Να ‘μαστε πάλι εδώ Αντρέα κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί. Συγνώμη, ξεχάστηκα με το παλιό τραγούδι των φιλοσόφων Ρασούλη – Μικρούτσικου (ποιου υπουργού ρε;). Μου αρέσουν γιατί έχουν υποκοριστικά επίθετα σε –ούλης και –ούτσικος, που σε βγάζουν από τον κόπο του αναλογισμού, είναι ευδιάκριτο το μέγεθός τους. Τι να κάνω, τραγουδάω εδώ στο δάσος τιμώντας τη γιορτή μουλαριού που έχουν σήμερα (16/2) στις ΗΠΑ, αλλά και για να συνοδεύσω τα μακαριστά σκάνδαλα στην τελευταία κατοικία τους (στ’ αρχεία τους). Α, ρε Χαζόπουλε, κοίτα κορμάρες πουστηρίζουν τ’ αστήρικτα…
Habemus papam! Θηβών Ιερώνυμο, συνώνυμο του αρχηγού των Απάτσι (Τζερόνιμο), με σαρανταπεντάρι ψήφων και κατά κόσμον Ιωάννη Λιάπη, όστις χειροτονήθηκε το εθνοσωτήριον 1967. Καμία σχέση βέβαια με τον ξάδερφο Λιάπη, ούτε με λιάπηδες και κατσαπλιάδες. Τέλος πάντων, το πρόβλημα δεν είναι εκεί, τουλάχιστον προς το παρόν. Το πρόβλημα είναι ότι πάνω στα τριήμερα… habemus Τσίπραμ. Θα μου πείτε, γιατί πρόβλημα ο αναμενόμενος α-λέξις; Γιατί, παιδιά μου, θα μας κάνει να αντιληφθούμε πόσο λάθος είμαστε και να κλάψουμε γοερά στην αιματοβαμμένη από σφαγμένες κόρες και παλικάρια ποδιά του. There’s no reason for revolution, not anymore για να μιλάμε και τη διαδικτυακή γλώσσα της αντι-παγκοσμιοποίησης την οποία πρωτίστως διδαχθήκαμε από αμερικανικές ταινίες. Το πρόγραμμα ειρηνικής και of course αναίμακτης κατάληψης της εξουσίας βαδίζει γοργά προς υλοποίηση (μη ρωτάτε αν έχει ενταχθεί στο Δ΄ΕΣΠΑ, θα σας γελάσω). Ενα πρωί θα σηκωθούμε, θα βάλουμε τα αποσμητικά και τα σακάκια μας (ή θα βαφτούμε και θα πάρουμε τα νταούλια μας, όσοι ανήκουμε στις άλλες συνιστώσες της ρι.ζα.-ς) και θα πάμε να πάρουμε την εξουσία. Από το ταχυδρομείο, από κα’να πολυκατάστημα, δεν ξέρω ακριβώς, θα μας πουν όταν σταθεροποιηθεί το ποσοστό που έγινε ήδη διψήφιο (σκάσανε απ’ τη ζήλεια τους οι άλλες φιλεξούσιες…). Οι σάλπιγγες των θαυμαστριών θα ηχήσουν και θα πέσουν τα τείχη της Ιεριχούς σαν χάρτινοι πύργοι, για να εισέλθει η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων και να βρει τον αγαπημένο της Γκιούλιβερ. Τι, μόνο οι άλλοι θα πάρουν την Πόλυ και τις χαμένες παρτίδες της μεγάλης γελάδας;
Αλήθεια, τελικά πώς να αποκαλούμε τα Σκόπια;
Και τώρα εγερθείτε. Ετεροχρονισμένα, αλλά για λόγους ιστορικής μνήμης, η στήλη σώζει στ’ αρχεία της την ακόλουθη ανακοίνωση, με την υποδειγματική σύνταξή της (αγράμματοι σύντροφοι, την προσοχή σας παρακαλώ): «Την ημέρα που οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά στις 14 του Φεβρουαρίου 2008 σας καλούμε στη πολύ-γιορτή μας στο πολιτιστικό πολυχώρο ΛΑΟΦΙΛΙΑ στα Νέα γραφεία του Κόμματός μας στην οδό Καλλιρόης 52 (Δίπλα στου FIX) στις 19.00 για να γιορτάσουμε τα επτά χρόνια του Κόμματος, τα οκτώ χρόνια της ΑΛΦΑ ΕΝΑ, τα δεκαοκτώ χρόνια του ΤΗΛΕΑΣΤΥ και του ΡΑΔΙΟ ΑΣΤΥ και τα 45 χρόνια στη δημοσιογραφία του προέδρου μας ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ». Ουφ, ανάσα. No comment, που έλεγαν κι οι αρχαίοι.
Ο Λιν Γι Φου (τρελός στα γαλλικά) είναι ο νέος αντιπρόεδρος της παγκόσμιας τράπεζας. Φου μαντσού, κλάιν μάιν… Και μιας και μιλάμε κορακίστικα, Kim 1 ως 3 και Susan 1 ως 3 ήταν οι κωδικοί για τις μίζες της μίζενς. Ποια Κιμ ρε, του Ταρζάν; Σουζάνα, η πουτ@ν@ η ζωή.
Πήγε να ξαναγράψει την ιστορία ο Λεπενιώτης (απ’ το Λεπέν, όπως Αϊβαλιώτης απ’ το Αϊβαλί και Λαλιώτης από τον Λάλα) κι έσυρε στα δικαστήρια τον –αν μη τι άλλο– σεβάσμιο αγωνιστή Νάντη Χατζηγιάννη, σύντροφο του Γιάννη Χαλκίδη. Ομως δεν του έκατσε, παρά το… δημοκρατικό παραλήρημα του γνωστού εργολάβου δικών των σταγονιδίων, με έδρα τη συμβασιλεύουσα.
Πάθαμε πλάκα με τη συνέντευξη του γερόλυκου στη Βαβυλωνία. Τσαμπουκαλεμένος μονίμως και στο γνωστό μη επιδεχόμενο συζήτηση ύφος, ανάμεσα σε καμιά εικοσαριά «να’ ούμε» και με δήθεν οργισμένες ατάκες, έδειξε καλά ποιος είναι, για μια ακόμη φορά. Οι προηγούμενες είχαν παρουσιαστεί στην τηφλεόραση.
Η στήλη δέχεται στοιχήματα για το αν θα κάνει τη γιορτή της έξω η εθνική μας Ευδοκία (1 του Μάρτη). Στοιχήματα δεχόμαστε και για την ημερομηνία κατάθεσης (ποιων χρημάτων ρε;) του Ζαχόπουλου, τώρα που κοντεύουν δυο μήνες και τίποτε ακόμα. Α, ρε Σάββα πρωτοπόρε, τι θα γίνει ρεεεεε;
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
