Toυ Κιτ Κλάρενμπεργκ*
Μια νέα έρευνα αποκαλύπτει πώς η χρηματοδοτούμενη από τη Γερμανία ακαδημαϊκή έρευνα συνέβαλε στη διευκόλυνση της επέκτασης των ισραηλινών εποικισμών και στην ιδιοποίηση των παλαιστινιακών υδάτινων πόρων στην κατεχόμενη Δυτική Oχθη.
Εκμεταλλευόμενη τα ακαδημαϊκά ιδρύματα ως κάλυψη, μεταξύ 2017 και 2021 η γερμανική κυβέρνηση διοχέτευσε κρυφά εκατομμύρια σε ένα εξαιρετικά διακριτικό έργο που διευκόλυνε την επέκταση των σιωνιστικών εποικισμών στην κατεχόμενη Δυτική Oχθη. Υπό την αιγίδα του, δημόσιο χρήμα και παραγωγή γνώσης αφιερώθηκαν σε μια εγγενώς παράνομη και ανήθικη επιχείρηση, κατάφωρα παραβιάζοντας τις διεθνείς νομικές υποχρεώσεις του Βερολίνου και τους εσωτερικούς περιορισμούς στις προσπάθειες ακαδημαϊκής έρευνας. Το άγνωστο σκάνδαλο αποτελεί μόνο μία πτυχή του τρόπου με τον οποίο η Γερμανία, μπροστά στα μάτια όλων, βοηθά κρυφά την επέκταση των σιωνιστικών εποικισμών και την πλήρη εξάλειψη της Παλαιστίνης.
Αυτά είναι τα συγκλονιστικά ευρήματα μιας συνεργατικής έρευνας από μια ομάδα γερμανικών φοιτητικών οργανώσεων αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένων των Not In Our Name και Academic Opposition. Η έκθεσή τους αποτελεί πρωτοποριακή προσπάθεια, εξετάζοντας κριτικά τη γερμανική κρατικά χρηματοδοτούμενη έρευνα για τα ύδατα σε συνδυασμό με θεσμούς της σιωνιστικής οντότητας. Πρόκειται για μια σιωπηλή συνωμοσία τεράστιας έκτασης, στην οποία εμπλέκονται πολλοί κρατικοί και ημικρατικοί φορείς στο Βερολίνο και το Τελ Αβίβ, οι οποίοι χρηματοδοτούν ακαδημαϊκή έρευνα σε φαινομενικά αθώους τομείς, η οποία συνδράμει άμεσα την εθνοκάθαρση και την αρπαγή γης από τους σιωνιστές στη Δυτική Oχθη και πέραν αυτής.
Η έρευνα επικεντρώνεται σε ένα και μόνο έργο που προέκυψε από τη σκοτεινή συμμαχία μεταξύ της γερμανικής και της ισραηλινής ακαδημαϊκής κοινότητας, γνωστό ως MedWater. Για τέσσερα χρόνια, το Βερολίνο χρηματοδότησε μια κοινοπραξία που συντονιζόταν από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, μαζί με τα πανεπιστήμια του Γκέτινγκεν και του Βίρτσμπουργκ, με το ποσό των 1.818.348 ευρώ. Ο στόχος τους, ο οποίος εκπληρώθηκε με επιτυχία, ήταν να αναπτύξουν ένα εργαλείο που θα μοντελοποιούσε τον αντίκτυπο της προσθήκης ή της αφαίρεσης πηγαδιών νερού. Αυτό το χαρακτηριστικό, το οποίο καθορίστηκε σε άμεση συνεργασία με τις «ισραηλινές» αρχές υδάτων, μεταφέρθηκε στη συνέχεια στην εθνική εταιρεία ύδρευσης του Τελ Αβίβ.
