Ηταν μια απόφαση που όλοι την ήξεραν εδώ και δυο χρόνια. Απλά περίμεναν την τυπική ολοκλήρωση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για να τη δουν γραμμένη στο χαρτί. Το ΔΕΚ, λοιπόν, στο οποίο προσέφυγε η Κομισιόν, θεωρεί ότι η ασφάλιση των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα είναι… επαγγελματικό ταμείο (ιδιωτικό ταμείο δηλαδή, όχι κοινωνική ασφάλιση) και διατάζει την εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών. Φυσικά, ούτε για πλάκα δεν συζητά κανείς την πιθανότητα να μειωθούν τα όρια συνταξιοδότησης των ανδρών στα 60, γι’ αυτό και δεν ασχολούμαστε με αυτό το ενδεχόμενο, μολονότι πάγια θέση μας είναι η μείωση όλων των ορίων ηλικίας κατά 5 χρόνια και η διατήρηση του ορίου για τις γυναίκες κατά 5 χρόνια χαμηλότερα, για λόγους βιολογικούς και κοινωνικούς (φεμινίστριες και φεμινίζοντες ας καταλάβουν κάποια στιγμή πως η τυπική ισότητα σημαίνει ανισότητα). Ολοι θεωρούν σίγουρο πως η εφαρμογή της απόφασης του ΔΕΚ θα γίνει μόνο με αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης των γυναικών στα 65, όπως άλλωστε ισχύει για τις εργαζόμενες που έπιασαν δουλειά μετά την 1.1.1993.
Αφήνοντας στην άκρη κάθε νομική προσέγγιση, ας εστιάσουμε την προσοχή μας στην ουσία. Η Κομισιόν και το ΔΕΚ έκριναν ότι η ασφάλιση των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι κοινωνική ασφάλιση, αλλά είναι επαγγελματικό ταμείο, επομένως δεν ανήκει στη ρυθμιστική αρμοδιότητα του κράτους-μέλους, αλλά στην αρμοδιότητα των κοινοτικών οργάνων. Μήπως δεν ήξεραν; Φυσικά και ξέρουν πολύ καλά ότι πρόκειται για κοινωνική ασφάλιση. Οτι είναι η μοναδική μορφή ασφάλισης των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτοί, όμως, αντί να σταθούν στην ουσία, έμειναν στον τύπο και μάλιστα σ’ έναν τύπο κατασκευασμένο από τους ίδιους, γιατί αν ήθελαν είχαν τα νομικά εργαλεία για να μείνουν έξω απ’ αυτή την υπόθεση και να τη θεωρήσουν υπόθεση αποκλειστικής αρμοδιότητας του ελληνικού κράτους. Μπορούσαν να δεχτούν την Οδηγία 7 του 1979, που προβλέπει ότι η εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών-γυναικών δεν θίγει την εφαρμογή των διατάξεων που αφορούν την προστασία της γυναίκας και γι’ αυτό «δύνανται τα κράτη μέλη να θεσπίζουν υπέρ των γυναικών ειδικές διατάξεις, προοριζόμενες να άρουν τις ανισότητες που υπάρχουν στην πράξη». Τριάντα χρόνια από τότε «ανακάλυψαν» ότι το ασφαλιστικό στο ελληνικό Δημόσιο καθορίζει «διακρίσεις» και πετούν στα σκουπίδια αυτή την Οδηγία, επειδή έτσι γουστάρουν.
Πρόκειται για μια στυγνή ταξική και συνάμα ιμπεριαλιστική συμπεριφορά. Νομίζετε πως αν στη θέση της Ελλάδας ήταν μια Γαλλία ή μια Γερμανία θα τολμούσε ποτέ η Κομισιόν να την παραπέμψει στο ΔΕΚ, υπαγορεύοντας μια τέτοια απόφαση; Απέναντι, όμως, σε μια χώρα ψοφοδεή, η οποία μάλιστα δεν έδειξε καμιά ιδιαίτερη ζέση να υπερασπιστεί την ασφαλιστική της νομοθεσία και μια πραγματικότητα διαμορφωμένη εδώ και πολλές δεκαετίες, πολύ πριν υπάρξει ΕΟΚ, συμπεριφέρονται σαν επικυρίαρχοι που απαιτούν να εφαρμόζονται ακόμα και οι πιο παράλογες αποφάσεις τους. Γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι έχουν να κάνουν με κοινωνική ασφάλιση και ότι έχουν εκδώσει μια εντελώς παράλογη απόφαση.
Η κυβέρνηση της ΝΔ ουδέποτε έδειξε ενδιαφέρον γι’ αυτή την υπόθεση. Τον Ιούλη του 2005 για πρώτη φορά η Κομισιόν έθεσε το θέμα και η κυβέρνηση απάντησε το Νοέμβρη με γελοία επιχειρηματολογία, αντί να κόψει τη φόρα της Κομισιόν. Η Κομισιόν επανήλθε ζητώντας διευκρινίσεις και η κυβέρνηση δεν απάντησε. Οταν έγινε η παραπομπή στο ΔΕΚ, η κυβέρνηση κάλεσε την ΑΔΕΔΥ και συμφώνησαν να ακολουθήσουν κοινή νομική γραμμή. Δηλαδή, και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δέχτηκε ότι η Κομισιόν και το ΔΕΚ έχουν αρμοδιότητα να κρίνουν τα του ασφαλιστικού συστήματος στο Δημόσιο!
