Η πολυδιαφημισμένη σύνοδος κορυφής της ΕΕ για την αντιμετώπιση της ανεργίας, που ήταν προγραμματισμένη για τις 7 Μάη στην Πράγα, ακυρώθηκε. Ακυρώθηκε όχι λόγω της πολιτικής κρίσης στην Τσεχία, αλλά πριν αυτή ξεσπάσει. Ακυρώθηκε επειδή έτσι το θέλησαν η Μέρκελ με τον Σαρκοζί, που άφησαν σύξυλους τον Μπαρόζο και τον Τοπολάνεκ, οι οποίοι είχαν περιλάβει την προαναγγελία αυτής της συνόδου στα «Συμπεράσματα της προεδρίας» που είχαν ετοιμάσει για την έκτακτη σύνοδο του προηγούμενου Παρασκευοσάββατου.
Για να οργανώσουμε τη σύνοδο θα πρέπει να έχουμε κάτι συγκεκριμένο να πούμε, παρατήρησε η Μέρκελ. Μην ξεχνάτε ότι έχουμε εκλογές, συμπλήρωσε κυνικά ο Σαρκοζί. Κάτι πήγε να ψελίσει ο Μπαρόζο, περί ανάγκης να συνέλθει η σύγκλητος για να σταλεί μήνυμα ότι η ΕΕ κινητοποιείται και για την ανεργία, ο Τοπολάνεκ έσπευσε να τον υποστηρίξει (αυτός νόμιζε ότι θα είναι ακόμη πρωθυπουργός και θα ενίσχυε το προφίλ του υποδεχόμενος στην Πράγα τους ηγέτες των «27»), όμως το ηγετικό δίδυμο δεν είχε όρεξη για πολλά-πολλά και η προαναγγελθείσα εδώ και ένα μήνα σύνοδος κορυφής ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες.
Η ανεργία στην ΕΕ καλπάζει, οι απολύσεις παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας, οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τα 25 εκατομμύρια, ενώ άλλα έξι εκατομμύρια υπολογίζεται να προστεθούν σ’ αυτή την τεράστια στρατιά μέχρι το 2010. Οι ηγέτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωένωσης, που αντιμετωπίζουν και τη μεγαλύτερη πίεση, αφού η νομοθεσία τους είναι η πιο ισχυρή για την προστασία της ανεργίας, αντιλαμβάνονται ότι δεν μπο- ρούν να πάνε σε μια σύνοδο κορυφής με αποκλειστικό θέμα την ανεργία και να φύγουν απ’ αυτή επαναλαμβάνοντας τις γνωστές παπάρες περί flexicurity. Αφού, λοιπόν, δεν έχουν τίποτα καινούργιο, προτίμησαν να θάψουν το θέμα κάτω από το χαλί, ώστε να μην υπάρξει καμιά αναζωπύρωση της σχετικής συζήτησης ενόψει ευρωεκλογών.
Η ΕΕ δεν έχει την πολυτέλεια να φλυαρεί με μέτρα δήθεν για την καταπολέμηση της ανεργίας. Οσο οι εργαζόμενοι δεν ξεσηκώνονται, όσο οι άνεργοι σκύβουν το κεφάλι και τρέχουν στο ταμείο ανεργίας, όσο οι εργάτες δέχονται σαν «αναγκαίο κακό» την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, τόσο οι ηγέτες της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής ΕΕ θα κρίνουν ότι δεν χρειάζεται να τηρούν ούτε τα προσχήματα.