Συγκεκριμένα, το εργαλείο εντοπίζει ιδανικές περιοχές για την κατασκευή νέων πηγαδιών, σε μια περιοχή όπου οι παλαιστινιακές πηγές νερού κατεδαφίζονται συστηματικά και στους Παλαιστίνιους αρνούνται άδειες για τη διάνοιξη νέων. Γνωστός ως Υδροφόρος Ορίζοντας των Δυτικών Ορέων, είναι το μεγαλύτερο και παραγωγικότερο υπόγειο υδάτινο κοίτασμα που μοιράζονται το «Ισραήλ» και η κατεχόμενη Δυτική Οχθη. Οι Παλαιστίνιοι απουσίαζαν πλήρως από τις συνεδριάσεις εργασίας που πραγματοποιήθηκαν στην Αλ-Κουντς [Ιερουσαλήμ] σχετικά με το MedWater και δεν υπάρχει κανένας προφανής τρόπος με τον οποίο οι Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν, ή ακόμη και θα ήταν σε θέση, να επωφεληθούν από την προσπάθεια με οποιονδήποτε τρόπο.
Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι η κοινοπραξία δήλωνε ρητά σε υποβολές προς γερμανικά κρατικά υπουργεία ότι το εργαλείο της αποσκοπούσε στην προώθηση του έκτου Στόχου Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ: «Εως το 2030, επίτευξη καθολικής και ισότιμης πρόσβασης σε ασφαλές και οικονομικά προσιτό πόσιμο νερό για όλους». Το ολοκληρωμένο σύστημα MedWater παρουσιάστηκε τον Οκτώβρη του 2020, σε συνέδριο στο Βερολίνο. Η δημόσια επίδειξή του περιλάμβανε τον υπολογισμό των επιπτώσεων της προσθήκης τεσσάρων νέων πηγαδιών στο Κυβερνείο Αλ-Χαλίλ [Χεβρώνα] της Δυτικής Οχθης. Μόνο οι σιωνιστές έποικοι θα μπορούσαν να υλοποιήσουν αυτό το όραμα επί του πεδίου, κάτι που η κοινοπραξία γνώριζε πολύ καλά.
Ακόμη πιο καταδικαστικά, στο τέλος του έργου το εργαλείο ανατέθηκε συμβατικά στην «ισραηλινή» εθνική εταιρεία ύδρευσης Mekorot, η οποία διαχειρίζεται πηγάδια σε σιωνιστικούς εποικισμούς σε ολόκληρη τη Δυτική Οχθη. Αντίθετα, η Παλαιστινιακή Αρχή Υδάτων, η οποία αναφερόταν επίσημα ως εταίρος του MedWater, δεν έλαβε υπεργολαβία και σήμερα δεν περιλαμβάνεται δημοσίως μεταξύ των δικαιούχων του. Δεν αναφέρθηκε τότε και έκτοτε αποκρύφτηκε σιωπηρά από τη δημοσιότητα, αποτελώντας έναν ακόμη τρόπο με τον οποίο η Γερμανία υποστήριζε χωρίς λογοδοσία μια γενοκτονική σιωνιστική επιχείρηση που ξεκίνησε το 1967.
«Σχεδόν αδύνατο»
Στη Συμβουλευτική Γνωμοδότησή του τον Ιούλη του 2024, το Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης αποφάνθηκε κατηγορηματικά ότι όλα τα κράτη υποχρεούνται «στις συναλλαγές τους με το Ισραήλ, να διακρίνουν μεταξύ του ισραηλινού εδάφους και του εδάφους που κατέχεται από το 1967 και να μην παρέχουν βοήθεια ή συνδρομή για τη διατήρηση αυτής της κατάστασης». Μια δεκαετία νωρίτερα, το Βερολίνο φαινομενικά κατοχύρωσε αυτή την αρχή σε κωδικοποιημένη μορφή στις συναλλαγές του με ακαδημαϊκά ιδρύματα της σιωνιστικής οντότητας. Βάσει της λεγόμενης Εδαφικής Ρήτρας, η Γερμανία δεν θα χρηματοδοτεί και το Τελ Αβίβ δεν θα ζητά ερευνητικά έργα εκτός των συνόρων της οντότητας πριν από το 1967.
