Παρά την αποπροσανατολιστική προπαγάνδα των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ περί μείωσης των κατειλημμένων σχολείων, αυτά συνέχισαν να αυξάνονται και αυτή την εβδομάδα. Η λασπολογία, η απαξίωση, η μαύρη προπαγάνδα, οι τραμπουκισμοί διευθυντάδων και «αγανακτισμένων γονέων», οι απειλές εισαγγελέων σε πολλές περιπτώσεις, όχι μόνο δεν έκαμψαν τους μαθητές (ακόμα και σε κείνα τα σχολεία που ξεκίνησαν πριν από τέσσερις εβδομάδες), αλλά τους θύμωσαν ακόμα περισσότερο.
Για χτες το μεσημέρι είχαν οριστεί και οι πρώτες πορείες, που στις περισσότερες των περιπτώσεων όρισαν τα διάφορα συντονιστικά που έγιναν με πρωτοβουλία της ΚΝΕ. Ο Περισσός εκμεταλλεύεται το κενό πολιτικής που υπάρχει στο μαθητικό κίνημα, προκειμένου να το χειραγωγήσει και ελέγξει. Αυτό γίνεται κυρίως σε επίπεδο αιτημάτων, γιατί σε επίπεδο συνελεύσεων η ΚΝΕ δεν έχει τη δύναμη να επιβάλει τη θέλησή της. Επειδή το ίδιο το μαθητικό κίνημα έχει αδυναμία ενιαίας έκφρασης και συσπείρωσης γύρω από συγκεκριμένα αιτήματα-διεκδικήσεις αιχμής, τα συντονιστικά του Περισσού βάζουν ένα «πακέτο» γενικόλογων αιτημάτων, κανένα από τα οποία δε μπορεί να αποτελέσει αιχμή για το σημερινό κίνημα. Η αύξηση των δαπανών για την Παιδεία, και το ένα σχολείο κοινό για όλους τους μαθητές μέχρι τα 18, είναι σωστά αιτήματα, πρέπει να προβληθούν από τους μαθητές, γιατί όμως απουσιάζει ένα σημαντικότατο αίτημα αιχμής, όπως είναι η κατάργηση της βάσης του 10, που θα μπορούσε να συσπειρώσει το μαθητικό κίνημα, να του ανοίξει «μέτωπο» προς την κυβέρνηση και να τροφοδοτήσει με «καύσιμα» τον αγώνα του;
Είναι φανερό, ότι ο Περισσός δεν θέλει ένα μαθητικό κίνημα νικηφόρο. Θέλει ένα κίνημα διαμαρτυρίας, από το οποίο να κάνει στρατολογίες για τη νεολαία του. Ουδέποτε στράφηκε ενάντια στο «νοικοκυριλίκι» και τα συντηρητικά ανακλαστικά της κοινωνίας, ουδέποτε είδε με θετικό μάτι τις καταλήψεις ως μορφή αγώνα στην εκπαίδευση (αναγκάζεται να τις ανεχτεί, γιατί δε μπορεί να κάνει αλλιώς) και θέλει κάποια στιγμή να κλείσει κι αυτός ο γύρος των μαθητικών καταλήψεων, με την κούραση και τον κλειστό ορίζοντα. Γιατί, βέβαια, δε θα μπορέσουν οι καταλήψεις να τραβήξουν επ’ άπειρο με γενικόλογα αιτήματα. Ενώ αν συσπειρώνονταν γύρω από την κατάργηση του 10, θα είχαν ένα στόχο άμεσο, χειροπιαστό και επιτεύξιμο. Στη βοήθεια του Περισσού ποντάρει και η κυβέρνηση, γι’ αυτό και τις τελευταίες μέρες χαμήλωσαν κάπως οι τόνοι.
