Ενα απαράδεκτο, κατάπτυστο κείμενο, που το απευθύνει στους υπουργούς Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Παιδείας, κυκλοφόρησε η Εκτελεστική Επιτροπή της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΠΟΕ-ΟΤΑ), με αφορμή τα δημοσιεύματα και την υπό σύνταξη Τροπολογία, που δίνει το δικαίωμα στους ιδιωτικούς και Δημοτικούς Παιδικούς Σταθμούς να αναβαθμίσουν τα νηπιακά τμήματα που κατέχουν σε Νηπιαγωγεία για το έτος 2007-08, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι πρόσθετες ανάγκες που θα προκύψουν από την εφαρμογή της υποχρεωτικότητας της Προσχολικής Εκπαίδευσης για ένα έτος (Ν. 3518/2006, άρθρο 73).
Οι ξεσκολισμένοι γραφειοκράτες συνδικαλιστές εκφράζουν την ανησυχία τους, ταυτιζόμενοι απόλυτα με τα συμφέροντα των Δημάρχων, που δε θέλουν να χάσουν την πελατεία των νηπίων, από τα οποία εισπράττουν τσουχτερά «τροφεία» και που δεν επιθυμούν επουδενί να διαταραχτεί το εργασιακό καθεστώς γαλέρας που έχουν επιβάλει (ο φόβος της ανεργίας είναι η δαμόκλειος σπάθη) στις Νηπιαγωγούς που εργάζονται στους Παιδικούς Σταθμούς τους.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δηλαδή της ΠΟΕ-ΟΤΑ κάνει κριτική στην προωθούμενη τροπολογία της κυβέρνησης από τα δεξιά.
Οι εκπρόσωποι -υποτίθεται- των εργαζόμενων ανησυχούν που η Τροπολογία θα «δημιουργήσει διαφορετικό καθεστώς για τα παιδιά έως 5 χρονών και διαφορετικό για τα παιδιά ηλικίας 5-6 ετών (τροφεία, σίτιση, ώρες παραμονής κ.λπ.)».
Ανησυχούν που μια μερίδα της «πελατείας» δε θα πληρώνει πια, αφού θα υπαχθεί στη δικαιοδοσία του υπουργείου Παιδείας.
Η ξετσιπωσιά τους δεν έχει όρια και δεν αφορά μόνο στην υπεράσπιση του ανταποδοτικού τέλους των «τροφείων», που καθιερώθηκε μετά το πέρασμα των Κρατικών Παιδικών Σταθμών στους Δήμους και που οι γονείς καταβάλλουν «αδιαμαρτύρητα» κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, αφού πρόκειται για τα παιδιά τους. Αφορά και στην υπεράσπιση της «εύρυθμης λειτουργίας» των Παιδικών Σταθμών, η οποία συνίσταται, κατ’ αυτούς, στη διατήρηση των υπαρχουσών εργασιακών σχέσεων (η Τροπολογία «μεθοδεύει την περαιτέρω ανατροπή των εργασιακών σχέσεων» σημειώνουν).
Είναι γνωστό, ότι λόγω της μεγάλης ανεργίας, Νηπιαγωγοί του κλάδου ΠΕ, δηλαδή πτυχιούχοι των παλιών σχολών Νηπιαγωγών και των Παιδαγωγικών Τμημάτων των ΑΕΙ, καταφεύγουν στους Παιδικούς Σταθμούς προκειμένου να εργαστούν για να επιβιώσουν, αποδεχόμενοι ένα διαφορετικό καθεστώς λειτουργίας από αυτό των συναδέλφων τους στο Δημόσιο Νηπιαγωγείο (μισθοί, μεγαλύτερα ωράρια, ανάθεση έργου φροντίδας των παιδιών και όχι μόνο εκπαιδευτικού έργου, συμβάσεις ορισμένου χρόνου κ.λπ.).