Ωστόσο, όταν ζητήθηκε από το υπουργείο έρευνας του Βερολίνου να εξηγήσει πώς η σύμβαση της Mekorot για το MedWater ήταν έστω και εξ αποστάσεως συμβατή με τη Ρήτρα, το γερμανικό υπουργείο έρευνας υποστήριξε ότι οι όροι της απλώς περιορίζουν το πού μπορούν να έχουν την έδρα τους οι ερευνητικοί εταίροι. Καθώς η Mekorot έχει την έδρα της στο Τελ Αβίβ, στην πραγματικότητα δεν υπήρχε κανένα νομικό, κανονιστικό ή ηθικό εμπόδιο στη γερμανική κρατική χρηματοδότηση του έργου, παρά την καλά τεκμηριωμένη εγκληματική δράση της εταιρίας στη Δυτική Όχθη από το 1982, όταν οι Δυνάμεις Κατοχής των Σιωνιστών παρέδωσαν στη Mekorot τη διαχείριση όλων των τοπικών υποδομών ύδρευσης που έλεγχαν στην περιοχή.
Η Εδαφική Ρήτρα είναι προφανώς γεμάτη με τεράστια κενά, τα οποία μπορούμε να υποθέσουμε ότι αξιοποιήθηκαν στη συνέχεια για να παρέχουν γερμανική κρατική υποστήριξη σε απόσταση ασφαλείας για την πλήρως παράνομη επέκταση των σιωνιστικών εποικισμών σε όλη την περιοχή. Εντυπωσιακά, αυτή η ασάφεια συνιστά από μόνη της παραβίαση της Συμβουλευτικής Γνωμοδότησης του ΔΔΔ. Το Δικαστήριο επικεντρώθηκε συγκεκριμένα στον απειλητικό για τη ζωή περιορισμό από τη σιωνιστική οντότητα της πρόσβασης των Παλαιστίνιων στο νερό εντός των Κατεχόμενων Εδαφών, ως ασύμβατο με τις υποχρεώσεις του Τελ Αβίβ βάσει του διεθνούς δικαίου. Αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί το MedWater, ενώ τυπικά δεν ήταν κρυφό, παρέμεινε ουσιαστικά μυστικό.
Για να διερευνήσουν σε βάθος το έργο, οι ερευνητές αξιοποίησαν ένα τεράστιο και ετερόκλητο σώμα πληροφοριών. Αυτό περιλάμβανε εκθέσεις του MedWater που υποβλήθηκαν στο γερμανικό υπουργείο Παιδείας και Ερευνας —ορισμένες από τις οποίες δεν προορίζονταν για δημόσια θέαση και δόθηκαν στη δημοσιότητα σε λογοκριμένη μορφή—, υλικό παρουσιάσεων από πολυάριθμα συνέδρια του έργου καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής του, ιστότοπους που έκτοτε έχουν εξαφανιστεί από το διαδίκτυο και δημοσιεύσεις με αξιολόγηση γερμανών και ισραηλινών συμμετεχόντων. Κανένα μέσο ευρείας απήχησης δεν είχε μέχρι σήμερα αναφερθεί όχι μόνο στο MedWater, αλλά σε οποιαδήποτε παράνομη γερμανική κρατική επένδυση σε ακαδημαϊκά ερευνητικά έργα που επιταχύνουν την επέκταση των εποικισμών.
Μια πρωτοβουλία για την καλύτερη διαχείριση των υδάτινων πόρων οπουδήποτε στον κόσμο μπορεί να φαίνεται αθώα. Ομως το MedWater γεννήθηκε σε ένα πλαίσιο μεθοδικής, μακροχρόνιας στέρησης της πρόσβασης των Παλαιστίνιων στο νερό από τους Σιωνιστές και ενός νομικού μηχανισμού διαχωρισμού που βοηθά ρητά τους εβραϊκούς εποικισμούς, ιδιαίτερα όσον αφορά ζωτικούς φυσικούς πόρους όπως το νερό. Τον Αύγουστο του 1967, δύο μήνες μετά την έναρξη της κατοχής της Δυτικής Οχθης, οι Δυνάμεις Κατοχής των Σιωνιστών εξέδωσαν τη Στρατιωτική Διαταγή 92, καταλαμβάνοντας τον πλήρη έλεγχο των υδάτινων πόρων στην περιοχή που έλεγχαν παράνομα.
