Το υπουργείο Παιδείας που διατηρεί ακόμα και σήμερα, έπειτα από τη μεγάλη απεργία των 6 εβδομάδων των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας, τα χιλιάδες κενά στα σχολεία (πάνω από 500 τα κενά δασκάλων-καθηγητών μόνο στην Κρήτη), που δεν έχει φροντίσει σε πολλές περιπτώσεις να σταλούν στους μαθητές όλα τα βιβλία, «θυμήθηκε» τώρα τις «χαμένες ώρες» και έβαλε επιτακτικά το θέμα της «αναπλήρωσής» τους.
Στην ουσία, το υπουργείο ασκεί εκβιασμό στους δασκάλους, αποτρέποντάς τους από κάθε περαιτέρω σκέψη για κινητοποιήσεις μέσα σ’ αυτή τη σχολική χρονιά, επιχειρώντας συνάμα να τους εμφανίσει απολογούμενους απέναντι στους γονείς. Εκβιάζει όμως και τους γονείς και τα παιδιά και προσπαθεί να τους στρέψει ενάντια στους εκπαιδευτικούς που έδωσαν έναν ηρωικό αγώνα, υπερασπιζόμενοι το δημόσιο δωρεάν σχολειό και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία, συσπειρώνοντας γύρω τους και τη συντριπτική πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας.
Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διαφυλάξουν σαν κόρη οφθαλμού τούτο τον αγώνα τους. Να κρατήσουν ζεστή τη θετική φλόγα στα μάτια των γονιών και των μαθητών τους, σκύβοντας με αληθινό παιδαγωγικό ενδιαφέρον πάνω στο πρόβλημα.
Καμιά «λύση» που στρέφεται εναντίον των παιδιών και των γονιών τους δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή.
Προτάσεις για επέκταση κατά μια ώρα του καθημερινού ωρολόγιου προγράμματος, για μάθημα τα Σάββατα, για περιορισμό των αργιών, για κόψιμο εκδρομών, επισκέψεων κ.λπ. πρέπει να απορριφθούν σαν απαράδεκτες, γιατί εντατικοποιούν παραπέρα το σχολείο και εξοντώνουν το μικρό μαθητή.
Αλλωστε οι δυνατότητες των παιδιών δεν είναι απεριόριστες, ώστε αυτά να βομβαρδίζονται αδιάκοπα με σχολικές γνώσεις και είναι αυταπάτη να θεωρεί κανείς ότι αυτά «μαθαίνουν» κάτω από ένα τεράστιο καθεστώς πίεσης. Εδώ, στο σημερινό ωρολόγιο πρόγραμμα «αποδοτικό» θεωρείται στην ουσία το πρώτο δίωρο, το πολύ τρίωρο.
Οι εκπαιδευτικοί πρέπει ν’ αναδείξουν τη μεγάλη έκταση της ύλης, τις συνεχείς επικαλύψεις της, τα αναχρονιστικά και περιττά κομμάτια της, τις μεγάλες δυσκολίες αφομοίωσής της, αφού -ειδικά με τα νέα προγράμματα- αυτή έχει κατεβάσει τις τάξεις μια σκάλα παρακάτω στο Δημοτικό Σχολείο, την ανυμπόρια των γονιών να βοηθήσουν τα παιδιά τους στο σπίτι γιατί δε διαθέτουν τις γνώσεις αλλά και το χρόνο.
Πρέπει να αναδείξουν το βρόμικο ρόλο της «ευέλικτης ζώνης» μέσα στα αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα, ως ένας εύσχημος διανθισμένος με παιδαγωγικές σάλτσες τρόπος, ώστε να περάσει κομμάτι της χρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης στους γονιούς και τους «χορηγούς».
Παρακινούμενοι, λοιπόν, από παιδαγωγική αντίληψη, οι εκπαιδευτικοί, που σήκωσαν τις σημαίες του αγώνα, πρέπει να επιμείνουν στην αναδιάταξη της ύλης, στις περικοπές των περιττών πληροφοριών, στην απαλοιφή των επικαλύψεων, εξοικονομώντας παράλληλα χρόνο στο πρόγραμμα με την κατάργηση της «ευέλικτης ζώνης» ή και τον περιορισμό κάποιων εξόφθαλμα άχρηστων και αντιδραστικών μαθημάτων, π.χ. των Θρησκευτικών.
Γιούλα Γκεσούλη
