Γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ», ότι το σχέδιο Κρατικού Προϋπολογισμού 2011 είναι ένα κωλόχαρτο. Δεν φανταζόμασταν, όμως, πόσο αναξιόπιστο θα μπορούσε να είναι αυτό το κωλόχαρτο. Είναι πολλά τα χρόνια που μελετάμε κρατικούς προϋπολογισμούς, ξέρουμε ότι πάντοτε οι κυβερνήσεις μαϊμουδίζουν τα στοιχεία, για να παρουσιάσουν ωραιοποιημένη την εικόνα της πολιτικής τους, τέτοια αυθαιρεσία, όμως, τέτοιο τυχοδιωκτισμό δεν τα έχουμε ξαναδεί ποτέ. Τα μεγέθη του προϋπολογισμού θυμίζουν πλίνθους και κεράμους ατάκτως ερριμμένους.
Επιλέγουμε ένα μόνο παράδειγμα, όχι τυχαίο, αφού πρόκειται για κομβικό στοιχείο του προϋπολογισμού. Το Μνημόνιο προβλέπει μια σειρά μέτρα για το 2011, ύψους 9,15 δισ. ευρώ. Το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 4 Οκτώβρη, επαναλαμβάνει τον ίδιο αριθμό, παρουσιάζοντας αναλυτικά τα διάφορα μέτρα μέσω των οποίων υποτίθεται ότι θα εξασφαλιστούν τα 9,15 δισ. ευρώ (στο σκέλος των εσόδων και στο σκέλος των δαπανών (πίνακας 2.2, σελίδα 25 του προσχέδιου). Ενάμιση μήνα μετά, στις 18 Νοέμβρη που δόθηκε στη δημοσιότητα το τελικό σχέδιο του προϋπολογισμού, ως διά μαγείας το συγκεκριμένο ποσό κατέβηκε στα 8,2 δισ. ευρώ (πίνακας 27, σελίδα 105 εισηγητικής έκθεσης)! Πώς έγινε αυτό; Απλούτατα, με τη μέθοδο που είναι γνωστή ως μπαλαμούτι. Κόψε 100 εκατ. από δω, κόψε άλλα 200 από εκεί, άλλα 400 από παραπέρα, βάλε για ξεκάρφωμα καμιά πενηνταριά σε κάποιον κωδικό και… έτοιμο το αποτέλεσμα. Για ποιο λόγο; Για να εφαρμοστεί η μέθοδος του Ταμτάκου. Το καρπούζι το βάζουμε 3,99, όχι 4,00. Για να φανεί ότι το σύνολο των μέτρων, παλιών και νέων, του 2011 είναι 14,33 δισ. (6,13 τα νέα και 8,2 τα παλιά μέτρα) και όχι 15,28 που θα ήταν κανονικά.
Και γιατί η τρόικα δεν είπε κουβέντα, αλλά τα βρήκε όλα εντάξει; Γιατί υποτίθεται ότι η τρόικα έκανε έλεγχο με βάση τα στοιχεία μέχρι 30 Σεπτέμβρη! Ετσι (υποτίθεται ότι) εξηγείται και το γεγονός ότι η τρόικα «εκτίμησε» ότι το πρόγραμμα του 2010 θα εφαρμοστεί πλήρως, μολονότι από τον ίδιο τον προϋπολογισμό φαίνεται μια «μαύρη τρύπα» 1,6 δισ. (που στο τέλος θα είναι πολύ μεγαλύτερη).
Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Σίγουρα όχι η κυβέρνηση την τρόικα. Ούτε η τρόικα την κυβέρνηση. Και οι δυο μαζί κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό. Και για την κυβέρνηση και για την τρόικα ο προϋπολογισμός δεν έχει καμιά σημασία. Οι βουλευτές είναι απλά ένας λόχος Χατζηαβάτηδων που θα ψηφίσουν, σε πανηγυρικό κλίμα και με μπόλικες αναφορές στη… γιορτή της δημοκρατίας, έναν προϋπολογισμό, εν γνώσει τους ότι είναι εξ ολοκλήρου ψεύτικος. Στη συνέχεια, κυβέρνηση και τρόικα θ’ αρχίσουν τις προσαρμογές προς τα πραγματικά δεδομένα και τις πραγματικές πολιτικές που θα εφαρμόσουν.