Τρεις μήνες αργότερα, η Στρατιωτική Διαταγή 158 απαγόρευσε περαιτέρω στους Παλαιστίνιους σε ολόκληρη τη Δυτική Οχθη να κατασκευάζουν νέες εγκαταστάσεις ύδρευσης και/ή σχετικές υποδομές χωρίς προηγουμένως να λάβουν άδεια από τις Δυνάμεις Κατοχής των Σιωνιστών. Η Διεθνής Αμνηστία κρίνει ότι τέτοιες άδειες είναι «σχεδόν αδύνατο να ληφθούν». Με σκόπιμο στόχο να στερήσουν από τους Παλαιστίνιους το νερό, οι Σιωνιστές δεν υπόκεινται σε αντίστοιχους περιορισμούς. Εντωμεταξύ, η Mekorot κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσεράμισι δεκαετιών έχει σαμποτάρει σκόπιμα παλαιστινιακά πηγάδια, ενώ αντλεί νερό από πηγές της κατεχόμενης Δυτικής Οχθης για να προμηθεύει την οντότητα και τους παράνομους εποίκους με νερό.
Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα καθεστώς απαρτχάιντ στην καθημερινή κατανάλωση νερού. Οι Σιωνιστές, συμπεριλαμβανομένων των εποίκων, καταναλώνουν κατά μέσο όρο 247 λίτρα νερού την ημέρα ανά άτομο —τριπλάσια ποσότητα από τους Παλαιστίνιους στη Δυτική Οχθη, οι οποίοι καταναλώνουν 82,4 λίτρα. Η κατανάλωση νερού των Παλαιστίνιων καταρρέει σε μόλις 26 λίτρα κατά κεφαλήν ημερησίως κατά μέσο όρο, στις κοινότητες που δεν συνδέονται με το δίκτυο ύδρευσης. Τέτοια κατανάλωση είναι συγκρίσιμη με εκείνη σε ενεργές ζώνες καταστροφής. Η Mekorot επίσης διακόπτει τακτικά την παροχή σε παλαιστινιακές κοινότητες όταν τα αποθέματα μειώνονται, όπως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
«Ευρωπαϊκό DNA»
Η σιωνιστική στρατηγική είναι ανατριχιαστικά απλή – να εξουδετερώσει τον παλαιστινιακό έλεγχο των υδάτινων πόρων της Δυτικής Οχθης και να περιορίζει σταδιακά την πρόσβασή τους σε αυτούς, δημιουργώντας ένα περιβάλλον στο οποίο η περιοχή είναι κυριολεκτικά ακατοίκητη και εκείνοι αναγκάζονται να φύγουν. Ερευνα που δημοσιεύτηκε από κοινού από τον ΟΗΕ και το γερμανικό ομοσπονδιακό ινστιτούτο γεωεπιστημών και φυσικών πόρων δείχνει ότι 212 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ρέουν ετησίως από τη Δυτική Οχθη προς το Ισραήλ. Η έκθεση καταγράφει ρητά ότι από το 1967, οι Παλαιστίνιοι «δεν έχουν λάβει άδεια να ανοίξουν ούτε ένα πηγάδι» τοπικά.
Καθ’ όλη αυτή την περίοδο, οι διακριτικοί νόμοι και οι κλιμακούμενες αρπαγές γης από τους εποίκους έχουν στερήσει ολοένα και περισσότερο από τους Παλαιστίνιους την πρόσβαση και σε άλλα βασικά θεμέλια της ύπαρξης. Ενα διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο σημείων ελέγχου και οδοφραγμάτων των ZOF, σε συνδυασμό με προκατειλημμένους και αυθαίρετους περιορισμούς στην κίνηση, βανδαλισμούς και κατεδαφίσεις γεωργικών μηχανημάτων, θερμοκηπίων και δρόμων, καθώς και η άγρια βία των Δυνάμεων Κατοχής και των εποίκων, καθιστούν ολοένα και πιο επικίνδυνο, αν όχι αδύνατο, για τους αγρότες να καλλιεργούν τις σοδειές τους ή να εκτρέφουν ζώα. Η γεωργική παραγωγή της Παλαιστίνης έχει σχεδόν ολοκληρωτικά αποδεκατιστεί, με τους Σιωνιστές να θερίζουν κυριολεκτικά τα ολέθρια λάφυρα.
