Ο τίτλος της στήλης είναι το περιεχόμενο ενός από τα δεκάδες πανό διαμαρτυρίας, που υπήρχαν στις κερκίδες του ΟΑΚΑ, κατά τη διάρκεια του αγώνα Παναθηναϊκός – Ατρόμητος. Το συγκεκριμένο ματς ήταν το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη και μετατράπηκε από τους οπαδούς των πράσινων σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας.
Αν και τα οπαδικά αισθήματα της στήλης είναι γνωστά, δεν είναι δεδομένη η συμφωνία της με το παραπάνω σύνθημα, όπως πιθανόν κάποιοι να νομίζουν. Ο πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός ίσως είναι σήμερα το πλέον αμφισβητούμενο πρόσωπο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αφού με τις ενέργειές του κατάφερε να στρέψει εναντίον του, εκτός από τους οπαδούς των άλλων ομάδων, και μια σημαντική μερίδα ερυθρόλευκων οπαδών. Αν όμως φορτώσουμε σε αυτόν όλα τα δεινά του ελληνικού ποδοσφαίρου, θα έχουμε ικανοποιήσει τα οπαδικά μας αισθήματα, όμως αντί για το δάσος θα έχουμε επικεντρωθεί στο δέντρο. Μπορεί ο Μαρινάκης να είναι χοντροκομμένος, να συμπεριφέρεται σαν ψευτόμαγκας της Τρούμπας, για να τα έχει καλά με τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς της ομάδας του, και να έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου, όμως αν σκεφτούμε λίγο καλύτερα θα διαπιστώσουμε ότι σε σχέση με τους άλλους καπιταλιστές που λυμαίνονται το χώρο του ποδοσφαίρου διαφέρει σ’ ένα και μόνο σημείο. Είναι νέος στο χώρο, δεν έχει εγκλιματιστεί ακόμη στις απαιτήσεις του και δεν γνωρίζει τα ήθη και τα έθιμά του, δεν έχει αποκτήσει την απαιτούμενη φινέτσα, για να επιβάλλει την κυριαρχία του χωρίς να προκαλεί τους πάντες. Πρέπει, όμως, να είναι ξεκάθαρο ότι αυτά που κάνει ο Μαρινάκης θα μπορούσαν να τα κάνουν, με πιο εκλεπτυσμένο ίσως τρόπο, και οι πρόεδροι των άλλων ομάδων, αν είχαν τη δυνατότητα.
Αρκεί να θυμηθούμε τον τρόπο με τον οποίο διοίκησε και πολιτεύτηκε (ευτυχώς για μικρό χρονικό διάστημα) ο πρώην πρόεδρος του Παναθηναϊκού Νίκος Πατέρας, ο οποίος ήταν ένας πιο light Μαρινάκης. Ο Πατέρας αν και σε μικρότερη ένταση (ίσως γιατί είχε αντίπαλο απέναντί του), προσπάθησε και κατάφερε να επιβάλει την κυριαρχία του Παναθηναϊκού, καταρχήν εκτός και στη συνέχεια και εντός αγωνιστικών χώρων, και για το λόγο αυτό τον αποθέωνε η μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών του τριφυλλιού (μέχρι που έκανε πίσω και έχει χάσει τα περισσότερα ερείσματα στις τάξεις των πράσινων οπαδών).
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μια από τις παθογένειες του οπαδισμού είναι η νίκη της ομάδας μας με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο και τελικά ο κάθε πρόεδρος κρίνεται όχι γι΄ αυτό που κάνει και το πώς το κάνει, αλλά από το πόσο αποτελεσματικός είναι για τα συμφέροντα της ομάδας. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό το πανό με τον τίτλο της στήλης να το έχουν γράψει οπαδοί του Παναθηναϊκού που σε μια προηγούμενη χρονική περίοδο αποθέωναν τον Πατέρα. Η στήλη έχει αρκετές φορές τονίσει ότι στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο πριν και πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος και τα φράγκα και ότι οι μεγαλοκαπιταλιστές που διοικούν τις ΠΑΕ δεν έχουν κανένα ενδοιασμό προκειμένου να τα εξασφαλίσουν. Αν και συνήθως οι «δουλειές» για τον έλεγχο του παρασκηνίου γίνονται χωρίς τυμπανοκρουσίες, δεν είναι λίγες οι φορές που επιλέγεται η ανοιχτή σύγκρουση και τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.
