«Εκτός των Τειχών»

Το χτύπημα του κλαδικού-συντεχνιακού κατακερματισμού, που σπάει την απαραίτητη ταξική ενότητα όλων των εργαζόμενων και αποδυναμώνει το μέτωπο ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση και την ανάγκη συντονισμού των κλάδων που μπορούν να λειτουργήσουν ως αιχμή του δόρατος ολόκληρης της εργατικής τάξης αναδεικνύει σε προκήρυξή της η ταξική συσπείρωση «Εκτός των Τειχών», ενόψει της απεργίας των εργαζόμενων στους ΟΤΑ.
 

Συναδέλφισσα-συνάδελφε
 

Αύριο Παρασκευή 7 Μαρτίου ξεκινάει η απεργιακή κινητοποίηση του κλάδου. Παρασκευή 7 Μάρτη απεργία, Σάββατο 8, Κυριακή 9, Καθαρά Δευτέρα 10 αποχή από την εργασία, Τρίτη 11, Τετάρτη 12 απεργία. Η απεργία όπως την καθόρισε η πλειοψηφία της διοίκησης της Ομοσπονδίας έχει αίτημα αιχμής την αποτροπή της κατάργησης των ΤΑΔΚΥ-ΤΥΔΚΥ που σχεδιάζει η κυβέρνηση με την ενοποίηση των ταμείων. Υπάρχει αναλυτική ενημέρωση για τις απώλειες που θα έχουν μόνο στον τομέα των παροχών οι ασφαλισμένοι στο ΤΥΔΚΥ. Οι παροχές του οποίου πρέπει να σημειώσουμε απέχουν πολύ από αυτές που θα έπρεπε να είναι. Φανταστείτε τι έχει να γίνει με την ενοποίηση. Είναι πλέον εύκολα κατανοητό και στον πιο «καλοπροαίρετο» προς τις κυβερνήσεις και το σύστημα εργαζόμενο, ότι όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι έχουν στόχο τον πλήρη εξευτελισμό της περίθαλψης και της σύνταξης. Ολοι να πάνε προς το ΙΚΑ και όλοι μαζί ακόμα χειρότερα.
 

Η νέα αντιασφαλιστική επίθεση έχει δύο άξονες:
 

1. Συγχωνεύσεις όλων των Ταμείων κύριας και επικουρικής σύνταξης, καθώς και των κλάδων υγείας σε μια μικρή ομάδα υπερταμείων.
 

2. Για τους ασφαλισμένους στο ΙΚΑ, αυξήσεις όλων των ορίων ηλικίας που είναι κάτω από τα 65, με στόχο να επιτευχθεί μια γενική αύξηση του μέσου όρου συνταξιοδότησης.
 

Στην απεργιακή συγκέντρωση της 28 Φλεβάρη η Φάνη-Χάλι Πετραλιά δήλωσε στην αντιπροσωπεία που την επισκέφτηκε, ότι η ενοποίηση γίνεται για το καλό μας. Τόσο χάλια. Και μείς καθόμαστε και τους κοιτάμε!!!!
 

Ολη η ιστορία είναι για άλλη μια φορά: H αύξηση των ορίων ηλικίας που σημαίνει κατάργηση του δικαιώματος της σύνταξης, δουλειά μέχρι το θάνατο. Nα ξαναφορτώσουν τα ελλείμματα που τα αφεντικά και το κράτος δημιουργούν ακόμα περισσότερο στις πλάτες μας. Γι’ αυτό έχουν βάλει στο μάτι τα 64,5 εκατομμύρια ευρώ πλεόνασμα του ΤΑΔΚΥ. Γι’ αυτό έχουν βάλει στο μάτι τα πλεονάσματα των άλλων Ταμείων.
 

Λένε ότι στην εποχή μας οι λέξεις έχουν χάσει το περιεχόμενό τους. Στην αντιασφαλιστική επίθεση της κυβέρνησης του σεμνού και ταπεινού ψεύτη – θυμάστε τα τρία προεκλογικά δεν: δεν θα αυξηθούν τα όρια ηλικίας, δεν θα μειωθούν οι συντάξεις, δεν θα αυξηθούν οι εισφορές – ξεφτιλίζεται και η έννοια της ισότητας. Η ισότητα από αίτημα και στόχος για να απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι όλο και περισσότερο από τον πλούτο που παράγουν, για να καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για να καταργηθεί η ταξική διαίρεση μεταξύ πλούσιων και φτωχών, μετατρέπεται σε ισότητα στην εξαθλίωση στην κατάργηση κάθε δικαιώματος. Την ίδια στιγμή που τα πλούτη είναι αμύθητα. Την ίδια στιγμή που τα παιδιά των εργαζομένων, τα παιδιά μας, ψάχνουν απεγνωσμένα για ένα μεροκάματο και πολλές φορές αυτό το βρίσκουν στο σύγχρονο δουλεμπόριο που λέγεται προγράμματα stage, για 500 ευρώ το μήνα χωρίς ασφάλιση. Κατά τα άλλα η κυβέρνηση κάνει τη «μεταρρύθμιση» για τη νέα γενιά. Να μας διασπάσουν θέλουν. Και μείς καθόμαστε και τους κοιτάμε;;;
 

