Η ΝΔ συναγωνίζεται την κυβέρνηση στην αντιδραστικότητα των θέσεων που προτείνει για τα Πανεπιστήμια, στέλνοντας μήνυμα στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, που επιθυμεί σφόδρα τις «μεταρρυθμίσεις», ότι θα αποτελέσει άξιο συνεχιστή του ΠΑΣΟΚ. Ο Σαμαράς έβαλε μπροστά τη ΔΑΠ να παρουσιάσει τις προτάσεις κι έπειτα παρέστη στη σχετική φιέστα για να χαιρετίσει την «πρωτοβουλία», θέλοντας να μας πείσει ότι ο σχετικός φετφάς είναι «θέλημα μαζών».
Οι θέσεις της ΔΑΠ είναι ένα μείγμα διακηρύξεων και νομοθετημάτων του παρελθόντος (νόμος Γιαννάκου) με θέσεις που έχουν διατυπωθεί από τον Γιώργο Παπανδρέου και τη Διαμαντοπούλου, ομού μετά της πρότασης Σαμαρά για πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Ετσι, γίνεται λόγος για απευθείας ιδιωτική χρηματοδότηση από επιχειρήσεις ως συμπληρωματικό μέτρο οικονομικής ενίσχυσης στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, για αυστηρότερη εσωτερική αξιολόγηση του διδακτικού προσωπικού, που θα επιφέρει μέχρι και την απόλυσή του, για σύνδεση της εξωτερικής αξιολόγησης με τη χρηματοδότηση, μέσω της επίσημης κατάταξης των ελληνικών ιδρυμάτων, για bonus χρηματοδότησης που θα λαμβάνουν τα ιδρύματα ανάλογα με την κατάταξή τους, για ίδρυση παραρτημάτων των ελληνικών ιδρυμάτων στο εξωτερικό, κυρίως σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και του αραβικού κόσμου, για αντικατάσταση των συγγραμμάτων από e-readers και e-books που θα χορηγούνται στους φοιτητές, κ.λπ. Οι ΔΑΠίτες ζητούν την ίδρυση «μη κρατικών πανεπιστημίων», πρόταση της οποίας φανατικός υποστηρικτής υπήρξε και ο Παπανδρέου (έκανε πίσω στη σχετική αναθεώρηση του Συντάγματος, ως αντιπολίτευση, μόνο όταν ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες του φοιτητικού κινήματος, φοβούμενος το πολιτικό κόστος). Βέβαια, η δυνατότητα αυτή -της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων- έγινε ως ένα βαθμό πραγματικότητα με την ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής οδηγίας 36/05 από τη Διαμαντοπούλου και τη νομιμοποίηση των «κολεγίων», που συνεργάζονται με πανεπιστήμια του εξωτερικού. Η ΝΔ, όμως, επιθυμεί τον αφανισμό κάθε εμπόδιου και κλείνει το μάτι στο ΠΑΣΟΚ ότι θα είναι στο πλευρό του στη μελλοντική απόπειρα αναθεώρησης του Συντάγματος, κάνοντας νόμο πια αυτό που ήδη θα έχει γίνει και θα έχει γιγαντωθεί στη ζωή με την αλυσίδα των «κολεγίων».
Οσον αφορά στο πανεπιστημιακό άσυλο, η ΔΑΠ ξεσαλώνει, απαιτώντας από τους μπάτσους να επεμβαίνουν έστω κι αν υπάρχει μια «απλή καταγγελία». Η μανία της ΔΑΠ απέναντι σε ό,τι κινείται μέσα στο Πανεπιστήμιο και η κοντόφθαλμη πολιτική της, δίνει πάτημα στην ετέρα στην πραγματικότητα συνιστώσα της, την ΠΑΣΠ να βγει και να σηκώσει την παντιέρα του υπερασπιστή της ελευθερίας και του δημόσιου πανεπιστήμιου. Βέβαια, η ΠΑΣΠ ποντάρει στο ότι έχουμε απολέσει ομαδικά τη μνήμη μας και καλεί «τη ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, να σταματήσει τη συρραφή παλαιότερων θέσεών της που καταδικάστηκαν από το σύνολο του φοιτητικού κινήματος όπως η ίδρυση μη Κρατικών Πανεπιστημίων και η καθολική κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου». Επιχειρώντας έναν συγκερασμό των νομοθετημάτων και των θέσεων της Γιαννάκου με τις προτάσεις που κάνει η Διαμαντοπούλου στο «σχέδιο διαβούλευσης», η ΔΑΠ προτείνει: α) την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τα ακαδημαϊκά Τμήματα να έχουν ουσιαστικό λόγο στην επιλογή των εισακτέων και του αριθμού τους, β) νέο μοντέλο ακαδημαϊκής διακυβέρνησης με: Σύγκλητο με αυστηρά ακαδημαϊκά καθήκοντα. Πρυτανικό Συμβούλιο με τη συμμετοχή εκτελεστικού Διευθυντή, που θα προέρχεται από την ανοιχτή αγορά με καθήκοντα μάνατζερ. Συμβούλιο Στήριξης, με συμβουλευτικό και γνωμοδοτικό χαρακτήρα, που θα αποτελείται από εκπροσώπους του ιδρύματος, ανθρώπους της αγοράς και τοπικούς φορείς.
