Εχουν ξεπεράσει τις 350 οι καταλήψεις σχολικών κτιρίων σε όλη την Ελλάδα και η τάση είναι αυξητική (όπως ξέρουμε, ο «ιός» των καταλήψεων είναι κολλητικός). Καμία πρωτοτυπία δεν έχουμε στην αντιμετώπισή τους και αυτή τη φορά.
Μέτρο πρώτο, το επικοινωνιακό θάψιμό τους. Τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, περνάνε την είδηση στα ψιλά, δεν τη μετατρέπουν σε είδηση πρώτης γραμμής, ώστε οι μαθητές να αισθάνονται ότι κανείς δεν τους δίνει σημασία.
Μέτρο δεύτερο, η συκοφάντηση. Οταν ασχολού-νται με τις καταλήψεις πιάνουν επιμέρους αιτήματα ή κατασκευάζουν δικά τους κι αρχίζουν τις ειρωνίες και τη λοιδορία, με στόχο να δείξουν τους μαθητές ως χαβαλετζήδες και αληταριό.
Μέτρο τρίτο, οι απειλές. Η (πάντα στην πρωτοπορία) Εισαγγελία Θεσσαλονίκης άνοιξε το χορό με απειλές προς μαθητές και γονείς ότι διαπράττουν αυτόφωρο αδίκημα, σύμφωνα με τη φασιστικής έμπνευσης Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που είχε θεσπίσει το ΠΑΣΟΚ.
Ετσι, έχει ήδη δημιουργηθεί ένα κλίμα για τη δράση των «αγανακτισμένων γονέων», αυτού του φασίζοντος μικροαστικού συρφετού, που δεν ξέρει τίποτ’ άλλο εκτός από την καταστολή των παιδιών, τα οποία πρέπει να πνίξουν κάθε ζωντάνια της νιότης τους, κάθε αίσθημα αξιοπρέπειας και να μάθουν μόνο να σκύβουν το κεφάλι και να εργάζονται σαν δούλοι.
Αιτήματα ή έστω αίτημα που να ενιαιοποιεί τις καταλήψεις δεν έχει αναδειχτεί κι αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο για όποιον γνωρίζει τη φύση του μαθητικού κινήματος και τον εκρηκτικό τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται. Ομως, ακόμα και τα επιμέρους αιτήματα που διατυπώνονται από σχολείο σε σχολείο, αρκετά από τα οποία θα μπορούσαν να λυθούν, αρνούνται και να τα συζητήσουν όσο το σχολείο βρίσκεται σε κατάληψη. «Δεν συζητάμε με καταληψίες» είναι το δόγμα βάσει του οποίου κινού-νται κρατικές και δημοτικές αρχές. Θέλουν οι μαθητές να γυρίσουν στο σχολείο με «σπασμένο τον τσαμπουκά», χωρίς την ικανοποίηση ότι με τον αγώνα τους πέτυχαν κάποιες επιμέρους έστω νίκες. Εκείνο που φοβούνται είναι μη τυχόν και βγει από τις καταλήψεις ένα μήνυμα αγώνα, διεκδίκησης και νίκης, που θα «σφραγίσει» τις νεανικές συνειδήσεις.