Περίπου 2.400 εργαζόμενοι, από τους 6.000 που υπηρετούν σήμερα, θα φύγουν από τον ΟΣΕ, σύμφωνα με το νομοσχέδιο Ρέππα, που μάλλον την επόμενη βδομάδα θα δοθεί και επίσημα στη δημοσιότητα. Το νομοσχέδιο προβλέπει ακόμη και τη διαδικασία αποβολής του «πλεονάζοντος» προσωπικού. Οι διοικήσεις θα συντάξουν καταλόγους και κάθε εργαζόμενος που θα επιλεγεί για μετάταξη οφείλει να προσδιορίσει εγγράφως το νομό και τρεις θέσεις προτίμησής του. Θα φύγουν 744 εργαζόμενοι από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και 1.600 από την ΕΔΙΣΥ (εταιρία που διαχειρίζεται το τροχαίο υλικό).
Μαζί με αυτόν τον τεράστιο αριθμό χαμένων θέσεων εργασίας στον κλάδο των σιδηροδρόμων, θα σβηστούν με γομολάστιχα και οι ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Θα γίνουν διαπραγματεύσεις από μηδενική βάση για όλα τα θέματα εργασιακών σχέσεων, ενώ δεδομένη είναι η απόφαση της κυβέρνησης για περικοπές σε όλα τα επιδόματα που συνολικά δεν πρέπει να ξεπερνούν το 10% του βασικού μισθού.
Το Μνημόνιο είναι σαφές: η σημερινή ΤΡΑΙΝΟΣΕ (εταιρία που έχει το συγκοινωνιακό έργο) θα πρέπει να είναι κερδοφόρα μέσα στο 2011, ενώ μεσοπρόθεσμα θα πρέπει να είναι κερδοφόρα και η εταιρία που θα διαχειρίζεται το σιδηροδρομικό δίκτυο. Πώς θα γίνει αυτό; Για την μεν ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η συνταγή προβλέπει μείωση προσωπικού, μείωση μισθών, ανατροπή εργασιακών σχέσεων, κατάργηση δρομολογίων που δεν θεωρούνται κερδοφόρα (η κοινωνική χρησιμότητά τους δεν παίρνεται υπόψη). Για την εταιρία του δικτύου η «εξυγίανση» θα έρθει μέσω του περάσματος των χρεών της στο κράτος. Ετσι, το «πακέτο» θα γίνει ελκυστικό για να έρθει ο ιδιώτης «στρατηγικός επενδυτής» και να πάρει το 49% της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και το μάνατζμεντ όλου του σιδηροδρομικού δικτύου.
Ο ΟΣΕ χρησιμοποιείται σαν πιλότος για μεγάλες ανατροπές στο σύνολο των ΔΕΚΟ, μπροστά στις οποίες θα ωχριά το νομοσχέδιο των Καραμανλή-Αλογοσκούφη. Επειδή είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν αντιστάσεις από τη μεριά των εργαζόμενων και επειδή δεν έχουν την απόλυτη σιγουριά ότι θα καταφέρει να τις καναλιζάρει σε ακίνδυνη κατεύθυνση η πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, έχουν ήδη βάλει μπροστά τη γνωστή γκεμπελίστικη προπαγάνδα για τα προνόμια των εργαζόμενων, που έριξαν έξω τον ΟΣΕ. Αν, όμως, ο ΟΣΕ έχει ελλείμματα, αυτό οφείλεται στα υπέρογκα ποσά που καταβάλλει στους τοκογλύφους των τραπεζών. Ο ΟΣΕ δανειζόταν όχι για να καλύψει ελλείμματα, αλλά επειδή αυτή ήταν η πολιτική των κυβερνήσεων. Εβαζαν τον ΟΣΕ να δανείζεται για την επέκταση, τον εκσυγχρονισμό και τη συντήρηση του δικτύου, που είναι υποχρέωση του κράτους, για να μη φαίνονται τα χρέη στη λεγόμενη γενική κυβέρνηση. Τα πληρωμένα παπαγαλάκια, όμως, και οι λυσσασμένοι υπερασπιστές του Μνημόνιου βομβαρδίζουν τον ελληνικό λαό με την παραπλανητική προπαγάνδα, που θεωρεί τους εργαζόμενους υπεύθυνους για τα χρέη. Σκοπός τους είναι να απομονώσουν τους εργαζόμενους, να μην υπάρξει κίνημα αλληλεγγύης προς αυτούς και έτσι να μπορέσει η κυβέρνηση να τους συντρίψει.
Εδώ και χρόνια, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει φροντίσει για το συντεχνιακό κατακερματισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Και σήμερα, ενόψει της γενικευμένης επίθεσης της κυβέρνησης, αυτός ο συντεχνιακός κατακερματισμός συνεχίζεται. Χωριστά η ΔΕΗ, χωριστά ο ΟΣΕ, χωριστά η ΕΥΔΑΠ κ.λπ. Για να λένε πως κάτι κάνουν, οργανώνουν κάπου-κάπου και κάποια σύσκεψη στα γραφεία της ΓΣΕΕ, βγάζουν μια ανακοίνωση και μετά πάνε για ούζα. Απ’ αυτή τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν έχουν να περιμένουν τίποτα οι εργαζόμενοι. Οπως δεν μπόρεσε (επειδή δεν ήθελε) να οργανώσει τον αγώνα για μια σειρά μικρότερης κλίμακας επιθέσεις στο παρελθόν, έτσι δεν πρόκειται να κάνει τίποτα και τώρα. Η μόνη ελπίδα για τους εργαζόμενους είναι να τη βάλουν στη μπάντα και να αναπτύξουν τον ταξικό αγώνα μόνοι τους. Εναν αγώνα σκληρό και ανυποχώρητο, γιατί μόνο έτσι μπορεί να νικηθεί ολόκληρο το αστικό σύστημα που συνασπίζεται γύρω από το Μνημόνιο.
