Τι συμβαίνει όταν μια Αρχή, που θεσμικά είναι σύμβουλος της κυβέρνησης, αποφαίνεται ότι η κυβέρνηση παραβιάζει το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συνθήκες που έχει υπογράψει το ελληνικό κράτος; Απλούστατα, η άποψη της Αρχής πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων. Αυτές οι Αρχές είναι διακοσμητικά όργανα που καλούνται να παίξουν ρόλο μόνο όταν μπορούν να βοηθήσουν την επίσημη κρατική πολιτική. Οταν κάνουν νερά, κρατούν επιφυλάξεις κ.λπ. απλούστατα καταδικάζονται στην αφάνεια. Εχει γίνει παλιότερα με την ΑΔΑΕ και την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, έγινε τώρα και με την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
Η ΕΕΔΑ πήρε μια απόφαση σε σχέση με το ΠΔ για τις εργασιακές σχέσεις, η οποία –με εξαιρετικά προσεκτικό τρόπο και χωρίς ίχνος καταγγελτικού λόγου– εκφράζει «την έντονη ανησυχία της» για την «υπαρκτή διατάραξη των κοινωνικών ισορροπιών σε βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και υπενθυμίζει κάποιες συνταγματικές διατάξεις και κάποιες διεθνείς συνθήκες. Είδατε εσείς να γίνεται κανένας ντόρος γι’ αυτή την απόφαση, να σχολιάζεται και να συζητιέται στις εφημερίδες και προπαντός στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση; Οχι βέβαια. Οι άνθρωποι της ΕΕΔΑ αισθάνονται ότι έκαναν το καθήκον τους και θα αράξουν στις πολυθρόνες τους και η κυβέρνηση θα κάνει τη δουλειά της. Ετσι παίζεται το παιχνίδι της αστικής δημοκρατίας. Κάθε πόλος περιορίζεται στα καθήκοντά του.
