♦ Ανθρώπινος παράγων
Ολο και περισσότερο ακούμε και διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες, ότι για την πτώση του Μπόινγκ της Helios ευθύνεται ο ανθρώπινος παράγων. Ας το πούμε, λοιπόν, μια και καλή ότι αυτές οι αναφορές «μυρίζουν». Τί θα πει ανθρώπινος παράγων; Μια γενικολογία είναι. Το μόνο που μπορεί να μείνει έξω από τον ανθρώπινο παράγοντα είναι ο… θείος παράγων, δηλαδή κάτι που δεν υπάρχει. Στην έννοια του ανθρώπινου παράγοντα συμπεριλαμβάνονται τα πάντα: κατασκευαστικό πρόβλημα στο αεροπλάνο, πλημμελής συντήρηση, ανυπαρξία κρατικού ελέγχου, λάθη των χειριστών, πίεση από την ιδιοκτήτρια εταιρία στους χειριστές κ.λπ. Τί απ’ όλα αυτά ισχύει και αν ισχύουν περισσότερα από ένα, ποια η συμμετοχή του καθενός στις αιτίες της πτώσης; Αν αυτά δεν ξεκαθαριστούν συγκεκριμένα και με ακρίβεια, οι αναφορές στον ανθρώπινο παράγοντα οδηγούν σκόπιμα στην κατεύθυνση των νεκρών χειριστών, εκδοχή που θα βόλευε πολλούς.
♦ Μαχαιριές
Λόγια-μαχαιριές του Αϊμάν αλ Ζαουάχρι στο μήνυμα με το οποίο η Αλ Κάιντα ανέλαβε την ευθύνη για το τετραπλό πολεμικό χτύπημα της 7ης Ιουλίου στο Λονδίνο: «Γευτείτε λοιπόν το αποτέλεσμα της αδιαλλαξίας των κυβερνήσεών σας. Ο Μπλερ έφερε την καταστροφή στο λαό του στην καρδιά της πρωτεύουσας και θα φέρει περισσότερα, επειδή εξακολουθεί να εκμεταλλεύεται την αδιαφορία του λαού του».
Λόγια-μαχαιριές στη συνείδηση κάθε βρετανού εργαζόμενου και νέου, ο οποίος κατηγορείται για την αδιαφορία του που μετατρέπεται σε όπλο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του Μπλερ. Μέχρι στιγμής, πάντως, αυτή η συνείδηση δείχνει να είναι από… γρανίτη. Δεν καταλαβαίνει τίποτα. Οπότε ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους ισλαμιστές μαχητές ότι δεν έχουν κάνει μια ακόμα ηχηρή προειδοποίηση, πριν επιχειρήσουν το επόμενο πολεμικό χτύπημά τους; (Ιταλία, τ’ ακούς;).
♦ Κότες λειράτες
«Η αλήθεια είναι πως ο Κόκκαλης πολέμησε τον Καραμανλή, αλλά μόλις η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές δεν ακολούθησε την τακτική των παλαιών πυλώνων του συστήματος. Χαμήλωσε εντυπωσιακά τους τόνους και σχεδόν αφοσιώθηκε στον Ολυμπιακό… Δεν ακολούθησε τους υπόλοιπους στον ανταρτοπόλεμο κατά της κυβέρνησης, ενώ αντέδρασε γενικώς με ψυχραιμία όταν ο Ολυμπιακός τιμωρήθηκε πέρσι. Οι διαμαρτυρίες του δεν ξεπέρασαν τα όρια… Από τον “Flash” επίσης έλειψαν οι εξαλλοσύνες του παρελθόντος.
Τώρα γιατί επήλθε αυτός ο “συμβιβασμός” με την κυβέρνηση; Το υπουργείο Οικονομικών “καίγεται” για τα έσοδα που θα φέρει το “Στοίχημα” στο δημόσιο ταμείο… Από την άλλη, ο πρόεδρος, ως επιχειρηματίας που είναι, θέλει να ξαναμπεί στο παιχνίδι, έστω περιφερειακά. Οπότε ξέχασε αναγκαστικά το παρελθόν».
