Κάτω ο τουρισμός – Ζήτω ο φουτουρισμός
«Ομως η σοσιαλδημοκρατική “συνταγή” δεν μπορεί να φέρει αποτελέσματα αν δεν εφαρμοστεί σ’ ένα κλίμα γενικής “συγκατάβασης” στα πλαίσια μιας γενικότερης “ηπιότητας” από μεριάς των άλλων κοινοβουλευτικών δυνάμεων, με την εφαρμογή της “ηθικής ιδέας” του κοινοβουλευτισμού: “η πλειοψηφία κυβερνά – η μειοψηφία ελέγχει”»
Ο στίχος/ είναι μια ασφάλεια./ Ο στίχος καίει ως το τέλος/ και εκρήγνυται/ και η πόλη/ τινάζεται ψηλά στην αέρα/ σε μια στροφή…/ Η εργατική τάξη/ Μιλάει/ μέσα από το στόμα μου,/ κι εμείς,/ οι προλετάριοι,/ είμαστε οδηγοί της πένας. (Β. Μαγιακόφσκι: «Συζήτηση μ’ έναν έφορο σχετικά με την ποίηση»)
Μας πάνε καβαλέτο, αδέρφια
♦ Κι έτσι (ξανα)έφτασε ο Σεπτέμβρης.
♦ Και τα μπάνια του λαού δεν έγιναν.
♦ Εγινε χαλασμός στην ακρίβεια, όμως…
♦ «Μετά τους πολέμους, στη χαλαρή, όπως αναφέραμε, κίνηση και τις περιορισμένες συγκρούσεις, οι καπνεργάτες προξενούσαν φθορές στα μαγαζιά (πιο συνηθισμένη ήταν η θραύ-ση των “υαλοπινάκων”) και πετροβολούσαν τους χωροφύλακες. Ξυλοκοπούσαν περιστασιακά “κίτρινους”… Στη Θεσσαλονίκη, στις 19.5.1924, η πρόσληψη ελεύθερων εργατών από τη New Thracian ως στιβαδόρων για την “αλαμπού-ρα”, παρά το λοκάουτ, πυροδότησε επεισόδια.
Πεντακόσιοι καπνεργάτες έσπασαν τα γραφεία της εταιρίας, οι αμερικανοί υπάλληλοι έτρεχαν να σωθούν. Ο μοίραρχος Παντελής Τζιτζικάκης διέταξε πυρ, εικόνα μάχης παρουσιαζόταν σε όλη την περιοχή γύρω από τα καπνομάγαζα και το ΕΚΘ. Το σοβαρότερο γεγονός της περιόδου συνέβη λίγο αργότερα στην Καβάλα. Απόπειρα του καπνεμπορικού κεφαλαίου για εξαγωγή ανεπεξέργαστων καπνών, στις 10.11.1924, συνάντησε την αποφασιστική αντίσταση των εργατών και κατέληξε σε αιματηρή σύγκρουση, με ρίψη καταιγιστικών πυρών από την αστυνομία. Αγνωστο πώς (αδέσποτες σφαίρες, σύμφωνα με τους εργάτες), σκοτώθηκαν δύο ανθυπομοίραρχοι, οι Θεόδωρος Σκαλιδάκης και Γεώργιος Σταματάκης. Ο αντίκτυπος της σύγκρουσης προξένησε στη Θεσσαλονίκη ερεθισμό στους καπνεργάτες, με συνέπεια τη δημιουργία επεισοδίων στο Βαρδάρη, στις 13 και 14.11.1924, και τον τραυματισμό του χωροφύλακα Κυριακίδη… Ο καπνεργάτης Πέτρος Ευθυμιάδης κακοποίησε έναν ανθυπασπιστή της αστυνομίας, γιατί του έκανε παρατήρηση. Το ΚΚΕ δραστηριοποιήθηκε, ιδίως στη Θεσσαλονίκη και Καβάλα. Στις 29.8.1926 απαγορευμένη συγκέντρωσή του στη Θεσσαλονίκη, στο Λευκό Πύργο, δέχτηκε επίθεση του ιππικού και οι εργάτες ανταπέδωσαν, με τραυματισμούς και από τις δύο πλευρές…» (Α. Δάγκας: Η κρατική κατασταλτική πολιτική εναντίον του επαναστατικού κοινωνικού κινήματος στη δεκαετία του ‘20: η περίπτωση της Μακεδονίας-Θράκης, στα «ΘΕΜΑΤΑ Ελληνικής Ιστορίας», Σύγχρονη Εποχή 1995).