Ο Μαρινάκης, επηρεασμένος από την έλλειψη αντίπαλου δέους και τη νίκη της ομάδας του στο ντέρμπι, που επί της ουσίας του εξασφάλισε τον τίτλο του πρωταθλητή, και ίσως υπό την επήρεια ποσότητας αλκοόλ (αρκεί να δει κάποιος το «γλαρωμένο» μάτι του και να εστιάσει στην άρθρωσή του κατά τη διάρκεια των δηλώσεών του μετά το ντέρμπι για να καταλάβει ότι βρισκόταν μέσα στη ντάγκλα), δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και μίλησε με τη διπλή του ιδιότητα. Ως αδίστακτος καπιταλιστής που συνέτριψε τον αντίπαλό του και εξασφάλισε ζεστό χρήμα και ως φανατικός οπαδός που κέρδισε τον τίτλο κόντρα στο μισητό του αντίπαλο. Οσοι δηλώνουμε ότι μας αρέσει το ποδόσφαιρο και ταυτόχρονα τοποθετούμε τον εαυτό μας «εκτός των τειχών», μάλλον θα πρέπει να αισθανόμαστε υποχρέωση προς τον Μαρινάκη, για τα επιχειρήματα που μας έδωσε για να χτυπήσουμε το σαθρό οικοδόμημα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου της χώρας μας. Οσο για τον τίτλο της στήλης, είναι φανεροί οι λόγοι για τους οποίους δεν μπορούμε να τον συνυπογράψουμε, αφού θα έπρεπε, αντί για «Μαρινάκη μπουχέσα», να υπήρχε η φράση «Κουφάλες πρόεδροι των ΠΑΕ».
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: Η απροθυμία της κυβέρνησης να τα βάλει με τους καπιταλιστές που έχουν στην ιδιοκτησία τους μεγάλους αθλητικούς συλλόγους έγινε για μια ακόμη φορά ολοφάνερη. Ο τελικός του μπάσκετ για το κύπελλο Ελλάδος, αναβλήθηκε γιατί η μεν ΓΓ Αθλητισμού δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή μαθητών στις εξέδρες, η δε αστυνομία δήλωσε ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί για την ομαλή διεξαγωγή του. Εκτός όμως από την απροθυμία της, η κυβέρνηση κατέγραψε μια ακόμη ξεφτίλα, αφού πειθαρχεί στην επιλογή των ομάδων να διατηρούν τους ιδιωτικούς σκληροπυρηνικούς στρατούς από τους οργανωμένους οπαδούς και παραδέχεται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι δεν θέλει να τα βάλει μαζί τους. Αν η κυβέρνηση ήθελε να δώσει λύση, ο ΓΓ Αθλητισμού Παναγιώτης Μπιτσαξής, σε συνεργασία με την ΕΟΚ, θα αποφάσιζε τη διεξαγωγή του τελικού κεκλεισμένων των θυρών, για να στείλουν ένας σαφέστατο μήνυμα στους προέδρους των ομάδων, ότι μέχρι να διαλύσουν τους στρατούς που έχουν δημιουργήσει οι αγώνες των ομάδων τους θα γίνονται χωρίς θεατές.
ΥΓ2: Στο προηγούμενο φύλλο είχαμε αναφερθεί στην ανακοίνωση της Λέσχης Φίλων Ολυμπιακού Βόλου «Athens Club», με την οποία ασκούσε κριτική στην απόφαση του Αχιλλέα Μπέου να απομακρύνει από τη θέση του προπονητή τον Σάκη Τσιώλη και είχαμε τονίσει ότι η συγκεκριμένη ανακοίνωση δεν θα άρεσε καθόλου στον Μπέο. Η επιβεβαίωση της άποψής μας ήρθε λίγες ώρες αργότερα από την ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακού Βόλου, στην οποία ο Μπέος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την ομάδα στο τέλος της περιόδου, εξαιτίας της αχαριστίας ορισμένων που δεν αναγνωρίζουν την προσφορά του και του ασκούν κριτική.
Αν πριν λίγους μήνες κάποιος υποστήριζε ότι θα μπορούσαν να συνυπάρξουν σε εξέδρες γηπέδου οι οπαδοί του Κεραυνού Κερατέας με αυτούς του Αστέρα Εξαρχείων, είναι σίγουρο ότι θα τον πήγαιναν για εισαγωγή στο Δαφνί, χωρίς καμιά άλλη ιατρική εξέταση…