Για μας το ζητούμενο δεν μπορεί παρά να είναι ασφάλιση και περίθαλψη που να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας, χωρίς την παραμικρή επιβάρυνση, για όλους τους εργαζόμενους χωρίς κανένα διαχωρισμό (παλιός – νέος, εργαζόμενος – άνεργος, «δημόσιος» – «ιδιωτικός», έλληνας – ξένος, κ.λπ.). Οι μόνοι διαχωρισμοί που θέλουμε και πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν είναι αυτοί που αφο- ρούν τις εργαζόμενες γυναίκες (διπλά και τριπλά καταπιεσμένες στον καπιταλισμό) και τους εργαζόμενους στις βαριές και ανθυγιεινές εργασίες. Και όπως είναι γνωστό η κυβέρνηση έχει βάλει στο μάτι με μανία αυτές τις δυο κατηγορίες. Να ξαναπούμε τι τους κοιτάμε;;;
 

Η απεργία λοιπόν της ΠΟΕ-ΟΤΑ έχει πολύ μεγάλη σημασία, πολύ μεγάλη αξία. Οχι μόνο για την υπεράσπιση των ΤΑΔΚΥ-ΤΥΔΚΥ – που και αυτό έχει σημαντική σημασία – αλλά και τη συνολική μάχη ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση. Γιατί, όπως είπαμε, ένας από τους δύο βασικούς της πυλώνες είναι η ενοποίηση των Ταμείων. Γι’ αυτό όλοι μας πρέπει να μπούμε στη μάχη με αξίωση από τον εαυτό μας, το σύλλογο και την ομοσπονδία, για το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε. Εμείς από την πλευρά μας, ξεπερνώντας αναστολές, ότι έτσι και αλλιώς θα περάσει (τίποτα δεν θα περάσει αν παλέψουμε), ότι εμάς δεν μας πιάνει (και αν δεν «πιάνει» ελαχιστότατους πιάνει τα παιδιά μας και είναι χειρότερο) κ.λπ. κ.λπ., το μόνο που πρέπει να σκεφτόμαστε είναι πώς θα έχει μεγαλύτερη επιτυχία και άρα αποτελεσματικότητα η απεργία. Μέσα από αυτό το πρίσμα της όσο γίνεται πιο ενεργούς συμμετοχής, πρέπει να δούμε την παρουσία μας στις συγκεντρώσεις, στις περιφρουρήσεις, στην απεργιακή επιτροπή. Είμαστε απεργοί, ενεργητικοί εργαζόμενοι και έτσι πρέπει να δούμε τη συμμετοχή μας στην απεργία. Δεν είμαστε ούτε αγόμενοι και φερόμενοι, ούτε πρόβατα που μας πάνε και μας φέρνουν όπου θέλουνε.
 

Μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να δυναμώσουμε την πίεσή μας προς το ΔΣ για να πάρει τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις και κυρίως να τις υλοποιήσει. Με κύριο μέτωπο στην επιτυχία της απεργίας μπορεί να την χρησιμοποιήσει ως πίεση προς τη δι-οίκηση για δρομολόγηση λύσεων σε σοβαρά θέματα που μας απασχολούν στο Δήμο (π.χ. Δημοτικές επιχειρήσεις).
 

Το κυριότερο απ’ όλα είναι να υποχρεωθεί η ομοσπονδία όχι μόνο να μη κάνει εύκολα πίσω, αλλά να αναγκαστεί να συντονίσει τη δράση της με άλλες ομοσπονδίες που έχουν δύναμη, όπως η ΔΕΗ, για να μη περάσει η νέα αντιασφαλιστική επίθεση. Ετσι θα ανοίξει ο δρόμος για την κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα και Ρέππα, για την ασφάλιση και την περίθαλψη που δικαιούμαστε ως εργαζόμενοι.
 

ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ
 

Εκτός των Τειχών