Στο κομματικό ραδιόφωνο του «902» μίλησε για τα αποτελέσματα από την πρόσφατη επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού στην Ελλάδα ο Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής της ΚΕ του Περισσού. Στο τέλος ήρθε και η ερώτηση χάριν της οποίας έγινε όλη η συνέντευξη: «Μια παρατήρηση που γίνεται, η οποία θεωρείται από αυτούς που την κάνουν, ότι φέρνει σε δύσκολη θέση το ΚΚΕ, είναι ότι αυτές οι συμφωνίες της ελληνικής κυβέρνησης με την Κίνα έχουν γίνει με μία χώρα, η οποία είναι κομμουνιστική». Η απάντηση έχει ενδιαφέρον:
«Εμείς σε αυτό το θέμα έχουμε τοποθετηθεί με αποφάσεις Συνεδρίων του Κόμματός μας υπεύθυνα και νηφάλια. Εχουμε διαπιστώσει μια πορεία που βαθαίνει η ταξική πόλωση στην κοινωνία της Κίνας, αναπτύσσονται καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Εξάλλου και το ίδιο το ΚΚ Κίνας δε χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα της χώρας σαν δικτατορία του προλεταριάτου».
Το «Κ»Κ Κίνας δεν χαρακτηρίζεται ούτε ως «αυτοκαλούμενο» ούτε ως κάτι άλλο εκτός από Κομμουνιστικό Κόμμα. Το πολιτικό σύστημα «δεν είναι δικτατορία του προλεταριάτου», αλλά τι είναι; Είναι δικτατορία του κεφάλαιου; Είναι κάτι άλλο, ενδιάμεσο, πρωτοφανές στην ιστορία; Και η οικονομική βάση της χώρας τι είναι; «Αναπτύσσονται –λέει– καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής» και «βαθαίνει η ταξική πόλωση». Αρα, και πάλι δεν έχουμε καπιταλισμό, αλλά κάτι… ενδιάμεσο, πρωτοφανές κι αυτό στην παγκόσμια Ιστορία. Λες και το κινέζικο σύστημα γεννήθηκε χτες κι ακόμα βρίσκεται σε διαδικασία μετάβασης.
Η Κίνα ουδέποτε ολοκλήρωσε το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της, μετά τη νίκη της επανάστασης το 1949. Γι’ αυτό και η πορεία επιστροφής στον καθαρό καπιταλισμό ήταν ομαλή και γρήγορη. Το μονοκομματικό σύστημα κάθε άλλο παρά εργαλείο της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι. Είναι εργαλείο μιας σκληρής δικατορίας του κεφάλαιου, οι κάτοχοι του οποίου βρίσκονται κυρίως στα ψηλά κλιμάκια της κομματικής και κρατικής ιεραρχίας. Το μοντέλο του κρατικού καπιταλισμού εξελίχτηκε τα τελευταία 20 χρόνια, τα σύνορα άνοιξαν για το χρηματιστικό κεφάλαιο του υπόλοιπου ιμπεριαλιστικού κόσμου και σήμερα η Κίνα είναι μια από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη, χάρη κυρίως στη μεσαιωνικού τύπου εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης.
Γιατί άραγε ο Περισσός διστάζει να πει αυτές τις απλές αλήθειες, αλλά γυρίζει γύρω από το θέμα; Γιατί απλούστατα έχει αναπτύξει «αμοιβαία επωφελείς» σχέσεις με την ηγεσία του κινέζικου κόμματος εξουσίας, όπως έδειξε και η προ καιρού επίσημη επίσκεψη της Παπαρήγα στην Κίνα.
