοστίζουν. Στο κάτω-κάτω, ας πρόσεχε ο εργάτης. Δική του ευθύνη ήταν που ακούμπησε ο σωλήνας στα σύρματα και παραλίγο να γίνει κάρβουνο.
Φυσικά, με το γεγονός ότι ο εργάτης ήταν ανειδίκευτος και ανασφάλιστος ελάχιστοι ασχολήθηκαν. Ούτε το όνομά του δεν μαθεύτηκε. Επειδή «έγινε το κακό», θα γίνει κάποια δίκη στην οποία το αφεντικό θα γλιτώσει με κάποια μικροποινή (βοηθάει το γεγονός ότι ο ποθών ήταν αλλοδαπός), θα του βάλει και κάποιο πρόστιμο το ΙΚΑ και αυτό ήταν όλο. Και το συγκεκριμένο αφεντικό και όλα τα άλλα, μικρά και μεγάλα, στη βιομηχανία, στις κατασκευές και στις αγροτικές εργασίες, θα εξακολουθήσουν να χρησιμοποιούν ανασφάλιστους και ανειδίκευτους αλλοδαπούς, τους οποίους θα πληρώνουν με ένα κομμάτι ψωμί, εξαναγκάζοντάς τους να εργάζονται στις πιο βαριές και δύσκολες εργασίες. Κάπως έτσι, με τον ιδρώτα και με το αίμα των εργατών και ειδικά των αλλοδαπών, συντελείται το «ελληνικό θαύμα».