Κινήθηκαν, δηλαδή, και οι εργατοπατέρες με απόλυτο σεβασμό προς την κοινοτική νομιμότητα, προεξοφλώντας ότι η όποια απόφαση θα γίνει σεβαστή. Γι’ αυτό και σήμερα οργανώνει λιτανείες έξω από τα γραφεία της ΕΕ και κατηγορεί την κυβέρνηση ότι «παρενέβη πλημμελώς και χωρίς ουσιαστικά στοιχεία προκειμένου να αντικρούσει την θεμελιώδη κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης στο Δημόσιο». Ξεχνούν ότι στην τελική φάση, ενώπιον του ΔΕΚ, η επιχειρηματολογία που ανέπτυξε η κυβέρνηση είχε και τη δική τους συμφωνία; Και γιατί δεν λένε τι πρέπει να γίνει σήμερα; Γιατί δεν καλούν την κυβέρνηση να μην εφαρμόσει την απόφαση του ΔΕΚ, αλλά την καλούν «σε κάθε περίπτωση να εγγυηθεί τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και ιδιαίτερα των γυναικών για να μην οδηγηθούν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενες σε πρόωρη φυγή με διαλυτικό αποτέλεσμα στα ασφαλιστικά ταμεία και τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών»;
Αυτή τη στιγμή όλοι υποκρίνονται, γιατί όλοι είχαν πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού τους να ξεπεράσουν μια αντιδραστική απόφαση με μια ακόμα πιο αντιδραστική ρύθμιση, που θα χτυπήσει καίρια τα ασφαλιστικά δικαιώματα όλων των εργαζόμενων στο Δημόσιο, ανδρών και γυναικών, πριν και μετά το 1993. Είχαμε προειδοποιήσει έγκαιρα γι’ αυτή την εξέλιξη και έχουμε κάθε δικαίωμα να το θυμίσουμε.
Ο υπουργός Οικονομίας Γ. Παπαθανασίου υπήρξε σαφής: «Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι εκτελεστή και δεν σηκώνει δεύτερη κουβέντα. Αρα λοιπόν, θα δούμε την απόφαση, θα δούμε τι περίοδο προσαρμογής δίνει, δεν μπορούμε να μην προσαρμοστού-με στην απόφαση, αυτό είναι προφανές». Βάζει μπροστά την τρομοκρατία, για να περάσει μετά στη «λύση»: Δημιουργία ασφαλιστικού ταμείου στο Δημόσιο.
Η κυβέρνηση δεν το είπε ακόμα, το λέει όμως το ΠΑΣΟΚ. Βγήκε πρώτος ο πρόεδρος των εργαζόμενων στα ασφαλιστικά ταμεία Γ. Κουτρουμάνης και είπε ότι λύση είναι η δημιουργία ασφαλιστικού ταμείου, οπότε η απόφαση του ΔΕΚ δεν θα έχει πεδίο εφαρμογής. Σχεδόν ταυτόχρονα, βγήκε το επίσημο ΠΑΣΟΚ με έτοιμη τεχνοκρατική πρόταση (προφανώς την είχαν έτοιμη): «Το δεύτερο που μπορεί να γίνει μετά και από διάλογο με την ΑΔΕΔΥ είναι η αλλαγή του θεσμικού και νομικού πλαισίου που διέπει τις συντάξεις του Δημοσίου. Σήμερα το Δημόσιο δεν έχει Φορέα για την ασφάλιση και τις συντάξεις (υπάρχει μόνο ως υπηρεσία του Γενικού Λογιστηρίου). Η σύσταση ΝΠΔΔ, αφαιρεί τα επιχειρήματα περί επαγγελματικής ασφάλισης και σύνταξης που αποτελεί συνέχεια του μισθού. Επομένως αφαιρεί και τη δυνατότητα της Ε.Ε. να παρεμβαίνει στους όρους και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης». Η ΑΔΕΔΥ επίσημα δεν τοποθετήθηκε, όμως είναι αυτή που το 2003 πήρε την πρόταση Σκανδαλίδη (τότε υπουργός Εσωτερικών) για τη δημιουργία Ταμείου και την έβαλε στο συρτάρι της, αρνούμενη όχι μόνο να την καταγγείλει, αλλά ακόμα και να τη δημοσιοποιήσει. Είναι βέβαιο ότι οι Πασόκοι της ΑΔΕΔΥ όχι μόνο είναι ενήμεροι, αλλά πήραν μέρος στη σύνταξη της τωρινής πρότασης του κόμματός τους για δημιουργία Ταμείου.
Τι σημαίνει η δημιουργία Ταμείου στο Δημόσιο; Σημαίνει, καταρχάς, πέρασμα από την πιο προοδευτική μορφή ασφάλισης (ασφάλιση στον εργοδότη) σε μια συντηρητικότερη (ασφαλιστικό Ταμείο, που λειτουργεί βάσει εσόδων-δαπανών). Σημαίνει δεύτερο τη δημιουργία ενός εκ γενετής προβληματικού υπερταμείου (το οποίο δεν θα έχει ούτε αποθεματικά ούτε επαρκή έσοδα), η λειτουργία του οποίου θα ασκεί συνεχώς πίεση για μείωση των συντάξεων και των άλλων παροχών.
Η λύση είναι μία. Απόλυτη απειθαρχία στην προκλητική ιμπεριαλιστική απόφαση του ΔΕΚ. Να τη βάλουν εκεί που ξέρουν. Καμιά συζήτηση για αλλαγή της σημερινής μορφής ασφάλισης και δημιουργία ασφαλιστικού ταμείου.