Οι Δήμοι διατηρούν τις επιχειρήσεις τους εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο τους εργαζομένους τους και μαδώντας τους δημότες τους. Ο τομέας των Παιδικών Σταθμών είναι μιας πρώτης τάξεως προσοδοφόρα επιχείρηση, γιατί και εξασφαλισμένη πελατεία έχει (οι εργαζόμενοι γονείς βάζουν «μέσο» για να βρουν σ’ αυτούς μια θέση για τα παιδιά τους) και κέρδη αποφέρει μέσω των τροφείων και της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων σ’ αυτούς. Η χαλάρωση της δουλειάς τους καλοκαιρινούς μήνες, με τις άδειες των γονιών, επιτρέπει στους δημοτικούς άρχοντες να εξασφαλίζουν τη λειτουργία των Παιδικών Σταθμών χρησιμοποιώντας εργαζόμενους με συμβάσεις (π.χ. οχτάμηνη σύμβαση). Και φυσικά οι Δήμοι είναι ιδιαίτερα φειδωλοί όταν πρόκειται να δώσουν χρήματα για την ανανέωση της υποδομής των Παιδικών Σταθμών (παιδαγωγικό υλικό, υλικοτεχνική υποδομή κ.λπ.). Πάμπολλες είναι οι καταγγελίες στον Τύπο, αφότου οι κρατικοί Παιδικοί Σταθμοί πέρασαν στους Δήμους, μετά την ψήφιση των νόμων της αποκέντρωσης (Ν.2218/94 και Ν. 2240/94).
Οι Νηπιαγωγοί (και όχι Βρεφονηπιοκόμοι), που εργάζονται σε Παιδικούς Σταθμούς, αναγκάζονται λοιπόν να αποδεχτούν το εργασιακό αυτό καθεστώς και να θέσουν υπό αμφισβήτηση και τον επιστημονικό και εκπαιδευτικό τους ρόλο, αποδεχόμενοι να κάνουν και άλλο έργο πλην του εκπαιδευτικού.
Ερχεται, λοιπόν, τώρα η ΠΟΕ-ΟΤΑ για να υπερασπίσει με φανατισμό το δια της βίας (η απειλή της ανεργίας είναι άσκηση μέγιστης βίας) επιβαλλόμενο εργασιακό καθεστώς, τουλάχιστον στην κατηγορία αυτή των εργαζόμενων Νηπιαγωγών, και να προσυπογράψει την αμφισβήτηση του εκπαιδευτικού τους ρόλου.
Σημειώνεται ότι στα νηπιακά τμήματα των Παιδικών Σταθμών δεν είναι υποχρεωτική η εφαρμογή του εκπαιδευτικού αναλυτικού προγράμματος του υπουργείου Παιδείας, ούτε αυτά εποπτεύονται από το ΥΠΕΠΘ.
Η ΠΟΕ-ΟΤΑ συνιστά με ιδιαίτερη έμφαση την προσοχή των υπουργείων Εσωτερικών και Παιδείας στο να μη διαταραχτεί επουδενί το υπάρχον εργασιακό καθεστώς στους Παιδικούς Σταθμούς, όσον αφορά στην κατηγορία των Νηπιαγωγών, παρόλο που και η Τροπολογία συμφωνεί επ’ αυτού, προβλέποντας ότι οι εργασιακές συνθήκες των Νηπιαγωγών «διέπονται υπό τους όρους των οικείων συμβάσεων» ακόμα και μετά την αναβάθμιση των νηπιακών τμημάτων των Παιδικών Σταθμών σε Νηπιαγωγεία, εποπτευόμενα από το υπουργείο Παιδείας.
