♦ Απειθαρχία στην ΕΕ – με το ΚΚΕ στην αντεπίθεση (ΚΝΕ)
Σοφόν το σαφές. Πάνε εκείνα τα παλιά «έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων». Διότι διώχνουν ψήφους. Και ο Περισσός θέλει να τον ψηφίσουν –όπως δεν κουράζεται να φωνάζει η Αλέκα– και εκείνοι που διαφωνούν με τη θέση του έναντι της ΕΕ. Ενώ η απειθαρχία, όπως και να το κάνουμε, είναι trendy, είναι και soft. Θυμίζει ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει «λαό των κινημάτων», είναι νεολαιίστικο, είναι ασαφέστατο (ό,τι πρέπει για εκλογές) μπορεί να διεμβολίσει από τα δεξιά το εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός είναι ο στόχος, αυτόν υπηρετούν τα συνθήματα.
♦ Τα όνειρά μας δεν είναι λευκά, οι αγώνες μας δεν είναι άκυροι – Να ρίξουμε μαύρο στο εκλογικό πανηγύρι ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, στην υποταγή αδράνεια της ΠΚΣ και της ΑΡΕΝ. Να στείλουμε μήνυμα άγχους στα κομματικά τους επιτελεία. Οι ανάγκες μας δεν εκπροσωπούνται, διεκδικούνται συλλογικά αμεσοδημοκρατικά. Να χρωματίσουμε τους αγώνες μας με τις νίκες του μέλλοντος (Ενωτική πρωτοβουλία ΣΑΦ ΚΑΡΦΙ – ΕΑΑΚ – Φιλοσοφική Αθήνας)
Τεράστιο το περιεχόμενο της αφίσας, αλλά είπαμε να μην το κόψουμε, για να μη μας κατηγορήσει κανείς για επιλεκτικότητα. Εν αρχή έχουμε τον πόλεμο κατά του λευκού και του άκυρου. Με λογοτεχνικότατο και επικοινωνιακότατο τρόπο (θα τον ζήλευε και ο Λούλης, για να μην πού-με ο Λαλιώτης). Υστερα –σε δεύτερη μοίρα– έρχεται η πολεμική στις παρατάξεις των αστικών κομμάτων. Και στο τέλος μπαίνει η… άρνηση της άρνησης. «Οι ανάγκες μας δεν εκπροσωπούνται, διεκδικούνται συλλογικά αμεσοδημοκρατικά». Μα όταν μιλάμε για εκλογές ΔΣ μιλάμε για εκπροσώπηση. Δεν μιλάμε για συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Αυτές είναι αλλού, στις συνελεύσεις, έξω από τα ΔΣ. Κι όπως καλά ξέρουν οι φίλοι των ΕΑΑΚ της Φιλοσοφικής, όταν το φοιτητικό κίνημα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά, λειτουργεί όχι με τα ΔΣ που βγαίνουν από τις εκλογές, αλλά με ανοιχτές επιτροπές κατάληψης. Η αντίφαση είναι προφανής. Θα την παραβλέπαμε, αν δεν υπήρχε εκείνος ο πρωταρχικός στόχος. Η εναντίωση και η σπίλωση του λευκού και του άκυρου. Που θυμίζει την ιστορία της κολοβής αλεπούς.
♦ Κάποιοι λένε… «Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι θα ήταν παράνομες». Εμείς λέμε… «Αν η αποχή άλλαζε κάτι κι αυτή θα ταν παράνομη». Η αποχή είναι συνενοχή. Stand up and fight. Δεν επιλέγουμε τις μάχες που δίνουμε… Tις δίνουμε όλες! (ΑNAΣΑ – ΕΑΑΚ)
Εδώ το πράγμα σοβαρεύει περισσότερο. Εν αρχή, εκλογές και αποχή μπαίνουν στην ίδια μοίρα: δε μπορούν ν’ αλλάξουν κάτι, αλλιώς θα ήταν παράνομες. Δεν είναι ακριβώς έτσι (ας θυμηθούμε ότι η αποχή από τις εκλογές του 1946 ήταν ταυτόχρονα η έναρξη του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ, που προσπάθησε ν’ αλλάξει όχι κάτι, αλλά το κοινωνικοπολιτικό σύστημα), αλλά ας το δεχτούμε χάριν της συζήτησης. Πώς γίνεται, όμως, και στην αμέσως επόμενη πρόταση η αποχή μετατρέπεται σε συνενοχή; Συνενοχή με τις αντιδραστικές και συντηρητικές δυνάμεις, προφανώς. Αυτό πια ξεπερνά τα όρια του λάθους. Μετατρέπεται σε πολιτικό σαλταδορισμό.
♦ Η αποχή είναι πυροβολισμός στον αέρα, χωρίς στόχο. Ποιο είναι το καλύτερο: η συμμετοχή και η στήριξη του ψηφοδελτίου που στηρίζει το ΚΚΕ (Αλέκα Παπαρήγα)
«Περίεργες» συγκλήσεις μπροστά στις εκλογές…