Ο Μανώλης Κοττάκης (όνομα και πράμα) στην «Απογευματινή» (2.9.05). Αχ, τι τραβάνε κι αυτοί οι δεξιοί δημοσιογράφοι. Να πρέπει να μηχανεύονται επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν το πώς και το γιατί η κυβέρνηση κλείνει συμφωνίες με τον ένα εκ των «πέντε νταβατζήδων» και «εθνικό προμηθευτή» επί ΠΑΣΟΚ (οι εντός εισαγωγικών φράσεις δεν είναι δικές μας αλλά των Νεοδημοκρατών). Και μάλιστα, να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι μεταξύ κυβέρνησης και Κόκκαλη κλείστηκε μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία. Καλά όλα τ’ άλλα, ρε παιδιά, αλλά η διαπλοκή πού πήγε;
♦ Συμμετοχικά
«Αποφάσισα, λοιπόν, μετά από εισηγήσεις, να ξεκινήσουμε από μηδενική βάση. Να ορίσω μια επιτροπή στελεχών και προσώπων που θα έχει τον ρόλο να εγγυηθεί μια νέα πορεία για τη νεολαία μας. Μ’ αυτή την πορεία θα διαμορφωθεί τελικά ένα νέο σχήμα, μια νέα ονομασία, μια νέα παράταξη με την εγγύηση να συμμετέχουν όλοι όσοι θέλουν».
Οπως πάντα, ο Γιωργάκης ενεργεί με βάση τις αρχές της συμμετοχικής δημοκρατίας. Το δείχνει το πρώτο ενικό πρόσωπο που χρησιμοποίησε για να αναγγείλει τη διάλυση της νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Το δείχνει το γεγονός ότι ακόμα και τα μέλη του Πολιτικού Συμβούλιου του ΠΑΣΟΚ δεν είχαν ιδέα για την ανακοίνωση του προέδρου. Τί μας κόφτει εμάς; Τίποτα, αλλά μη μας λένε και τις γνωστές παπαριές τα πασόκια.
♦ Καφετζούδες
Το αλιεύσαμε από τη στήλη επιστολών προς την «Ελευθεροτυπία». Ο επιστολογράφος Ιωάννης Ρήγας γράφει ότι ο Μαρκεζίνης του είχε εκμυστηρευθεί πως έπεισε τον Παπάγο να κάνει εκλογές με το πλειοψηφικό, δωροδοκώντας την καφετζού του, η οποία έπεισε τον «στρατάρχη» ότι αν έκανε εκλογές θα κέρδιζε μεγάλη μάχη! Δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τον επιστολογράφο για τη μεγάλη δύναμη που είχε η προσωπική του καφετζού επί του Παπάγου. Αλλωστε, έχουμε και σχετικά πρόσφατη εμπειρία. Η σομόν βίλα της Εκάλης, όπου κατοικούσαν Ανδρέας Παπανδρέου και Δήμητρα Λιάνη, ήταν καθημερινά γεμάτη από καφετζούδες, αστρολόγους και εξορκιστές. Οι… υψηλές τέχνες στην υπηρεσία της αστικής πολιτικής.
♦ Ετυχε
Ο Σημίτης -λέει- δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στη φιέστα της 3ης Σεπτέμβρη, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων. Τηλεφώνησε, μάλιστα, στον Γιωργάκη για να του πει ότι θα λείπει εκτός Αθηνών. Πολυάσχολος αυτός ο άνθρωπος. Δεν μπορεί να βρει ούτε δυο ώρες για να παρευρεθεί στη γενέθλια φιέστα του κόμματός του. Από το 1974 ξέρει ότι κάθε 3η Σεπτέμβρη είναι τα γενέθλια του ΠΑΣΟΚ, ένα μήνα πριν τον είχε καλέσει η γραμματέας του κόμματος, αλλά αυτός φρόντισε εκείνη ακριβώς τη μέρα να έχει… ανειλημμένες υποχρεώσεις. Ετυχε, ρε παιδί μου…
♦ Εμπιστοσύνη;
«Αλίμονό μου με τη δουλειά που κάνω αν πίστευα ότι ο άνθρωπος, αυτή η εκπληκτική μηχανή, σταματάει έτσι απλά να υπάρχει. Σίγουρα συνεχίζεται, δεν ξέρω ακριβώς με ποιον τρόπο, αλλά δεν σταματάει έτσι η ζωή, θα ήμουν δυστυχισμένος αν πίστευα κάτι τέτοιο». Ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών Φίλιππος Κουτσαύτης στην «Ελευθεροτυπία». Δεν έχει νόημα να κάνουμε επιστημονική συζήτηση με τον κ. Κουτσαύτη. Να τον ρωτήσουμε, για παράδειγμα, αν έχει ανακαλύψει κάποιο αεικίνητο στην περίπτωση της ανθρώπινης μηχανής. Σημειώνουμε απλά το γεγονός, για να πούμε πως σε θετικούς επιστήμονες που κάνουν τόσο χοντροκομμένη θρησκευτική προπαγάνδα δεν είναι να δίνει κανείς καμιά εμπιστοσύνη. Ειδικά όταν κατέχουν και κρατικό πόστο.