Οι γραφειοκράτες ψεύδονται ασύστολα, όταν δηλώνουν ότι ανησυχούν για τη διατάραξη του οικογενειακού προγραμματισμού με τις αλλαγές στα ωράρια λειτουργίας των νηπιακών τμημάτων, αφού γνωρίζουν πολύ καλά ότι με τη λειτουργία του Δημόσιου Ολοήμερου Νηπιαγωγείου, αυτό έχει προσαρμοστεί ούτε λίγο-ούτε πολύ, ως προς το ωράριο, σε αυτό των Παιδικών Σταθμών.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία προχωρά όμως κι ένα βήμα παραπέρα.
Ζητάει την εξίσωση Νηπιαγωγών και Βρεφονηπιοκόμων, με μια πολύ απλή ισοπεδωτική λογική, επικαλούμενη «την ύπαρξη σχολών με επικάλυψη στο γνωστικό αντικείμενο της νηπιακής ηλικίας».
Στο σημείο αυτό, οι γραφειοκράτες, αποδεικνύουν ότι έχουν παντελή άγνοια των συνιστωσών που εμπλέκονται στο χώρο της αποκαλούμενης προσχολικής ηλικίας (ως προσχολική ηλικία ορίζεται η ηλικία των 0-6 χρόνων, ως την ημέρα δηλαδή που το παιδί διαβαίνει την πόρτα του Δημοτικού Σχολείου). Αντί, λοιπόν, να το βουλώσουν -όπως θα έπρεπε- αυτοί σπεύδουν να πάρουν θέση, χολοσκώντας αποκλειστικά για τα συντεχνιακά συμφέροντα των εμπλεκόμενων εργαζόμενων με διαφορετικά πτυχία στο χώρο αυτό και με την αγωνία για τα ψηφαλάκια να τους διαπερνά.
Η μη καθιέρωση ως τώρα της υποχρεωτικότητας του Νηπιαγωγείου τροφοδοτούσε τα συντεχνιακά χαρακτηριστικά και συμπεριφορές και δημιουργούσε σύγχυση γύρω από τους ρόλους του κάθε πτυχιούχου εργαζόμενου κυρίως στους Παιδικούς Σταθμούς.
Το Νηπιαγωγείο καθ’ όλη την ιστορική παρουσία και διαδρομή του (παρόλο που δεν ήταν υποχρεωτική η φοίτηση σ’ αυτό), λειτούργησε και λειτουργεί στο πλαίσιο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, λογίζεται ως τμήμα της και αφορά συγκεκριμένη εκπαίδευση που παρέχεται στα παιδιά της συγκεκριμένης ηλικίας των 4-6 ετών.
Για το λόγο αυτό στελεχώνεται από εκπαιδευτικό προσωπικό, κατηγορίας ΠΕ, που είναι πτυχιούχοι (Ν.1566/85) των παλιών σχολών Νηπιαγωγών και των Παιδαγωγικών Τμημάτων των ΑΕΙ, έχει συγκεκριμένο αναλυτικό πρόγραμμα και περιεχόμενο σπουδών, καθορισμένο από το ΥΠΕΠΘ και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.
Συνεπώς, ο ρόλος του -κυρίως εκπαιδευτικός- δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να συγχέεται με αυτόν του Παιδικού Σταθμού, που είναι κυρίως ρόλος μέριμνας και φροντίδας του παιδιού, χωρίς φυσικά να παραβλέπεται ότι και στο Νηπιαγωγείο παρέχεται αγωγή με την ευρύτερη έννοια που παρέχεται αυτή σε κάθε οργανωμένη και δομημένη κοινωνική μορφή.
Ο ρόλος του Νηπιαγωγού δεν πρέπει επίσης να συγχέεται με το ρόλο του Βρεφονηπιοκόμου που αφορά στην ηλικία των 0-4 ετών.