♦ ΚΑΙ η Πέπη Ρηγοπούλου στο «Αριστερό Βήμα»; Ως τι; Ως «αριστερή σιωνίστρια»;
♦ Πλάκα έχει το ΠΡΙΝ: σ. 3, «Αντικαπιταλιστική παρέμβαση στις εκλογές», ενώ… σ. 12, «και αυτές οι εκλογές θα είναι μια νίκη της Τοπικής Αυτοϊκανοποίησης».
♦ Βρε, φαγούρα, με τη μεσαία τάξη (η οποία ψηφίζει, βεβαίως, βεβαίως…).
♦ Το φράγκα (γρόσια) μάζευεν ο κλήρος, αμάν! (Βλ. Αναγνώσεις Αυγής, 15.8.10, «Ταξίδιον διά συνήθη ζητείαν»).
♦ «Σώμα ήπιας καταστολής» για το κέντρο της Αθήνας. (Αυτό το «ήπια» τα λέει όλα. Γιατί το θέμα είναι «ποιος τον ήπιε ήδη»…).
♦ Βάι-βάι!
♦ Καρμανιόλα ο βόρειος οδικός άξονας στην Κρήτη. Ποιες (καρ(μαν)ιόλες ευθύνονται;
♦ ‘Ντάξει μας αρέσουν οι U2 αλλά όχι και κουλτούρα οι δίσκοι τους. Κάποιοι είναι κουλτούρα να φύγουμε…
♦ Πώς καταφέρεται κατά της ΓΣΕΕ η ΠΟΣ; Πώς;
♦ Να τις χέσω τις φεγγαράδες, με απλήρωτους εργαζόμενους!
♦ Οι Ρομά είναι οι Ρομά, αυτός που ζέχνει και βρωμά είναι ο Σαρκοζής.
♦ «Σήμερα χρειάζονται μαζικοί αγώνες… Το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει είναι η εγκατάλειψη αυτών των κομμάτων.
Είναι ευκαιρία οι εκλογές στις 7 Νοέμβρη» (Α. Παπαρήγα, Ριζοσπάστης, 31.8.10). Σ’ εποχές που μας πίνουν (περισσότερο) αίμα, η κ. Π. ζητάει μεταγγίσεις ψήφων.
♦ Ο οδοστρωτήρας της διαιτησίας διασφαλίζει (;) εργατικά δικαιώματα; (Θράσος που έχουν κάποιοι).
♦ 30 στην Ελευθεροτυπία, 20 στην εκδοτική του λαού, οι απολύσεις φουσκώνουν (μαζί με τα μελτέμια).
♦ Τυποεκδοτική (Περισσός): δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις.
♦ Πώς τα καταφέρνει αυτή η εξω(πραγματική) αριστερά, και τα δυο και γρήγορα: και εκλογές και «κινητικότητα» χωρίς κίνημα…
♦ Είπαμε να ασχοληθεί κανείς (λίγο) μ’ ένα γκάλοπ, αλλά ο κ. Γ. Δελαστίκ (ΠΡΙΝ, 29.8.10) το (παρα) μπιπ! μπιπ!
♦ Γιατί «λύπη και απογοήτευση για το ΚΚΕ»; (Θ. Κάππος, ΠΡΙΝ, 31.8.10). Δεν παίζει με συνέπεια το ρόλο του στο αστικό πολιτικό σκηνικό;
♦ Τσοκλάνι υπέρ βιασμού…
♦ Το 1.000.000 ανέργων στην Ελλάδα δεν προέρχεται (κατά κύριο λόγο) απ’ την εργατική τάξη; Γιατί δεν βλέπουμε καμιά κίνηση επί τούτου.
♦ «Εναντίον όλων η γ.γ. του ΚΚΕ». (Μοναξιές…).
Βασίλης