Προς το παρόν σκορπίζουν καθησυχασμούς προς όλες τις κατευθύνσεις. Τα γνωστά «δεν». Δεν θα πειράξουμε μισθούς και συντάξεις, δεν θα βάλουμε νέους φόρους και τα παρόμοια. Και πώς θα βγουν 15 δισ. όταν το 2010 δεν βγήκαν τα λιγότερα από 6 που είχαν προγραμματίσει; Φαίνεται πως ανακάλυψαν ξαφνικά τη μαγική συνταγή του… δουλέματος.
Στον πίνακα που παραθέτουμε, κάνουμε μια απλή σύγκριση των «προβλέψεων» που υπάρχουν στο προσχέδιο και στο τελικό σχέδιο του προϋπολογισμού για θεμελιώδη μεγέθη της οικονομίας. Η αυθαιρεσία είναι χαρακτηριστική. Μέσα σε ενάμιση μήνα άλλαξαν βασικά μεγέθη. Για παράδειγμα, πώς βρήκαν ότι το ΑΕΠ το 2010 θα πέσει κατά 4,2% (και όχι κατά 4%), ενώ το 2011 θα πέσει κατά 3% (και όχι κατά 2,6%); Τι μεσολάβησε σ’ αυτές τις 45 μέρες και τους… άνοιξε τα μάτια; Πώς κατέληξαν σε τόσο μεγάλες διαφορές «εκτιμήσεων» για τις εισαγωγές και τις εξαγωγές; Γιατί άλλαξε το ποσοστό της ανεργίας για το 2009; Αν μη τι άλλο, το 2009 έχει κλείσει εδώ κι ένα χρόνο και η ανεργία δεν είναι μέγεθος που επηρεάζεται από την αναθεώρηση της Eurostat. Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι σβήνουν και γράφουν στο πόδι, για να υπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες και όχι για να κάνουν μια όσο το δυνατόν πιο αξιόπιστη πρόβλεψη. Αυτή τους αφήνει αδιάφορους και ιδού γιατί.
Στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο του περασμένου Αυγούστου (σελίδα 5) αναφέρονται τα εξής αξιοσημείωτα: «Ο προϋπολογισμός για το 2011 θα είναι μέρος ενός τριετούς κυλιόμενου μεσοπρόθεσμου πλαισίου και ο υπουργός Οικονομικών θα μπορεί να καθορίζει την οροφή για τα ανώτατα όρια δαπανών για τα υπουργεία, τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και τους κοινωνικούς προϋπολογισμούς, ώστε να διευρυνθεί το πεδίο εφαρμογής της δημοσιονομικής πολιτικής και στη γενική κυβέρνηση».
Καμιά αξία, λοιπόν, δεν έχει ο προϋπολογισμός. Εκείνο που μετράει είναι το τριετές κυλιόμενο πλαίσιο που καθορίζει η τρόικα. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση έχει το ελεύθερο να χρησιμοποιεί τον προϋπολογισμό κατά το δοκούν, ως ένα προπαγανδιστικό πλαίσιο. Κυβέρνηση και τρόικα ξέρουν πολύ καλά ότι τα νούμερα δε βγαίνουν με τίποτα. Ούτε τους ενδιαφέρει να βγουν. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι πρώτον να στύβουν τον ελληνικό λαό για να πληρώνονται οι τοκογλύφοι του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου και δεύτερο να προωθούν τα μέτρα «κινεζοποίησης» του ελληνικού προλεταριάτου, ώστε να αυξάνεται συνεχώς ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Μην κοιτάτε τα νούμερα, λοιπόν, κοιτάτε τις πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται και θα παρθούν.