Βεβαίως οι Βρεφονηπιοκόμοι (όταν είναι πτυχιούχοι των ΤΕΙ) έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν πραγματική αναβάθμιση των σπουδών τους, ώστε αυτές να γίνουν πανεπιστημιακού επιπέδου. Αυτό είναι θεμιτό και εμείς ιδιαίτερα δε θα διαφωνήσουμε σ’ αυτό, αφού υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της πανεπιστημιακής μόρφωσης για όλους και διεκδικούμε την κατάργηση των ΤΕΙ, που λειτούργησαν από τα γεννοφάσκια τους ως υποκατάστατα πανεπιστημιακής Παιδείας και ως «καθρεφτάκια» για να ξεγελιούνται οι πόθοι της νεολαίας για πανεπιστημιακή μόρφωση.
Είναι όμως άλλο αυτό και άλλο η διεκδίκηση της «πίττας» (ας μας επιτραπεί η έκφραση) της ηλικίας των 4-6 ετών από τους Βρεφονηπιοκόμους, ηλικία που έχει άλλες απαιτήσεις ως προς την προετοιμασία του παιδιού για το Δημοτικό Σχολείο. Οι ρόλοι πρέπει να είναι διακριτοί, χωρίς να αμφισβητείται η σπουδαιότητα και σημασία κανενός επαγγέλματος και καμιάς επιστήμης.
Οσοι καλλιεργούν τις αυταπάτες, αλλά και την αντιδραστική τελικά θεωρία της εξίσωσης των πάντων και της εξαφάνισης των διαφορών στα επαγγέλματα (ακόμα και στην πρώτη φάση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, που καταργείται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι αδύνατη η εξίσωση των πάντων και ο εργαζόμενος αμείβεται σύμφωνα με την ποιότητα και την ποσότητα της δουλειάς, ώστε να υπάρχει κίνητρο για να προχωρήσει η κοινωνία μπροστά. Το υλικό κίνητρο, βεβαίως, δεν είναι το πρωτεύον. Υπάρχει και το ιδεολογικό κίνητρο, το κίνητρο δηλαδή του χτισίματος μιας νέας ανώτερης κοινωνίας με κέντρο τον Ανθρωπο) παίζουν απλά ανέξοδα με τις μη προωθητικές για τη σκέψη και την ταξική συμπεριφορά συντεχνιακές λογικές και ψαρεύουν ψηφαλάκια, χαϊδεύοντας αυτιά.
Τα πυρά στρέφονται και κατά της ΕΣΑΚ, της συνδικαλιστικής παράταξης του Περισσού, της οποίας ο εκπρόσωπος στην ΠΟΕ-ΟΤΑ, Γενικός Γραμματέας, Γιώργος Καταχανάς συνυπογράφει με τον Πασόκο Πρόεδρο Θέμη Μπαλασόπουλο το κατάπτυστο κείμενο που προαναφέραμε.
Τούτο βέβαια δεν είναι τυχαίο, αν θυμηθεί κανείς τα έργα και τις ημέρες των «κόκκινων» (τρομάρα τους) Δημάρχων απέναντι στο εργαζόμενο προσωπικό των Δήμων τους και απέναντι στους δημότες τους (κοινή είναι η φορομπηχτική πολιτική), αλλά και τις θέσεις της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ (του δημόσιου τομέα) για τα λεγόμενα «παιδικά κέντρα», στα οποία συγκεντρώνονται υποχρεωτικά τα παιδιά ηλικίας 2-6 ετών για 5-7 ώρες και στα οποία μέσα διαχέεται το Νηπιαγωγείο χωρίς καθορισμένους εκπαιδευτικούς στόχους και ρόλο. Ας αφήσουμε δε που σε αυτά τα «παιδικά κέντρα» προτείνεται η χρησιμοποίηση των φοιτητών των Παιδαγωγικών Τμημάτων ως «βοηθών Νηπιαγωγών», ώστε να κάνουν έτσι την πρακτική τους άσκηση «με κάποια αμοιβή». Την πρακτική αυτή της εξασφάλισης κατ’ ουσίαν μαύρου εργατικού δυναμικού ακολουθούν, βεβαίως, κατά κόρον ήδη οι Δήμοι.
Γιούλα Γκεσούλη
