Ο Μητσοτάκης ισχυρίζεται ότι έλυσε μια εκκρεμότητα 1.500 ετών με την υπογραφή της συμφωνίας για το καθεστώς της μονής Σινά. Και πάλι δεύτερος έρχεται. Ο Αβραμόπουλος, όταν ήταν δήμαρχος της Αθήνας, είχε φωνάξει τον δήμαρχο Σπάρτης και υπέγραψαν το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου, μετά από 2.500 χρόνια. Τι είναι πιο σημαντικό, ένα μοναστήρι στην έρημο ή η συνέχιση ενός πολέμου που οι εμπλεκόμενοι είχαν ξεχάσει να σταματήσουν; Υπάρχει βέβαια μια… λεπτομέρεια. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος είχε λήξει με τον πιο επίσημο τρόπο. Μετά την καταστροφή του αθηναϊκού στόλου στους Αιγός Ποταμός (405 π.Χ.) και την επακολουθήσασα πολιορκία της Αθήνας από τη Σπάρτη, από στεριά και θάλασσα, οι Αθηναίοι παραδόθηκε και υπέγραψε ταπεινωτική Συνθήκη Ειρήνης (404 π.Χ.), που προέβλεπε την καταστροφή των Μακρών Τειχών και των τειχών του Πειραιά, την παράδοση στη Σπάρτη όσων αθηναϊκών πλοίων είχαν σωθεί (πλην 12 πλοίων) και την ένταξη της Αθήνας στη Σπαρτιατική Συμμαχία υπό την ηγεσία της Σπάρτης. Αυτά, όμως, δε θα έκαναν τον Αβραμόπουλο να κωλώσει. Σιγά που θα άνοιγαν οι Ελληνες τα βιβλία της Ιστορίας. Αφήστε που αποδείχτηκε και διορατικός, καθώς πρόλαβε τον Τραμπ και έτσι δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τερμάτισε και τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε (1)
Σε ό,τι αφορά τη μονή Σινά, τον Ιούνη του 2025 ο Μητσοτάκης ζητούσε να γίνει σεβαστό «το ήδη διαμορφωμένο status quo». Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς ο Γεραπετρίτης ισχυριζόταν πως υπήρχε κοινή πρόθεση με την Αίγυπτο να εξακολουθήσει να λειτουργεί το μοναστήρι με το «ισχύον status quo» και εμφανιζόταν σίγουρος ότι αυτό θα γίνει. Τώρα λένε πως δεν υπήρχε κανένα status quo αλλά ένα νομικό καθεστώς «αίολο και αρρύθμιστο»! Λογικό. Γιατί μετά τα διατάγματα του Ιουστινιανού και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχαμε τα Αραβικά Χαλιφάτα, μετά την Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετά την αποικιοκρατούμενη Αίγυπτο και τέλος (και μέχρι σήμερα) την Αίγυπτο ως ανεξάρτητο κράτος μέλος του ΟΗΕ. Οσο το Σινά δεν ήταν τίποτ’ άλλο εκτός από μια αφιλόξενη έρημος, κανένας δεν ασχολούνταν με το μοναστήρι, που ήταν κάτι σαν χάνι για τα καραβάνια, που το σέβονταν χριστιανοί και μουσουλμάνοι, πληρώνοντας στους χανιτζήδες-καλόγερους για τη φιλοξενία και την ξεκούραση.
Το Σινά, όμως, εδώ και κάποια χρόνια έχει γίνει τουριστικός προορισμός, κάτι σαν ενδοχώρα του Σαρμ ελ-Σέιχ. Τα σύγχρονα μέσα μεταφοράς το επιτρέπουν. Αιγύπτιοι καπιταλιστές, συνδεδεμένοι με τον στρατό, τον μεγαλύτερο καπιταλιστή της Αιγύπτου, άρχισαν να κάνουν σχέδια για πεντάστερα ξενοδοχεία και άλλες υποδομές. Ξύπνησαν και οι καλόγεροι (πάντα ξυπνάνε οι καλόγεροι από τη μυρωδιά του χρήματος) και ονειρεύονταν να φτιάξουν κι αυτοί πεντάστερα σε αμμώδη χωράφια γύρω από το μοναστήρι που τα βάφτισαν δικά τους. Σιγά που θα τους άφηνε το αιγυπτιακό κράτος (το ίδιο θα έκανε οποιοδήποτε κράτος στον κόσμο). Σιγά που θα αναγνώριζαν τα αιγυπτιακά δικαστήρια τα διατάγματα του Ιουστινιανού και τα φιρμάνια των οθωμανών σουλτάνων που επικαλούνταν οι καλόγεροι και το ελληνικό κράτος που είχε βαφτίσει το μοναστήρι του Σινά και τις εκτάσεις που αυτό διεκδικούσε… ελληνικό έδαφος.
