Η επίσκεψη της αμερικανίδας ΥΠΕΞ Κοντολίζα Ράις στη Μέση Ανατολή ήταν πράγματι μία πολύ… επιτυχημένη περιοδεία! Η Κοντολίζα μάζεψε τα ανδρείκελά της, τα στοίχισε το ένα δίπλα στο άλλο σαν καλά στρατιωτάκια και τα έβαλε να υπογράψουν άλλη μια δήλωση υποταγής στην αμερικάνικη «νέα στρατηγική», της ανάπτυξης άλλων 20.000 στρατιωτών στο Ιράκ. Ταυτόχρονα, επανέλαβε τις δεσμεύσεις της για την αναβίωση του «οδικού χάρτη» στην Παλαιστίνη (του αμερικανόπνευστου «ειρηνευτικού» σχεδίου που έχει απορρίψει ήδη ο παλαιστινιακός λαός), στην εγκάρδια συνάντηση που είχε με τον Αμπάς, δηλώνοντας ότι μέσα στους επόμενους μήνες θα επιταχύνει την πρόοδο στην κατεύθυνση του «οδικού χάρτη», μιας και πολλά χρόνια περίμεναν οι Παλαιστίνιοι να φτιάξουν το δικό τους κράτος και οι Ισραηλινοί να ζήσουν με ασφάλεια!
Τέλος, στρίμωξε ξανά το Ιράν, καταγγέλλοντας ότι ενισχύει τους Ιρακινούς αντάρτες (!!!) και απέσπασε τη συγκατάβαση των οχτώ αραβικών κρατών (Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Ιορδανία και Αίγυπτος) στην αντιϊρανική της πολιτική. Στην κοινή ανακοίνωση που υπέγραψαν, όχι μόνο συντάσσονται με την αμερικάνικη πολιτική, αλλά αφήνουν αιχμές ενάντια στην ανάμιξη του Ιράν στα εσωτερικά του Ιράκ (χωρίς όμως να τολμούν να το κατονομάσουν).
Oπως ανέφερε η Ουάσιγκτον Ποστ, «η Ράις περιοδεύει στη Μέση Ανατολή για να κερδίσει στήριξη στο σχέδιο του Μπους και να δώσει ώθηση σ’ αυτό που αυτή αποκαλεί “δεσπόζουσα” συμμαχία των αραβικών κρατών που αντιτίθενται σε βίαιους εξτρεμιστές όπως το Ιράν, η Συρία, η Χεζμπολά και η Χαμάς» (17/1/07).
Την ίδια στιγμή οι Αμερικάνοι στέλνουν άλλο ένα αεροπλανοφόρο στην περιοχή (για πρώτη φορά μετά το 2003) εκπέμποντας άλλο ένα μήνυμα πυγμής προς πάσα κατεύθυνση.
Ολα καλά λοιπόν! Πανηγυρισμούς όμως δε βλέπουμε και… ανησυχούμε. Γιατί μπορεί οι Αμερικάνοι να θέλουν να φτιάξουν ένα αραβικό «συνασπισμό των προθύμων» για τα μελλοντικά τους σχέδια, μπορεί να θέλουν να στριμώξουν το Ιράν να ευθυγραμμιστεί με την πολιτική τους (ας μην ξεχνάμε ότι το Ιράν είναι η μόνη χώρα της περιοχής που έδωσε χρήματα στην κυβέρνηση της Χαμάς και συνεχίζει να στηρίζει τη Χεζμπολά), μπορεί να θέλουν να φανούν ότι κάτι κάνουν για εσωτερική κατανάλωση, αυτό όμως δε γίνεται αν δεν πετύχουν σε τρία τουλάχιστον βασικά μέτωπα.
Πρώτα απ’ όλα στο Παλαιστινιακό, αναβιώνοντας τη νεκρή (για την ακρίβεια: σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης) «ειρηνευτική» διαδικασία, παρεούλα με τον Αμπάς. Υστερα στο Ιράκ, καταφέρνοντας να στήσουν μια σταθερή κυβέρνηση-μαριονέτα που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Και τέλος στο Λίβανο, απομονώνοντας τη Χεζμπολά ή αδρανοποιώντας την, ώστε να μην είναι πρόβλημα για τα μελλοντικά τους σχέδια. Αν πετύχουν σ’ αυτά τα μέτωπα, το στρίμωγμα του Ιράν και της Συρίας θα είναι «piece of cake».
Τίποτα όμως δεν προμηνύει ότι θα κάνουν το παραμικρό βήμα μπροστά σε οποιοδήποτε απ’ τα παραπάνω μέτωπα, γι’ αυτό και η περιοδεία Ράις δεν πρόσθεσε τίποτα το καινούργιο που να δημιουργεί μια νέα δυναμική για την αμερικάνικη πολιτική στη Μέση Ανατολή. Το να μαζέψεις τα στρατιωτάκια σου και να τα βάλεις να σου γλείφουν τα πόδια δεν είναι και τόσο δύσκολο. Το δύσκολο είναι να παίξεις σωστά το… σκάκι μ’ αυτά τα στρατιωτάκια, όταν δεν έχεις απέναντί σου παρόμοια στρατιωτάκια αλλά μαχητές και αντάρτικα κινήματα που δεν αστειεύονται.