♦ Απατεωνίστικες αντιφάσεις
Αρθρο του Γιάννη Παρασκευόπουλου στην «Ελευθεροτυπία» (3.9.05) υπό τον τίτλο «Λουκέτο στην ημιμάθεια». Στην αρχή ξεσπαθώνει ενάντια στο εκπαιδευτικό σύστημα σε γυμνάσιο και λύκειο. «Ξεπατώνει» την αποστήθιση ως μέθοδο μάθησης και τις παιδαγωγικές αντιλήψεις που κυριαρχούν. Τα βάζει με το σύστημα πανελλαδικών εξετάσεων, που υπονομεύει την αυτονομία του λυκείου. Κι εκεί που περιμένεις να διεκδικήσει την ελεύθερη πρόσβαση όλων των παιδιών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, τον «ακούς» να χειροκροτά το νέο μέτρο του εισαγωγικού κατωφλίου (τουλάχιστον τη βάση), που αποφάσισε η Γιαννάκου, ως πρώτο μέτρο σε μια κατεύθυνση που πρέπει να αποκλείσει τους… κουμπούρες φοιτητές!
Θα ήταν υπερβολικό να ρωτήσουμε βάσει ποιων κριτηρίων θεωρείται κάποιος κουμπούρας; Δεν είναι το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα και οι πολλαπλές εξετάσεις που στηρίζονται στην απομνημόνευση (δηλαδή αυτά που -υποτίθεται ότι- στηλιτεύει ο Γ.Π.) που χωρίζουν τους μαθητές σε «καλούς», «μέτριους» και «κακούς»; Τελικά ποιο είναι το ζητούμενο, να μορφωθούν οι νέοι ή να αποκλειστεί η πλειοψηφία από την τριτοβάθμια εκπαίδευση; Ο Γ.Π. δεν δίνει απάντηση σ’ αυτό, όμως είναι προφανές πως όταν μιλάει για αυτονομία και αυτάρκεια του λυκείου εννοεί πως σ’ αυτό πρέπει να τερματίζει τις σπουδές η πλειοψηφία. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση να είναι μόνο για μια ελίτ. Τελικά, είναι πολύ φτηνιάρικες αυτού του τύπου οι θεωρητικές κατασκευές.
♦ Στυγνή ταξική πολιτική
Εσπευσμένα μετέφερε στρατεύματα από το Ιράκ η κυβέρνηση Μπους, τα ανέπτυξε στην περιοχή της Νέας Ορλεάνης και διέταξε τους στρατιώτες «να πυροβολούν και να σκοτώνουν» όσους λεηλατούν. Στρατός και Αστυνομία διατάχθηκαν να ασχολούνται μόνο με την αποκατάσταση της τάξης και να σταματήσουν τις έρευνες για τραυματίες, αγνοούμενους και νεκρούς. Ποιοι λεηλατούν τί; Τα σπίτια των φτωχών δεν έχουν τίποτα για να λεηλατηθούν. Λεηλασίες μπορούν να γίνουν σε πλουσιόσπιτα και καταστήματα. Εκεί που οι πληγέντες ψάχνουν κάτι για να χορτάσουν την πείνα τους και να ντύσουν τη γύμνια τους. Αυτή τη μορφή είχαν οι μαζικές λεηλασίες. Ηταν κομμάτι του αγώνα για την επιβίωση. Πράξεις δίκαιες, ειδικά στις συνθήκες της πλήρους εγκατάλειψης από το κράτος.
Το ιμπεριαλιστικό κράτος, όμως, ήταν παρόν. Οχι ως κράτος αρωγός στους πολίτες του που υπέστησαν τέτοια συμφορά, αλλά ως κράτος προστάτης της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων. Με τιμωρία τόσο σκληρή (θάνατος), που σε κανένα ποινικό κώδικα (ούτε τον αμερικανικό) δεν προβλέπεται για ένα αδίκημα (κλοπή), που δεν είναι καν κακούργημα. Εδώ, όμως, διακυβευόταν κάτι σημαντικότερο από μερικούς τόνους τρόφιμα και ρούχα. Διακυβευόταν η ιερότητα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και το κύρος του κράτους. Γι’ αυτό ο Μπους έσπευσε να κηρύξει στην περιοχή τον στρατιωτικό νόμο, πριν ακόμα φτάσει στους πληγέντες έστω ένα καρβέλι ψωμί.