Τι έγινε τελικά; Εβαλαν την ουρά στα σκέλια και δέχτηκαν αυτό που το αιγυπτιακό κράτος «έδινε» από την αρχή: όλη η γη, ακόμα και το ίδιο το μοναστήρι, είναι ιδιοκτησία του αιγυπτιακού κράτους. Οι μοναχοί μπορούν να έχουν τη χρήση του χώρου του μοναστηριού και μόνο. Δεν λένε ότι προσφέρουν αποκλειστικά πνευματικό έργο; Μπορούν να το προσφέρουν με τις ευλογίες του αιγυπτιακού στρατοκρατικού καθεστώτος. Τα πεντάστερα και τις τουριστικές μπίζνες να τα ξεχάσουν. Αλλωστε αυτά είναι… αντιπνευματικά πράγματα. Και για να τους διευκολύνει, το αιγυπτιακό κράτος θα τους δείνει και άδειες παραμονής, σαν αυτές που δίνει το ελληνικό κράτος στους αιγύπτιους αλιεργάτες που δουλεύουν στην Ελλάδα.
Το status quo για το οποίο μιλούσε ο Μητσοτάκης ήταν ένα κενό ρητορικό σχήμα. Τα υπόλοιπα είναι σκέτη προπαγάνδα που δεν πρόκειται να πείσει τους χριστοανοεθνικιστές που ενδιαφέρονται γι’ αυτά τα ζήτηματα. Αυτοί ήθελαν να αναγνωριστεί το μοναστήρι και οι γύρω εκτάσεις ως ιδιοκτησία της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, όπως τους είχε υποσχεθεί ο Μητσοτάκης. Και μ’ αυτόν τα έχουν, παρά τη βοήθεια που του προσφέρει όλο το ιερατείο, από το Φανάρι μέχρι τη Νέα Υόρκη και από την Αθήνα μέχρι την Ιερουσαλήμ και την Αλεξάνδρεια. Κι όταν κάποια στιγμή υπογραφτεί η συμφωνία και δημοσιευτεί, θ’ αναστενάξουν οι εκκλησιές από τα αναθέματα των χριστοανοεθνικιστών.
Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε (2)
Με τις ίδιες ρητορικές κωλοτούμπες προσπαθεί ο Μητσοτάκης να τουμπάρει τα εθνίκια και στο ζήτημα του Τουρκολιβυκού Μνημόνιου. Δεν τρέχει τίποτα, λέει ο Γεραπετρίτης, γιατί το Μνημόνιο είναι παράνομο, με ή χωρίς την έγκριση της Λιβυκής Βουλής. Είναι δυνατόν να ξεχάσουν τα εθνίκια ότι μόλις τον περασμένο Μάρτη ο Γεραπετρίτης πήγαινε μέσ’ στην καλή χαρά στη Βεγγάζη, την πρωτεύουσα του Χαφταριάτου, και εγκαινίαζε νέο ελληνικό Γενικό Προξενείο; Οτι μιλούσε για… «ιστορική μέρα» και μετά τα εγκαίνια πήγαινε να υποβάλει τα σέβη του στον μουστακαλή στρατάρχη-φύλαρχο-διακινητή μεταναστών; Και τα παπαγαλάκια έπαιρναν εντολή να γράφουν, επικαλούμενα «κύκλους» και «πηγές», ότι η Βεγγάζη δεν θα κυρώσει το Μνημόνιο; Ακόμα και να τα έχουν ξεχάσει (λέμε τώρα) όλ’ αυτά τα εθνίκια φρόντισε να τους τα θυμίσει με τον τρόπο του ο Καραμανλής ο δάμαλος που χαρακτήρισε «αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα» την κύρωση του Τουρκολιβυκού Μνημόνιου από τη Βουλή που εδρεύει στο Τομπρούκ του Χαφταριστάν.
Την ανάγκη φιλοτιμία
Μια και μιλάμε για τον δάμαλο, έχουν πλάκα οι προσπάθειες των «παιδιών» του Μητσοτάκη να αποδείξουν ότι «άλλο Σαμαράς, άλλο Καραμανλής». Ο Καραμανλής, λένε, είναι… «παραταξιακός». Γι’ αυτό και δόθηκε εντολή στον Κυρανάκη να εκπροσωπήσει τη ΝΔ στην τελευταία ομιλία του δάμαλου στο Πολεμικό Μουσείο, ενώ και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναφέρθηκε και πάλι στις «διαφορετικές περιπτώσεις» Καραμανλή και Σαμαρά. Ωπα, ρε, αυτά που λέει ο Καραμανλής δεν έλεγε ο Σαμαράς και τον διέγραψε ο Μητσοτάκης, σπρώχνοντάς τον προς τη δημιουργία κόμματος; Σε ποιον τα πουλάτε αυτά; Ακόμα και για την πόντιση του καλώδιου ο Καραμανλής «κοπάνησε» την κυβέρνηση. Είπε ότι δεν μπορεί να γίνει ανεκτό οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση άδειας από την Τουρκία, «είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση είτε ανακοίνωση είτε όπως αλλιώς», γιατί «κανένας δεν σέβεται κάποιον που δεν υπερασπίζεται τα δίκαιά του». Ποιος μίλησε για γραπτή ενημέρωση; Ο Χακάν Φιντάν. Και ποιος απάντησε ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει; Ο Γεραπετρίτης. Γι’ αυτό και ο Σαμαράς, όταν ρωτήθηκε πώς άκουσε τις θέσεις Καραμανλή, απάντησε ότι «άλλοι πρέπει να τον ακούσουν», εννοώντας προφανώς τον Μητσοτάκη. Οι νεοδημοκράτες θα γλείφουν τον Καραμανλή, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, κι αυτός θα δουλεύει για τον φίλο του τον Σαμαρά, χωρίς να στηρίζει επίσημα το κομματικό εγχείρημά του.
