Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Μεταξύ άλλων και με ταξί άλλων, η φιλολογία για το μνημείου του άγνωστου στρατιώτη επανέφερε σε δράση πολλούς γνωστούς «στρατιώτες».
Amber alert: Η στήλη αναζητά φωτογραφία της Λίνας Μενδώνη χωρίς στέκα στα μαλλιά. Ομιλούμε απολύτως σοβαρά. Ο ευρών αμειφθήσεται.
-Αλέξη κάτσε φρόνιμα να γένεις νοικοκύρης
με την Περιστερούλα σου την καλοβολεμένη
από τα χρόνια που ‘σουνα ο πρωτοκαπετάνιος
κείνα τα μαύρα, ζοφερά -όχι για όλους- χρόνια.
-Όχι, εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης.
Γω θέλω νέες θάλασσες, όλο γι’ αυτές μιλάω
γιατί ίσως μόνο αυτές μπορούν να μου ανοίξουν
λιγάκι τους ορίζοντες για να μπορώ να λέω.
Ωχ, ωχ, θα συνεχιστούν οι βροχές και οι καταιγίδες και έχουμε ατράνταχτα στοιχεία: Κωνσταντόπουλος για Τσίπρα: «Ο παλιός αμοραλισμός εμφανίζεται ως δήθεν “νέος πατριωτισμός” – Έχω ευθύνη που τον στήριξα». Αλαβάνος για Τσίπρα: «Μην μου λέτε για αριστερά και Τσίπρα, δεν είναι αριστερά ο Τσίπρας. Έχουμε τρία κόμματα, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και δυστυχώς τον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ που γονάτισαν στη Γερμανία και στις άλλες δυνάμεις της ΕΕ και επέβαλαν ένα πρόγραμμα για το οποίος έφτυσε αίμα ο κόσμος. Δεν ασχολούμαι με το αν θα κάνει κόμμα, ασχολούμαι με σοβαρές υποθέσεις».
Ο Αλέξιος (ποιος τσάρος ρε;) κι ο Αντώνιος (ποιος μέγας;)
ξαπόστασαν για μια στιγμή και ξανά για τη δόξα
τραβούν, γνωρίζοντας καλά πως μνήμη δεν υπάρχει
ιδιαίτερα αν ξεπλυθείς με υπομονή για χρόνια.
Ο Καρανίκας εξέφρασε μεγάλη ικανοποίηση για τη γραμμή υγείας 1566 κι ο Άδωνις του απάντησε «Έχεις καλοπροαίρετη διάθεση, σπάνιο για αριστερό». Τι ζούμε ρε push tea μου!
Τώρα, πώς γίνεται το συγκεκριμένο μνημείο να συμβολίζει «τους αγώνες για δημοκρατία», δεν το πολυκατάλαβε το πτωχό μυαλό μας. Αλλά κάτι θα ξέρει ο Φάμελλος για να το λέει. Και ποιοι είμαστε εμείς να κριτικάρουμε την αριστερή σκέψη και έκφραση;
Θλίψη και οδύνη έφερε στους απανταχού βασιλικούς, στις γλάστρες τους και σε συγγενικά ποώδη αρωματικά φυτά, η είδηση ότι ο πρίγκιπας Άντριου παραιτείται από όλους τους βασιλικούς τίτλους του, συμπεριλαμβανομένου και αυτού του πρίγκιπα της Υόρκης (όχι της νέας, της παλιάς).
Κι όλο ρωτάς, ξαναρωτάς κι απόκριση δεν παίρνεις:
Ποιοι είν’ όλοι αυτοί ρε σύντροφοι, ποιοι είναι και τι θέλουν;
Αυτός ο Κιμ στη Βόρεια Κορέα δεν χρειαζόταν να κάνει πυραυλικές δοκιμές τύπου «κοίτα με, είμαι κι εγώ εδώ», παραμονές της περιοδείας Τραμπ στην Ασία. Σίγουρα κάποια στιγμή ο «μεγάλος» θα ασχοληθεί και μ’ αυτόν.
Και για να μην είμαστε ανενημέρωτοι, σύμφωνα με το Κρεμλίνο η επιλογή της Βουδαπέστης για την πουτινοτραμπική συνάντηση έγινε «διότι ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν έχει θερμές σχέσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ και εποικοδομητικές σχέσεις με τον Βλαντιμίρ Πούτιν». Εντάξει;
Όλοι κυρά μου σ’ αγαπούν κι η Κοκκινοσκουφίτσα
μέγιστη των θαυμαστριών! Γιατί όταν ανοίγεις
το στόμα κείνο το ζαβό με τα σφιγμένα χείλη
της δίνεις διασκέδαση, της φέρνεις τόσα γέλια
με τις παπάρες που αμολάς τη μια πίσω απ’ την άλλη
που μοιάζουν με πολιτικές μα είναι… άστα να πάνε.
Αυτό που (προβλέπουμε ότι θα το δούμε και φέτος) σε κάθε παρέλαση εκ περιτροπής δακρύζει κι από ένας (ένας, ποτέ δύο!) εύζωνας, να το δείτε λιγάκι γιατί μπορεί εύκολα να φέρει αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα…
«Σκέφτομαι πόσο λιγότερος κόσμος θα παρακολουθούσε τις στρατιωτικές παρελάσεις, αν πίσω ακριβώς από τα άρματα μάχης έρχονταν καμιόνια γεμάτα πτώματα, ακολουθούμενα από τις χήρες και τα ορφανά» (Herve le Tellier).
Κοκκινοσκουφίτσα