Το γεγονός ότι αυτές οι γενοκτονικές μεθοδεύσεις έχουν συνεχιστεί ανεμπόδιστα επί τόσες πολλές δεκαετίες αποτελεί απόδειξη της ατιμωρησίας με την οποία επιτρέπεται στο «Ισραήλ» να ενεργεί από τους διεθνείς εταίρους του – με τη Γερμανία να αποτελεί ένα ιδιαίτερα διεστραμμένο παράδειγμα. Με υπερηφάνεια, είναι η μόνη χώρα που έχει καταστήσει τη δημόσια μνήμη του εγκληματικού παρελθόντος της ακρογωνιαίο λίθο της συλλογικής εθνικής της ταυτότητας. Ομως η πολυδιαφημισμένη «κουλτούρα μνήμης» του Βερολίνου έχει εξιλεωθεί για ιστορικές αμαρτίες μόνο ενθαρρύνοντας και υποστηρίζοντας παρόμοια σύγχρονα εγκλήματα, εφόσον αυτά διαπράττονται από τη σιωνιστική οντότητα.
Το WaterMed είναι ένα μικρό τμήμα μέσα σε ένα πολύ ευρύτερο, σιωπηλό πλαίσιο κρατικά υποστηριζόμενης γερμανικής καταστολής και εξάλειψης των Παλαιστίνιων, που διατηρείται μέσω μη διαφημιζόμενων ακαδημαϊκών συνεργασιών και κοινών ερευνητικών προσπαθειών με ιδρύματα που εδρεύουν στη σιωνιστική οντότητα. Μια νέα πρωτοβουλία, η Academic Complicity, αποκαλύπτει πώς δεκάδες γερμανικά πανεπιστήμια έχουν επί πολλά χρόνια διεξαγάγει έργα μεγάλης και μικρής κλίμακας, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δικαιολογώντας και βοηθώντας την αδιάκοπη επέκταση των εποικισμών. Θα μπορούσε κανείς να ελπίζει ότι αυτό θα προκαλέσει λογοδοσία και συνέπειες για το Βερολίνο, δεδομένων των εσωτερικών και διεθνών νομικών του υποχρεώσεων.
Ωστόσο, οι δεσμοί μεταξύ της Γερμανίας και της σιωνιστικής οντότητας είναι τόσο βαθιοί και συνεκτικοί, ώστε υπερβαίνουν ασήμαντες θεωρήσεις περί δικαίου. Τον Οκτώβρη του 2025, ο πρώην επικεφαλής της Μοσάντ Ταμίρ Πάρντο προέβη σε μια σειρά ιδιαίτερα αποκαλυπτικών δηλώσεων σχετικά με το πώς η προσωπική και επαγγελματική του εμπειρία τον έχει πείσει ότι «οι Γερμανοί είναι αφοσιωμένοι στο Ισραήλ». Αλλωστε, «το DNA μας είναι πολύ πιο κοντά στο ευρωπαϊκό DNA παρά στο αμερικανικό», καθώς «οι περισσότεροι Εβραίοι που εγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ προέρχονταν από την Ευρώπη… όχι από τη Βόρεια Αμερική»:
«Η ευρωπαϊκή ιστορία αποτελεί μέρος της ταυτότητάς μας όσον αφορά τις οικογενειακές διασυνδέσεις, τον πολιτισμό, ακόμη και την πολιτική. Τα σύνορα της Ευρώπης που προέκυψαν από πολέμους μεταβάλλονταν συνεχώς, και οι Ευρωπαίοι περιπλανιούνταν σε ολόκληρη την ήπειρο, εγκαθιστάμενοι σε ένα μέρος προτού μετακινηθούν στο επόμενο. Υπό αυτή την έννοια, και όσον αφορά το βάθος, τον διάλογο και την ιστορία, όλα αυτά μας είναι πολύ οικεία και είναι κάτι που εκδηλώνεται σε κάθε αλληλεπίδραση που έχω με γερμανούς εταίρους».
* Ο Κιτ Κλάρενμπεργκ είναι ερευνητής δημοσιογράφος
ΠΗΓΗ: Al Mayadeen (5.9.2026)