Η ελεγεία του κώλου
Για κώλους μιλούσε ο ξεμωραμένος πορτοκαλομαλλιάς φασίστας στο Μίσιγκαν. Πρώτα επαίνεσε τον κώλο του υποψήφιου των Ρεπουμπλικανών για το αξίωμα του κυβερνήτη της Πολιτείας, λέγοντας ότι «ο κώλος του είναι μια μάζα από μύες». Και μετά, για να μην… παρεξηγηθεί, αναφέρθηκε σε μια τραγουδιάρα ονόματι Νίκι Μινάζ, την οποία είχε κουβαλήσει μαζί του με το AirForce One. Αυτή έχει «έναν απίστευτα όμορφο κώλο, που δεν γίνεται να σου ξεφύγει», είπε. Και για να γίνει πιστευτός από το ακροατήριο τής ζήτησε να σηκωθεί για να δουν όλοι τον κώλο της! Λογικά να τους μιλάει για τάκλινγκ στο αμερικάνικο φούτμπολ και για κώλους, ανδρικούς και γυναικείους. Για τι θα μιλούσε, για την ακρίβεια ή για τον πόλεμο στον Περσικό που έχει χάσει πανηγυρικά; Ξέρει αυτός τι θέλει το κοινό που πληρώνει εισιτήριο για να τον ακούσει.
Οταν λείπει η αίσθηση του γελοίου
«Είμαστε πια ένα κόμμα που δεν πρωταγωνιστεί στις δημοσκοπήσεις. Πρωταγωνιστεί όμως στην καρδιά των ανθρώπων της Αριστεράς, με την καθαρότητα του προγράμματός του λόγου του και της δομής του, τώρα που καθαρίστηκε από κάθε λογής οπορτουνισμό και ιδιοτέλεια. Θα μπούμε όμως άνετα στη Βουλή». Δήλωση του εκπρόσωπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΔΠ, Γιώργου Παναγιωτόπουλου. Δεν λέμε, εκπρόσωπος Τύπου είναι, πρέπει να μιλήσει με θετικό τρόπο για το κόμμα του. Οταν όμως απουσιάζει παντελώς η αίσθηση του γελοίου, τα πράγματα γίνονται γελοιωδέστατα. Αν ερμηνεύσει κανείς τη δήλωση Παναγιωτόπουλου, ο «κόσμος της Αριστερας» περιορίζεται σε ένα 1,5%-2% που δίνουν τα γκάλοπ στον ΣΥΡΙΖΑ-ΔΠ. Οι υπόλοιποι, αυτοί που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν ΕΛΑΣ Τσίπρα, ΚΚΕ, ΝέΑρ, ΜέΡΑ25, ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή άλλα κόμματα με αριστερό πρόσημο, δεν ανήκουν στο χώρο της Αριστεράς! Αμ’ το άλλο; Λέξεις όπως οπορτουνισμός και ιδιοτέλεια φέρουν ένα βαρύ ιστορικό φορτίο, ιδίως για τους ανθρώπους της Αριστεράς. Το να παρουσιάζονται σαν εχθροί του οπορτουνισμού και της ιδιοτέλειας άτομα όπως ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου δεν προκαλεί πια θυμό. Μόνο καγχασμό. Κι αυτός είναι χειρότερος από το θυμό. Θυμώνεις με κάποιον που θεωρείς επικίνδυνο εχθρό. Καγχάζεις με κάτι ξεδοντιασμένα ψωρόσκυλα που παριστάνουν τα ροτβάιλερ.
Εχετε καμιά αμφιβολία ότι αυτοί που από το βράδυ της Κυριακής έστησαν πανηγύρια στο Βελιγράδι και τις άλλες πόλεις της Σερβίας σύντομα θα κλαίνε με μαύρο δάκρυ και θα δηλώνουν κοψοχέρηδες;
